- W szkole średniej zawarłem przyjaźnie, które trwają do dziś (...) Niestety wielu kolegów już odeszło. To jest dziwne, że jadę do rodziców i czekam, żeby powiedzieli, że kogoś nie ma czy coś odeszło - mówił Rafał Wojasiński.

- Żeby uczyć się w szkole średniej w takiej wsi jak moja, musiałem iść do internatu. Nie było możliwości bezpośredniego dojeżdżania. Wyjeżdżałem z domu o 11.30 a ok. 16.00 docierałem do internatu, więc na codzienne dojazdy nie było szans - kontynuował swoją opowieść pisarz.

- Urodziłem się w 1974 roku na terenie Prus Zachodnich. Mieszkałem we wsi Osiecz na terenie majątku poniemieckiego i stamtąd przeprowadziliśmy się do miejscowości Łanięta - zaczął swoją opowieść Rafał Wojasiński.

- Pierwszą profesurą jaką miałem w życiu dorosłym była profesura w Karlsruhe. Dyrygowałem orkiestrą szkolną i przygotowywałem dwa występy w roku. Nie było to jednak coś, co mnie fascynowało - opowiadał dyrygent.

- Początki w Warszawie nie były łatwe. Orkiestra już raz przede mną została rozwiązana, teraz drugi raz. Ja zakładałem trzecią orkiestrą i ta niepewność cały czas nad nią wisiała. Ta niepewność odstraszała - opowiadał Wojciech Rajski.

- W Poznaniu też założyłem orkiestrę kameralną. Zrobiliśmy z nią ileś koncertów za granicą i myślałem, że będę ją dalej prowadził. To był błąd, bo muzycy, którzy nie grali w orkiestrze kameralnej byli zazdrośni, że nie jeżdżą za granicę. Starsi, doświadczeni tylko znowu ci młodzi. I powstał konflikt - opowiadał Wojciech Rajski.

- Po ukończonej dyrygenturze usłyszałem, że jest miejsce w Teatrze Wielkim na dyrygenta-asystenta. Zgłosiłem się. Prof. Madej pomógł mi, abym mógł zadyrygować przesłuchania - kontynuował swoje wspomnienia Wojciech Rajski.

- Moja przygoda z muzyką rozpoczęła się dosyć śmiesznie. Moja mama uczyła się gry na fortepianie i kiedyś przy kolacji opowiadała o kimś, kto jest genialny i ma absolutny słuch. Zapytałem co to znaczy i powiedziałem, że tak umiem. Poszliśmy więc do fortepianu... - opowiada Wojciech Rajski.

- Biennale architektury w Krakowie narodziły się w 1985 roku z mojej inicjatywy. Przekonanie o tym, że środowisko architektów polskich jest eliminowane z decydujących rozstrzygnięć dotyczących budowanego środowiska w naszym kraju, nasunęła mi potrzebę pokazania społeczeństwu, że architektura jest elementem bez którego żyć się nie da - opowiadał Romuald Loegler.

- Architektura sakralna jest specyficznym obszarem działalności architekta, bo wiąże się co określamy jako duchowość życia ludzkiego i mistycznym pojmowaniem swojego życia na ziemi - opowiadał Romuald Loegler.