زندگی تازه

عيسی مسيح، در يکشنبۀ نخل، با فروتنی و سوار بر کرّۀ الاغی وارد اورشليم شد. هرچند که او شاه شاهان و خداوند خداوندان بود، اما باز فروتنانه ثابت نمود که پيوسته مطيع خواست و ارادۀ پدر آسمانی می‌باشد.‏

ما از زندگی سامسون یاد می‌گیریم که عیش و عشرت باعث بی‌نظمی در زندگی ما می‌شود. عصبانیت، کینه‌توزی، انتقام‌جویی و عدم تعهد نسبت‌به خدا باعث تضعیف ما می‌شود و زندگی ما را تباه می‌سازد.‏

ما از زندگی ابراهیم یاد می‌گیریم که ایمان‌ خود را بسنجیم. ایماندار واقعی از خدا پیروی می‌کند و بدون اینکه بداند خدا او را کجا می‌برد و چه‌وقت و چگونه به مقصد می‌رساند به نقشۀ خدا اعتماد می‌نمايد.‏

با بررسی زندگی قهرمانان ایمان، ياد می‌گيريم که چگونه زندگی کنیم. از زندگی نوح می‌آموزيم که برای کار خدا آماده و مطيع او باشیم، با ديگران متفاوت و پشتکار داشته باشيم و پيوسته به خدا اعتماد نماييم.‏

با توجه به زندگی قهرمانان ایمان، می‌فهميم که خدا نقشه‌های خود را توسط افرادی عادی عملی می‌سازد. موسی، هویت و مسئولیت و ارزش‌هايش را شناخت و از هدفی که خدا برای او داشت چشم برنداشت.‏

ترس از آینده نيز یکی دیگر از ترس‌های انسان است. برای داشتن آینده‌ای درخشان باید به خدا و وعده‌های او اعتماد نماييم و با هدايت خدا برنامه‌ریزی کنیم و کارهای درست را بدون تأخیر انجام دهیم.‏

خدا از ما برای گسترش ملکوت و جلال نامش استفاده می‌کند و ما نباید ترس از بی‌کفایتی داشته باشیم. ما لایق نیستیم اما خدا برای ما نقشه دارد و با فیض خود ما را برای انجام هر کاری تجهیز و آماده می‌کند.‏

عيد باستانی نوروز که در فرهنگ ما ايرانيان اهميت خاصی دارد، می‌تواند فرصت خوبی برای ما مسيحيان ايرانی ايجاد کند که مژدۀ نجات مسيحی و حقايق کلام خدا در مورد تولد تازه و بهار روحانی و دگرگون شدن انسان در اثر ايمان به مسيح را با ديگران در ميان بگذاريم.‏

در يوحنا فصل ۳، آيۀ ۳ عيسی فرمود که، تا شخص از نو تولد نيابد نمی‌تواند پادشاهی خدا را ببيند. با پايان يافتن زمستان، فصل بهار فرا می‌رسد و طبيعت دگرگون و نو می‌شود. انسان نيز به حيات نو و دگرگونی نياز دارد که در اتحاد با مسيح امکان‌پذير است. برای ديدن پادشاهی خدا، انسان نياز دارد که تولد نو بيابد و بهار روحانی را تجربه کند.‏

در روميان فصل ۱۲، آيات ۱ و ۲ می‌بينيم که خدا از ايماندارانِ به مسيح می‌خواهد که با توجه به رحمت‌های الهی، همۀ وجود خود را وقف مسيح نمايند تا بتوانند زندگی سالم و پيروزمند مسيحی داشته باشند. پس نه با تلاش و تقلاهای انسانی خود، بلکه با تقديم نمودن تمام زندگی‌مان به مسيح، می‌توانيم خداپسندانه زندگی کنيم.‏