- Tak jak wielu ludzi w Polsce, mieliśmy krewnych, którzy mieszkali za granicami kraju. Spowodowała to druga wojna światowa. Kuzynka mojej mamy z armią Andersa przeszła cały szlak aż do Anglii. Poznała tam swojego przyszłego męża. Po wojnie wyjechali do Argentyny, a potem do USA - opowiadał reżyser.

- Żeby dostać się na reżyserię trzeba było mieć ukończone studia wyższe. Bez znaczenia jakie. Kiedy skończyłem politechnikę, to musiałem jeszcze zdać egzamin dyplomowy. Wiedziałem, że przyjmuje się na reżyserię tylko parę osób i zacząłem pracować jako instruktor oświatowy i obserwowałem kluby filmowe - opowiadał Marek Piestrak.

- Miałem to szczęście w życiu, że poznałem obu moich dziadków. Jednym był dziadek Podgórski, który umarł w ostatnim roku wojny, a drugi dziadek Piestrak był inżynierem górnikiem. Pracował w kopalni soli w Wieliczce i był twórcą Muzeum w Wieliczce - zaczął swoją opowieść Marek Piestrak.

- Miałam to szczęście, że gdy miałam panel jurorów z dużymi nazwiskami, przed którymi już sam fakt występu był ogromną nobilitacją, to miałam wrażenie, że dotykam obywateli innej galaktyki - opowiadał artystka.

- Po 2020 roku, czyli Konkursie Królowej Elżbiety w Brukseli, na którym dostałam Nagrodę Publiczności i bardzo dużo nagród dodatkowych, zaczęłam współpracować z profesjonalną agencją - opowiadała Olga Pasiecznik.

- Mieszkałam w akademiku, gdzie moją współlokatorką była młoda klawesynistka. Dzięki niej miałam pierwszy kontakt z panem Władysławem Kłosiewiczem. Stwierdziłam, że to może być ciekawa przygoda i coś nowego w moim życiu - opowiadała Olga Pasiecznik.

- Z siostrą bardzo często chodziłyśmy do kina. Były takie filmu, na których byłyśmy 12-13 razy. Na szczęście dla dzieci cena biletów była niewielka. Pamiętam niektóre z nich, które byłam w stanie przerycetować - mówiła Olga Pasiecznik.

- Urodziłam się w Równym. Jest to miasto na zachodzie Ukrainy. Miasto, które przechodziło różne perturbacje historyczne. Należało do różnych państw w różnych okresach. Jak się urodziłam należało do Związku Radzieckiego – zaczęła swoją opowieść Olga Pasiecznik.

- Osobiście dotknęła mnie śmierć mojej żony. Była o 15 lat ode mnie młodsza. Wydawało mi się, że mnie przeżyje... - dzielił się swoimi wspomnieniami Jarosław Abramow-Newerly.

- To właśnie dyrektor Teatru Polskiego Radia Janusz Warnecki powtarzał zawsze, że na Myśliwieckiej jest świątynia sztuki, a na Malczewskiego realizacja - opowiadał Jarosław Abramow-Newerly.