ตั้งแต่ก่อนการเลือกตั้งในวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2569 สังคมไทยได้รับรู้ข่าวหนึ่ง เมื่อวิทัย รัตนากร ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทย (ธปท.) ได้เปิดเผยเมื่อวันที่ 25 มกราคม 2569 ว่า ในช่วงก่อนการเลือกตั้งมีการเบิกเงินสดจากธนาคารพาณิชย์รวมกว่า 250 ล้านบาท ซึ่งเป็นตัวเลขที่สูงผิดปกติจากรายงานการเบิกเงินสดที่ส่งมายังธนาคารกลาง จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่การเปิดเผยดังกล่าวถูกนำไปเชื่อมโยงกับข้อสงสัยเรื่อง ‘การซื้อเสียง’ ในการเลือกตั้ง จนหลายฝ่ายมองว่าการเลือกตั้งปี 2569 อาจเป็นการเลือกตั้งที่ ‘ใช้เงินมากที่สุด’ ครั้งหนึ่ง
.
จนกระทั่งภายหลังการเลือกตั้ง กระแสเรื่อง ‘การซื้อเสียง’ ก็ยังคงไม่หายไป สังคมไทยได้รับรู้เรื่องเหล่านี้ผ่านคำบอกเล่าของประชาชนจำนวนมากที่ยืนยันว่ามีการจ่ายเงินกันจริงในหลายพื้นที่ จนนำไปสู่กระแสสังคมที่แบ่งแยกระหว่าง ‘กรุงเทพฯ-ต่างจังหวัด’ และ ‘เขตเมือง-อำเภอรอบนอก’ อีกครั้ง
.
อย่างไรก็ตาม ประเด็นดังกล่าวไม่ใช่เรื่องใหม่ เพราะตลอดหลายทศวรรษที่ผ่านมา วาทกรรม ‘การซื้อเสียง’ ถูกใช้เป็นคำอธิบายผลการเลือกตั้งที่ไม่เป็นไปตามความคาดหวังของบางกลุ่ม และในหลายครั้งก็ถูกใช้ดูแคลนคนรากหญ้าในชนบทว่าขาดอิสระในการตัดสินใจทางการเมือง จนนำไปสู่การตั้งคำถามต่อความชอบธรรมของผลการเลือกตั้ง
.
ผ่านมาสองทศวรรษ เมื่อเรื่องการซื้อเสียงถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งในบริบทของผลการเลือกตั้งที่พลิกผัน 101 In Focus ชวนสำรวจว่าสังคมไทยควรทำความเข้าใจประเด็นนี้อย่างไร และร่วมหาคำตอบว่าการจ่ายเงินซื้อเสียงส่งผลอย่างมีนัยสำคัญต่อการตัดสินใจเลือกตั้งของผู้คนจริงหรือไม่
.
🎙️ ดำเนินรายการโดย
วจนา วรรลยางกูร และ ศุภวิชญ์ ศิริสวัสดิ์วัฒนา กองบรรณาธิการ The101.world
.
📒 อ่านบทความเพิ่มเติม: https://www.the101.world/101-in-focus-ep-316/