با زن خداحافظی کردم. نمی‌دانم می‌خواهید برای او هم پرونده‌ای ترتیب بدهید یا نه؟ البته مختارید. اگر ترتیب دادید بنویسید علامت مشخصه‌اش خالی است کنار گودال چانه. چشمهایش هم سیاه بود. لبهایش هم سرخ. لوند بود.

مجله را باز کرده بود و دستش را گرفته بود دم دهنش. عکس، زن لختی بود موبور که پشت تجیر ایستاده بود.

زن پشت سماور نشسته بود. و مرد دید که سماور در متن هیکل زن خیلی کوچکتر از معمول شده است.

و من از او گذشتم، نفس زنان و خمیده قامت، با سنگی عظیم تر از پیش بر دوش. و می‌دانستم که سنگ برای آن مرد سنگین تر از پیش خواهد بود. چرا که از این پس سنگی در درون او رویشش را آغاز خواهد کرد، سنگی با وزنی بیش از آن سنگی که بر دوش داشت، و آن سنگ اولین سنگ بنای دخمه او خواهد بود.

باز از آن همه پله پایین آمدیم و آن همه پاگرد پلکان را دور زدیم. و من همه‌اش در این فکر بودم که چه وقت، به اسفل السافلین می‌رسیم؟

مرد می‌دانست که همه آدمهای قصه ناتمامش مثل عروسکهای کوکی بی‌چهره‌ای هستند که تنها قد و قامت و جنسیتشان آنها را مشخص می‌کند.

پس بشر این همه نشسته و فکر کرده تا این اختراع را بکنه واسه چی بوده؟ مگه واسه این نبوده که بدون آنکه تلخی این متاع رو حس کنه کلیش را نفله کنه و ککش هم نگزه؟

تازه هیچ کس هم نفهمید که این قناری کوچک با آن بالهای زرد و قشنگش از کجا آمده بود؟

توی چشمهای سبزش خنده موج می‌زد و خوب می‌شد فهمید که دارد دنبال نخ خاطراتش را می‌گیرد.