- Moim finałem zajmowania się muzyką barokową było stypendium rządu francuskiego i wyjazd do Wyższego Konserwatorium Muzycznego w Paryżu. To były specyficzne studia mistrzowskie i odbyłem je w latach 1985 i 1986 - opowiadał śpiewak.

- W 1981 roku spotkaliśmy się po raz pierwszy w domu w Komorowie pod Warszawą. Zaprosiłem najlepszych wówczas śpiewaków, którzy mogliby wziąć udział w planowanym przedsięwzięciu - opowiadał Marcin Bornus-Szczyciński.

- Jestem warszawiakiem od urodzenia. Mieszkałem przy ulicy Puławskiej. Bardzo ruchliwej ulicy i uważałem bardzo długo, że życie polega na możliwości wchodzenia po desce do prasowania do tramwaju. Później dowiedziałem się, że nie o to chodzi. Jestem mieszczuchem - zaczął swoją opowieść Marcin Bornus-Szczyciński.

- Jak nazwać ten punkt, w którym znalazłem się kilka lat temu? Dojrzały pisarz, który od dawna nie wydał powieści? Uciekinier z korporacji? Ciężko jest być dojrzałym, zasłużonym pisarzem, bo najprościej jest zamknąć się w szklanej gablocie i odcinać kupony - ocenił Piotr Siemion.

- Mój debiut nie wiem czy był genialny, ale na pewno dojrzały. Za sobą miałem kilkanaście przetłumaczonych książek, ale kiedy w 2000roku ukazała się moja pierwsza powieść miałem 39 lat. Właśnie stałem na progu kolejnego etapu życia - mówił bohater "Zapisków".

- W 1988 roku w Polsce działo się naprawdę źle i nikt nie wiedział co będzie. Dzięki swoim przekładom dostałem paszport - opowiadał Piotr Siemion.

- W czasach licealnych należeliśmy do subkultury disco. Kiedyś na takiej popołudniowej dyskotece stała się rzecz niesamowita. Do DJ'a podszedł mój przyjaciel i wręczył mu dwa single, które dostał z Londynu. DJ puścił to i okazało się, że to było Sex Pistols. To była magia - opowiadał Piotr Siemion.

- Wziąłem się z Wrocławia. Wziąłem się z Nowego Jorku, gdzie mieszkałem 12 lat. Wziąłem się również z Warszawy, w której mieszkam od ćwierć wieku - zaczął swoja opowieść Piotr Siemion.

- Lem był na tyle zadowolony ze „Śledztwa”, że zapytał czy mam inne projekty i abym zastanowił się czy mogę zrobić coś podobnego. Zastanowiłem się i wiedziałem, że bez ko produkcji nie da rady - opowiadał reżyser.

- Po powrocie ze Stanów przez pół roku mieszkałem w Łodzi. Wynajmowałem tam pokój, bo miałem jeszcze do zdania dwa egzaminy - rozpoczął kolejną opowieść Marek Piestrak.