- Jeszcze w czasie studiów byłem kierownikiem muzycznym na Szwedzkiej, to pisałem muzykę do tego teatru. Wstydząc się, że to jest zawód niedobry pisałem jako Barbasiewicz. A potem już jako Jerzy Maskymiuk zaczął pisać muzykę do filmów - opowiadał bohater "Zapisków".

- W szkole byłem tyle ile przewidywał program, czyli 5 lat. Potem byłem jeszcze w wyższej szkole. Studiowałem trzy wydziały: kompozycję i fortepian, to mieszkałem łącznie chyba 11 lat w dziekance - mówił Jerzy Maksymiuk.

- Urodziłem się w Grodnie. Pamiętam chyba nawet ulicę. Szara, Ścisła... mało liter było. Blisko Niemna. To była rzeka o przejrzystej i krystalicznej wodzie. Bardzo tę rzekę pamiętał - zaczął swoją opowieść Jerzy Maksymiuk.

- W nocy z czwartku na piątek zatrzymano Jezusa i przesłuchano go przed arcykapłanami. O świcie postawiono go przed Sanhedrynem. Składał się on z 71 przedstawicieli. Do wydania wyroku niezbędna była obecność 23. Wyrok śmierci zapadł - przypominała Bożena Fabiani.

- Obraz nad ołtarzem w Manoppello jest umieszony między dwiema szybami, widocznymi z obu stron. Awers i rewers są takie same. Badania pod mikroskopem elektronicznym dowiodły, że nie ma na nim śladu pigmentu, nie znaleziono okruszka farby. Natomiast w dolnym prawym rogu znaleziono fragment szkła, co potwierdza przypuszczenia, że jest to zaginiona na początku XVII wieku relikwia z Bazyliki św. Piotra w Rzymie - opowiadała bohaterka Zapisków.

- We francuskim muzeum jest obraz z przełomu XIX i XX wieku, który pokazuje dwóch mężczyzn w biegu. To Jan i Piotr, którzy biegną do grobu Jezusa po tym, jak dostali wiadomość, że "zabrano Pana". Jak to możliwe? Wiadomo z listu Poncjusza Piłata, że wysłano około stu żołnierzy do pilnowania grobu. Nie było więc mowy o wykradzeniu ciała - opowiadała Bożena Fabiani.

- To wydaje się niewiarygodne. Zwłaszcza dla mnie jako historyka. Średniowiecze przekazało nam tyle fałszywych relikwii np. mleko czy łzy Matki Bożej (...) Uwierzyć, że chusta którą nałożono na twarz Jezusa, że to jest oryginał jest niezwykle trudno. A jednak - mówiła Bożena Fabiani.

Wiadomo, że zdrada Judasza uruchomiła całą machinę skazania Jezusa na śmierć. Tymczasem jestem głęboko przekonana, że nie chciał śmierci nauczyciela. On jako człowiek praktyczny chciał tylko przyspieszyć Królestwo, o którym Nauczyciel często mówił - opowiadała.

- Mimo, że jestem człowiek muzyki i żyję z muzyki, to uważam się za człowieka teatru. To się zaczęło na skutek spotkania Hanny Chojnackiej i zrobienia z nią pierwszej opery barokowej w Gdańsku - wspominał Marcin Bornus-Szczyciński.

- Rozpoczęła się moja rzeczywista i mocniejsza przygoda z chorałem. Spotkałem się wtedy z Marcelem Peresem i okazało się, że on jest bardziej zaawansowany w poszukiwaniach historycznego kształtu śpiewu dominikańskiego - opowiadał śpiewak.