پانزده میلیارد سال از آن انفجار بزرگ تا همین حالا هی این سنگ و کلوخ‌ها چرخیده‌اند و هی به هم خورده‌اند تا شده‌اند ما، شده‌اند دو جوان که دو طرف نیمکت بنشینند و هی یکی بگوید چطوری و آن یکی بگوید خوبم و هی کون‌سرک بیایند کنار هم، آن وقت ما مردم خم نمی‌شویم زمین را ببوسیم. حرمت باید گذاشت. کفران نعمت ‌میکنند این مردم.

گفتم: از این طرف رد می‌شدم، گفتم سلامی عرض کنم.

گفت: خواهش می‌کنم روراست حرف‌تان را بزنید، من که می‌بینید بیست سالی است از این طور تعارف‌ها نشنیده‌ام.

چه پکی می‌زد! ساکت شده بود و به نوک انگشت ابهام گوشه چشمش را خشک می‌کرد. گفتم، خوب؟ یا شاید، همان طور که معمول است، گفتم، بعدش؟

باید همان را گفت که بود، همان رنگ که آدم با دیدنش می‌فهمد که مرگ هست، که مرده‌ها جایی آن زیر خاک خفته‌اند، فراموش شده‌اند. اما هستند، و ناگهان، تا بفهمیم که هستند، مثل ریشه‌های پنهان زیر سطح خاک به پای‌مان قلاب می‌شوند و می‌اندازندمان.

نوشتن همه این حرف‌ها، اگر می‌خواست به قولش عمل کند، لازم بود. لب پر می‌زد حالا دل کاتب. کلمات اگر بی سایه باشند به وزن سنگین‌ترند از سکوت. جمله ‌ اگر یکنواخت باشند نمی‌مانند در ما. نمی‌دانیم به کدام حفره باید بسپاریم‌شان.

تیر مژه‌های آن دو چشم سیاه انگار سرمه کشیده‌اش این بال بال‌زن به قفس سینه نشسته ما را نیز نشانه کرده بود.

مگر می‌توانم بنویسم اینجا شاید عیب ما این است که هیچ چیز را هیچ وقت دور نمی‌ریزیم؟

چه می‌توانم بگویم؟ که مثلا اینجا خانه من است؟ نه، من خانه‌ای ندارم، سقفی نمانده است. دیوار و سقف خانه من همینهاست که می‌نویسم، همین طرز نوشتن از راست به چپ است، در این انحانای نون است که می‌نشینم. سپر من از همه بلایا سرکش ک یا گ است. مگر نباید حداقل خشتهای نیروانای خودم را قالب بریزم.

و من از ته حلق می‌گفتم: درختها و گلها حافظه ندارند، برای همین آزادند، رها و آزاد.و بعد با صدای خودم می‌گفتم: من نمی‌توانم.

چقدرمرگ! زنی بر قبری ضجه می‌زند و کنارش، دو چشم سیاه و گشوده دختری نگاه می‌کند، نگاهمان می‌کند. دیگر ارزان شده است، انگار مرگ را سبیل کرده باشند، انگار دوربین تلویزیون را گذاشته باشند توی قبرستان، انگار میکروفن رادیو را ببری بدهی دسته همه قاری‌های قبرستان‌های دنیا.