آن چیز سیاه و سبز غار غار کن نوک‌کج را برده بود پیش حسین آقا، که حرف نمی‌زند، که یک کلمه نمی‌تواند بگوید.

می‌خواست بگوید، داد بزند و یک طوری این آسیاب چرخان را که می‌چرخید، اما هیچ چیز را خرد نمی‌کرد برای یک لحظه هم شده از حرکت باز دارد، اما فقط دراز کشید.

برای همین گفتم، اینجا، توی گلوی من، یک چیزی ماسیده، انگار که عنکبوتی چیزی به سیب آدم چهار چنگ شده باشد و دست‌های آدم در کنارش باشد اما طلسم شده، سنگ شده، خوب، شماها چه کار می‌توانید برای من بکنید؟

من فکر میکنم عشق با شمِ تشخیص تفاوت صداها شروع می‌شود، یعنی وقتی که می‌شود چشم‌بسته حتی کوچه‌های نا‌آشنا را رفت، بی آنکه احتیاجی باشد دست کوچک و سردش را در دست بگیری.

عقربه ها رو می‌گفت، اون سرخه رو می‌گفت که همه‌اش می‌گشت، تندتر از اونای دیگه. حالا ساعتش کجاست؟ با بابابزرگه خاکش کردن؟؟ تو که نمی‌دونی

وقتی این‌ها را می‌گفت دندان‌هاش به هم می‌خورد. رنگش سفید شده بود، درست مثل رنگ مات صورت اختر وقتی که پشت پنجره می‌ایستاد و به بیابان نگاه می‌کرد، یا به سگ

خسته‌تان کردم. اما، خوب، همین چیزها را می‌گفتیم و می‌شنیدیم. من دیگر عادت کرده بود. شاید برای من و دیگران نوعی تفریح بود. اما برای پدرتان؟ نه.

وسط اتاق ایستاد. کتاب رو دودستی گرفته بود، طوری که انگار سینی دست آدم باشد و بخواهد چیزی را تعارف کند.

آن وقت بود که شنیدم. نه، خیال نمی‌کردم. اصلا. خیالاتی نشده بودم. درست صدای پا بود. نه که کسی قدم بزند، اصلا.مثل اینکه می‌پرید، روی یک پا.

سیگار می‌کشید، اشنو. ملاقاتی براش آمده بود، دو روز پیش. پولی را که گرفته بود، داد بدهم بچه‌ها، به آن‌هایی که نداشتند. نگرفتند.