บันทึกชีวิตในไต้หวันสัปดาห์นี้ นำเอาเรื่องราวดีๆเกี่ยวกับผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ในไต้หวันมาฝาก เรื่องแรกเป็นเรื่องราวของสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองไต้หวัน ที่จัดทำ "โครงการพัฒนาศักยภาพและทุนการศึกษาให้กับผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรหลาน" โดยในปี 2567 มีผู้ที่ได้รับการช่วยเหลือมากถึง 7,298 คน มอบทุนไปแล้วกว่า 36.42 ล้านเหรียญไต้หวัน ส่วนเรื่องที่สอง เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ โครงการสานฝันผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรธิดา รุ่นที่ 11 ที่เปิดรับสมัครอีกครั้ง โดยผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่หรือบุตรธิดาสามารถเขียนโครงการความฝันของตัวเองสมัครเข้าร่วม ปีนี้กระทรวงมหาดไทยเพิ่มทุนให้ทีมละ 100,000 เหรียญไต้หวัน ถือเป็นอีกหนึ่งโครงการดีๆ ที่ช่วยให้ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรธิดาสานฝันของพวกเขาให้เป็นจริงไปแล้วมากกว่า 600 คน  เรื่องราวจะเป็นอย่างไร รับฟังพร้อมกันในรายการเลยค่ะ คลิกฟังรายการที่นี่

     สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองไต้หวันได้จัดทำ "โครงการพัฒนาศักยภาพและทุนการศึกษาให้กับผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรหลาน" โดยในปี 2567 มีผู้ที่ได้รับการช่วยเหลือมากถึง 7,298 คน มอบทุนเป็นเงินกว่า 36.42 ล้านเหรียญไต้หวัน ช่วยให้สัดส่วนของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ที่ได้รับใบรับรองวิชาชีพมีจำนวนเพิ่มขึ้นอย่างมีประสิทธิภาพ ดึงดูดให้ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่มีความกระตือรือร้นในการเรียนรู้และไล่ตามความฝัน ตลอดจนการปรับตัวให้เข้ากับสังคมไต้หวัน ความมุ่งมานะของเหล่าผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรหลานที่ได้รับทุน ไม่เพียงได้รับการยอมรับจากคนในสายอาชีพนั้นๆ อีกทั้งยังเป็นแรงบันดาลใจ ให้กับผู้คนมากมายอีกด้วย

     สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองระบุว่า โครงการนี้ได้มอบทุนการศึกษาเรียนดีและผู้ด้อยโอกาสจำนวน 6,458 คน ทุนสนับสนุนการสอบใบรับรองวิชาชีพสำหรับผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ 689 คน ทุนการศึกษาจากประธานาธิบดี 9 คน และทุนสำหรับผู้มีความสามารถพิเศษ 142 คน  นอกจากผลงานทางวิชาการที่ยอดเยี่ยมแล้ว ผู้ที่ได้รับทุนหลายคนยังมีความสามารถโดดเด่นในด้านกีฬา ดนตรี ศิลปะ การเต้นรำ และสาขาวิชาเทคนิคอีกด้วย หนึ่งในนั้นคือ คุณอู่เพ่ยเหวิน(武佩玟) ที่ได้รับใบรับรองทักษะช่างเทคนิค กับคุณหลี่อันน่า (李安娜) ได้รับใบรับรองทักษะการดูแลผู้สูงอายุระยะยาวของกระทรวงแรงงาน นอกจากนี้ พวกเขายังได้รับเงินสนับสนุนจากโครงการนี้อีก 3,000 เหรียญไต้หวันและ 50,000 เหรียญไต้หวันตามลำดับอีกด้วย

     คุณอู่เพ่ยเหวิน(武佩玟) เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่จากเวียดนาม เธอเล่าย้อนกลับไปเมื่อปี พ.ศ.2549 เมื่อครั้งที่เธอเพิ่งแต่งงานมาอยู่ไต้หวัน ชีวิตการทำงานยังไม่มั่นคง ในตอนแรก เธอเริ่มทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านชาบู ต่อมาได้ไปทำงานที่ไซต์ก่อสร้าง เริ่มจากการทำงานเก็บกวาดทั่วไป ค่อยๆเรียนรู้เกี่ยวกับงานเหล็ก งานเย็น และการเชื่อม ต่อมาเธอได้พบช่างฝีมือที่ยินดีสอนเธอ เธอจึงคว้าโอกาสอันมีค่านี้เอาไว้ เริ่มตั้งแต่การทำความรู้จักอุปกรณ์การเชื่อมอาร์กอาร์กอน เครื่องเชื่อม และการฝึกพื้นฐานการเชื่อม ปัจจุบันเธอทำงานเชื่อมท่อที่บริษัท China Steel แม้ว่าสภาพการทำงานจะหนัก แต่เธอชอบความท้าทายและมีความหวังที่จะก้าวไปสู่สายงานที่ท้าทายยิ่งขึ้นในอนาคต

     คุณหลี่อันน่า (李安娜) เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่จากอินโดนีเซีย ได้รับเงินสนุบสนุนใบรับรองทักษะการดูแลผู้สูงอายุระดับเฉพาะ เธออาศัยอยู่ในไต้หวันมากว่า 20 ปี เลี้ยงดูลูกสามคนเพียงลำพัง เดิมทีเธอทำงานในโรงงานแปรรูปอาหาร รายได้ไม่เพียงพอที่จะใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน  ในช่วงการแพร่ระบาดของโควิด-19 เธอได้ทราบข่าวเกี่ยวกับหลักสูตรอบรมการดูแลผู้สูงอายุถึงที่บ้าน ซึ่งให้ค่าตอบแทนสูงกว่างานในโรงงานมากและมีเวลาที่ยืดหยุ่นกว่า เธอจึงตัดสินใจสมัครเรียนและกลายเป็นผู้ดูแลผู้สูงอายุถึงที่บ้าน หลังจากทำงานนี้ คุณภาพชีวิตของเธอดีขึ้นมาก และมีความสามารถจ่ายค่าเล่าเรียนให้ลูกได้แล้ว

     สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองระบุว่า จากผลสำรวจความต้องการของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ในปี 2566 พบว่า อัตราการถือครองใบรับรองทักษะวิชาชีพของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่เพิ่มขึ้นจาก 6.1% ในปี พ.ศ. 2561 เป็น 8.7% ในปี พ.ศ. 2566 ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความพยายามในการพัฒนาทักษะวิชาชีพและการยกระดับตนเองของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่

เชิญชวนสมัครเข้าร่วมโครงการสานฝันผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรธิดา รุ่นที่ 11 มาทำฝันให้เป็นจริง

     ตั้งแต่ปี 2557 เป็นต้นมา กระทรวงมหาดไทยไต้หวันได้จัดโครงการสานฝันผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรธิดาขึ้น ในแต่ละรุ่นมีความฝันที่ประสบผลสำเร็จหลากหลาย มีผู้คนสานฝันสำเร็จไปแล้วมากกว่า 600 คน โครงการสานฝันผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรธิดา รุ่นที่ 11 กลับมาเปิดรับสมัครอีกครั้งตั้งแต่วันนี้ - 25 พ.ย. โดยผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่หรือบุตรธิดาสามารถเขียนโครงการความฝันของตัวเองส่งเข้าร่วมโครงการ ปีนี้เพิ่มทุนสานฝันเป็นทีมละ 100,000 เหรียญไต้หวัน เพื่อช่วยผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรธิดาสานฝันของพวกเขาให้เป็นจริง ส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมและขจัดการเลือกปฏิบัติในสังคม โครงการนี้ยังได้ขยายความร่วมมือไปยังต่างประเทศ และมีทีมช่างภาพที่ช่วยถ่ายทำกระบวนการสานฝันของผู้สานฝันแต่ละกลุ่ม ทำเป็นวิดีทัศน์เพื่อจัดแสดงให้ทุกคนได้เห็นผลสัมฤทธิ์ของความฝันแต่ละชิ้น เพิ่มความเข้าใจและความเคารพของสังคมที่มีต่อครอบครัวผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ ผลักดันสู่สังคมแห่งการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่หลากหลาย

      ศูนย์บริการของสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองประจำเมืองเจียอี้ ได้จัดอบรมการศึกษาสำหรับครอบครัวให้แก่ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ในพื้นที่ และได้เชิญคุณหลิวหมิงเฟิ่ง (劉明鳳) ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ที่ได้รับรางวัลจากโครงการสานฝันผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรธิดา รุ่นที่ 10 มาแบ่งปันประสบการณ์การสานฝัน เพื่อให้กำลังใจและเชิญชวนเพื่อน ๆ ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ให้สมัครเข้าร่วมโครงการ  ไล่ตามความฝันอย่างกล้าหาญ

     คุณหลิวหมิงเฟิ่ง(劉明鳳) เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ที่มาจากมณฑลหูเป่ย ในประเทศจีน อาศัยอยู่ในไต้หวันมานานกว่า 20 ปี ในตอนแรกเธอดูแลพ่อแม่สามีและลูก ๆ ที่บ้าน ต่อมาเธอเริ่มทำธุรกิจของตัวเอง โดยเริ่มจากการขายเหล้าหมักรสชาติบ้านเกิดผ่านทางออนไลน์ จนกระทั่งตอนนี้ เธอได้ซ่อมแซมบ้านไม้เก่าและเปิดหน้าร้านของตัวเอง เนื่องจากหลิวหมิงเฟิ่งรู้ซึ้งถึงความเหนื่อยล้าของผู้ที่ต้องดูแลคนในครอบครัวเป็นอย่างดี เธอจึงจัดพื้นที่ว่างในร้านให้ใช้เป็นพื้นที่จัดกิจกรรมเพื่อสังคม อาทิ คาบเรียนทำไอศกรีมผลไม้ หรือดอกไม้เยลลี่ เพื่อให้เพื่อนๆผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และผู้ที่ต้องดูแลคนในครอบครัวได้มาผ่อนคลาย แนวคิดนี้ทำให้เธอได้รับเลือกเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับเงินทุนในโครงการสานฝันครั้งที่ 10 ซึ่งจัดอยู่ในหมด "บริการและสวัสดิการสังคม" โดยได้รับเงินทุนสนับสนุน 80,000 เหรียญไต้หวัน

     คุณหลิวหมิงเฟิ่งเล่าว่า การเข้าร่วมโครงการทำให้เธอได้เรียนรู้วิธีการเขียนโครงการ การเตรียมกิจกรรม การใช้ Google Form สำหรับจัดระเบียบข้อมูลและวิธีการเบิกจ่ายเงินทุน ซึ่งทั้งหมดนี้ ไม่เพียงช่วยให้ความฝันของเธอเป็นจริง แต่ยังช่วยเพิ่มทักษะการทำธุรกิจของเธอให้พัฒนาขึ้นอย่างมาก มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อเธอที่กำลังทำธุรกิจของตัวเอง คุณหลิวหมิงเฟิ่งยังได้เชิญชวนให้เพื่อนผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ที่มีคุณสมบัติตรงตามที่โครงการกำหนด เขาร่วมโครงการเพื่อสานฝันของตัวเอง นอกจากนี้ หลิวหมิงเฟิ่งยังได้ทำไอศกรีมผลไม้ร่วมกับผู้เข้าร่วมอบรม ทำให้บรรยากาศการอบรมเป็นไปอย่างสนุกสนาน

โครงการสานฝันผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรธิดา รุ่นที่ 11 เปิดรับสมัครแล้ว！

     โครงการสานฝันผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรธิดา จัดขึ้นเป็นรุ่นที่ 11 แล้ว ในแต่ละรุ่นมีความฝันที่ประสบผลสำเร็จหลากหลาย มีผู้ที่ทำความฝันให้เป็นจริงแล้วมากกว่า 600 คน เพื่อช่วยผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และบุตรธิดาสานฝันของพวกเขาให้เป็นจริง ส่งเสริมความหลากหลายทางวัฒนธรรมและขจัดการเลือกปฏิบัติในสังคม โครงการนี้ยังได้ขยายความร่วมมือไปยังต่างประเทศ และมีทีมช่างภาพที่ช่วยถ่ายทำกระบวนการสานฝันของผู้สานฝันแต่ละกลุ่ม ทำเป็นวิดีทัศน์เพื่อจัดแสดงให้ทุกคนได้เห็นผลสัมฤทธิ์ของความฝันแต่ละชิ้น เพิ่มความเข้าใจและความเคารพของสังคมที่มีต่อครอบครัวผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ ผลักดันสู่สังคมแห่งการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่หลากหลาย

คุณสมบัติผู้สมัคร

ทุนสานฝันแบ่งออกเป็น 5 ประเภท 

กำหนดการ

ขั้นตอนการสมัคร

ดูรายละเอียดโครงการเพิ่มเติมได้ที่ : https://www.immigration.gov.tw/5385/7229/147023/379507/

     พิธีมอบรางวัลวรรณกรรมผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และแรงงานต่างชาติครั้งที่ 9 เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้ว (13 ต.ค.) ปีนี้จัดขึ้นที่บริเวณสถานีรถไฟซานเจีย นครนิวไทเปการประกวดในครั้งนี้เปิดรับผลงานจากแรงงานต่างชาติ ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และลูกหลานผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ เขียนบทความภาษาเวียดนาม อินโดนีเซีย ไทย เมียนมาและฟิลิปปินส์เข้าร่วมการประกวด โดยไม่จำกัดหัวข้อ ผลงานที่ส่งเข้าประกวด หลังจากแปลเป็นภาษาจีนต้องมีความยาวไม่เกิน 3,000 ตัวอักษร รางวัลวรรณกรรมไม่เพียงหวังว่าจะได้ยินเสียงของผู้ย้ายถิ่นฐานที่มาทำงาน อาศัยอยู่ในไต้หวันหรือเคยมาทำงานที่ไต้หวันเท่านั้น ที่แต่ละชาติมีมุมมองความหลากหลายแตกต่างกันไป แต่ยังให้นานาชาติได้มองเห็นการหลอมรวมวัฒนธรรมที่หลากหลายในไต้หวันด้วยเช่นกัน

     คุณจางเจิ้ง (張正) นายกสมาคมการศึกษา วิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ผู้ริเริ่มรางวัลวรรณกรรมผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และแรงงานต่างชาติ กล่าวว่า รางวัลวรรณกรรมผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และแรงงานต่างชาติ เป็นการประกวดวรรณกรรมหลายภาษา ที่ผู้เข้าร่วมจะเขียนผลงานเป็นภาษาแม่ของตนเพื่อส่งเข้าประกวด จากนั้นคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญด้านภาษาแม่ของแต่ละประเทศจะคัดเลือกผลงานที่ดีที่สุด และนำผลงานที่ผ่านรอบคัดเลือกไปแปลเป็นภาษาจีน เพื่อคัดเลือกผลงานของผู้ชนะในรอบสุดท้าย 

     คุณจางเจิ้งและแขกผู้มีเกียรติหลายท่านที่เดินทางมาเข้าร่วมพิธีมอบรางวัลฯ ต่างกล่าวถึงรางวัลวรรณกรรมผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ฯว่า เปรียบเสมือน 'รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม' ของไต้หวัน เนื่องจากทั้งสองรางวัลต้องมีการแปลผลงานหลายภาษาเหมือนกัน ขณะที่คุณไล่ซิ่วหรู (賴秀如) ประธานสถานีวิทยุ Rti ซึ่งเดินทางไปร่วมพิธีมอบรางวัลฯ เช่นกัน ระบุว่า ทักษะการแปลมีบทบาทสำคัญอย่างมากในการตัดสินผลงานทั้งในรางวัลวรรณกรรมผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ฯและรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ดังนั้นจึงหวังว่าในอนาคตรัฐบาลและภาคส่วนต่างๆ จะให้ความสำคัญกับการพัฒนาบุคลากรด้านภาษาที่หลากหลายและความเชี่ยวชาญด้านการแปลวรรณกรรมให้มากยิ่งขึ้น

     เซี่ยอี้หยุน (謝易芸) กรรมการทั่วไป ของบริษัท Monomyth เจ้าภาพจัดการประกวดฯ กล่าวในงานว่า แรงงานต่างชาติจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่เดินทางไกลมาทำงานที่ไต้หวัน ไม่เพียงแบกความหวังและภาระของครอบครัวเท่านั้น แต่ยังมีส่วนสำคัญอย่างมากต่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมของไต้หวัน การก่อตั้งรางวัลวรรณกรรมผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และแรงงานต่างชาติ เปรียบเสมือนหน้าต่างบานหนึ่งที่เปิดกว้างเพื่อให้แรงงานต่างชาติได้มีพื้นที่ในการบอกเล่าความในใจ ให้เรื่องราวของพวกเขาได้รับการมองเห็น ทุกตัวอักษรในงานเขียนเหล่านี้ ถูกเล่าออกมาอย่างจริงใจผ่านภาษาแม่ ทำให้ผู้คนมีโอกาสได้รู้จักสิ่งที่ผู้ย้ายถิ่นฐานนึกคิด เป็นการทำลายกำแพงทางภาษา วัฒนธรรม ทำให้แรงงานต่างชาติมีเสียงเป็นของตัวเอง และก่อให้เกิดเสียงสะท้อนที่ลึกซึ้งในสังคมไต้หวัน ทั้งนี้ รางวัลวรรณกรรมผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และแรงงานต่างชาติจะครบรอบ 10 ปีในปีหน้า จึงขอเชิญชวนทุกภาคส่วนร่วมสนับสนุนเวทีที่ไร้ขีดจำกัดและเป็นตัวแทนเสียงอันหลากหลายเวทีนี้ต่อไป

คุณปาร์ค ธนวรรธน์ ธนพัฒน์ธาดาสกุล คนไทยคนเดียวที่ได้รับรางวัลวรรณกรรมฯ

      ทางผู้จัดรางวัลวรรณกรรมผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และแรงงานต่างชาติยังกล่าวว่า ผลงานที่ได้รับรางวัลจะถูกรวบรวมและจัดพิมพ์เป็นหนังสือ พร้อมทั้งจะนำผลงานบางส่วนที่โดดเด่นมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์หรือเรื่องสั้นในอนาคตอีกด้วย

     สำหรับคณะกรรมการตัดสินรอบสุดท้ายในปีนี้ ได้เชิญจางต้าชุน (張大春 ) นักเขียนชาวไต้หวันชื่อดัง เติ้งจิ่วหยุน (鄧九雲) นักแสดงสาวไต้หวันที่เพิ่งได้รับรางวัลจากการประกวด Taipei Literature Award ตลอดจนเคอว่านชิง (柯妧青) ผู้กำกับหนังสารคดีเกี่ยวกับประเด็นแรงงาน ชนชั้นทางเพศและระบบสังคมมาอย่างยาวนาน นอกจากนี้ยังมีรองศาสตราจารย์ฟางเนี่ยนเซวียน(方念萱) จากภาควิชาวารสารศาสตร์ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยแห่งชาติเจิ้งจื้อ และเลี่ยวจื้อฟง (廖志峰) เจ้าของสำนักพิมพ์  asian culture เข้าร่วมเป็นคณะกรรมการ ให้การตัดสินมีมุมมองที่ลึกซึ้งหลากหลาย เพื่อคัดเลือกผลงานที่โดดเด่นที่สุด นอกจากนี้ ปีนี้ยังมีคณะกรรมการเยาวชน 5 คนอายุระหว่าง 15-20 ปี ซึ่งได้มาร่วมคัดเลือกผลงานผ่านมุมมองของเยาวชนด้วยเช่นกัน

     ทั้งนี้ คณะกรรมการได้สังเกตเห็นความพิเศษของผลงานที่ได้รับรางวัลในปีนี้ โดยผลงานจากประเทศไทยส่วนใหญ่จะถ่ายทอดเส้นทางชีวิตการทำงานในไต้หวันเป็นหลัก ส่วนผลงานจากฟิลิปปินส์มีเนื้อหาที่เน้นถึงความยากจน ภาวะท้อแท้และยังเล่าถึงความงดงามของไต้หวัน ผลงานจากเวียดนามส่วนใหญ่เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่รุ่นที่สอง มักจะเขียนเล่าประสบการณ์ชีวิตของตนเอง ผลงานจากเมียนมา ส่วนใหญ่จะเล่าถึงชีวิตของชาวเมียนมาหลังการรัฐประหาร ขณะที่ผลงานจากอินโดนีเซียส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับการดูแลผู้สูงอายุและการดูแลระยะยาว

     จางต้าชุน กล่าวว่า เขารู้ว่านี่ไม่ใช่แค่รางวัลวรรณกรรม แต่เป็นรางวัลที่ให้เราเข้าใจถึงสภาพชีวิตของแรงงานต่างชาติในไต้หวันได้อย่างชัดเจนและครอบคลุมมากขึ้น ในท้ายที่สุด มันเป็นส่วนหนึ่งของอารยธรรมหรือวัฒนธรรม ที่มีการพัฒนาอยู่ตลอดเวลาและเป็นผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

     เคอว่านชิง รู้สึกว่ารางวัลวรรณกรรมก็เหมือนกับการถ่ายภาพยนตร์ เป็นเหมือนกระจกที่ให้เราเห็นทั้งผู้อื่นและตัวเราเอง ด้านฟางเนี่ยนเซวียน กล่าวว่า ผลงานเหล่านี้ทำให้เธอเห็นมิติต่างๆของผู้ย้ายถิ่นฐาน  ความเจ็บปวดของพวกเขาก็อาจจะเป็นความเจ็บปวดของพวกเรา เธอสามารถรู้สึกได้ถึงความทุกข์ของพวกเขาในการต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนมาทำงานไกลในต่างแดน และสิ่งนี้ก็เรียกความทรงจำในอดีตเมื่อครั้งที่เธอเคยจากบ้านไปทำงานต่างแดนให้ผุดขึ้นมาเช่นกัน

     เลี่ยวจื้อฟง กล่าวว่า ในความเป็นจริง พวกเขาสามารถจัดการ คิดทบทวน แสวงหาความเป็นไปได้ในชีวิตของตัวเองผ่านการเขียนวรรณกรรม  และในเวลาเดียวกัน ก็เป็นการระบายหรือปลดปล่อยตัวเอง ผมคิดว่าไม่มีใครควรถูกเอารัดเอาเปรียบในสังคมใด ๆ เราควรมีสภาพแวดล้อมการทำงานที่ยุติธรรมและสมเหตุสมผล

     เติ้งจิ่วหยุน กล่าวว่า พวกเขามีพื้นเพมาจากไหน และพวกเขาต้องเผชิญกับอะไร ชีวิตของพวกเขามีความเหมือนหรือแตกต่างกับเราตรงไหน พวกเราที่อยู่ไต้หวันมักชอบคิดว่าผลงานคลาสสิกเป็นสิ่งที่มาจากตะวันตก แต่ต้องบอกว่าวรรณกรรมแรงงานต่างชาติเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีมาก มันทำให้เราเข้าใจเพื่อน ๆ ที่ใช้ชีวิตในสังคมร่วมกับเรา

     ส่วนเหล่าคณะกรรมการเยาวชน ก็กล่าวถึงความรู้สึกต่างๆนานาที่มีต่อรางวัลวรรณกรรมฯ หลี่โย่วอี๋ (李宥儀)กล่าวว่า  “บางทีฉันอาจเติบโตขึ้นมาพร้อมกับเศษเสี้ยวความทรงจำเหล่านี้ และในวันหนึ่งมันอาจจะปรากฏขึ้นในชีวิตของฉันในช่วงของชีวิต” เฉินอวี้หาว (陳昱豪) กล่าวว่า“สิ่งที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นมุมมองใหม่ที่ทำให้คนไต้หวันเข้าใจแรงงานต่างชาติมากขึ้น เมื่อลดอคติเกี่ยวกับพวกเขา เราก็จะพบว่า จริง ๆ แล้วพวกเขาก็ไม่ต่างอะไรจากเรา”

     อู๋เพ่ยเจิน (吳佩珍) เล่าว่า “ฉันคิดว่าการทำให้ผลงานของพวกเขาได้รับการมองเห็นในไต้หวัน เป็นสิ่งที่มีค่าอย่างมาก” เฉินฟางหมิ่น (陳方閔) เล่าว่า “แม้ว่าจะเป็นข้อความที่ถูกแปล แต่ภาพที่สื่อผ่านตัวอักษร รูปแบบการตั้งคำถามของผู้เขียนมันช่างชัดเจน มีพลัง ทำให้ฉันรู้สึกประทับใจอย่างลึกซึ้ง  เฉิ่นอี่ฉิง (陳苡晴) กล่าวว่า การส่งเสริมพลังเชิงบวกเช่นนี้ เป็นสิ่งที่ดีมากๆ

     อย่างไรก็ดี คุณจางเจิ้ง (張正) ผู้ริเริ่มรางวัลวรรณกรรมผู้ย้ายถิ่นฐานใหม่และแรงงานต่างชาติ กล่าวว่า รางวัลนี้ไม่ใช่แค่รางวัลวรรณกรรมธรรมดา แต่เป็นการเคลื่อนไหวทางสังคมที่พยายามจะเปลี่ยนแปลงและผลักดัน มีเรื่องราวมากมายที่สมควรถูกบันทึกและเขียนถึง ดังนั้นขอเชิญชวนทุกคนมาเขียนเรื่องราวกันต่อไปเรื่อยๆ หวังว่าทุกคนจะบอกเล่าประสบการณ์ในไต้หวันของตัวเอง และมาร่วมกันทำให้ไต้หวันเป็นสังคมที่ดีขึ้น

     บันทึกชีวิตในไต้หวันสัปดาห์นี้ นำเก็บตกพิธีฉลองวันชาติสาธารณรัฐจีนเมื่อวันที่ 10 ตุลาคมมาฝาก ปีนี้สาธารณรัฐจีน (ไต้หวัน) มีอายุครบรอบ 113 ปี มีประชาชนจากทั่วไต้หวันมาเข้าร่วมพิธีอย่างตื่นเต้น ตลอดจนเพื่อนๆผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ที่มาร่วมอวยพรวันเกิดไต้หวัน มีทั้งคนที่เพิ่งเคยเข้าร่วมเป็นครั้งแรก และคนที่เคยมาเข้าร่วมหลายครั้งแล้ว นอกจากนี้ ในวันนี้ เรายังนำเอาคำอวยพรจากพี่น้องชาวไทย ที่อวยพรวันชาติผ่านทางแฟนเพจมาฝากทุกคน ถ้าพร้อมแล้ว คลิกฟังรายการที่นี่

     พิธีฉลองวันชาติสาธารณรัฐจีน(ไต้หวัน) ครบรอบ 113 ปี ที่จัดขึ้น ณ ทำเทียบประธานาธิบดี ในหัวข้อ A Beautiful Taiwan Today, A Better Taiwan Tomorrow มีผู้คนมาเข้าร่วมมากมาย ทั้งประชาชนชาวไต้หวัน ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ และยังมีชาวไต้หวันโพ้นทะเลที่เดินทางกลับมาฉลองวันชาติในไต้หวัน  ทั้งนี้ เนื่องจากพิธีฉลองวันชาติทำเทียบประธานาธิบดี ไม่ได้เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าร่วม โดยมีโควต้าเฉพาะ ทั้งนี้ประชาชนทั่วไปที่ต้องการเข้าร่วม ต้องสมัครลงทะเบียนก่อนและรอการประกาศชื่อ ผู้คนที่เข้าร่วมงานจึงรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก

     ผู้สื่อข่าวของอาร์ทีไอได้ไปสัมภาษณ์ผู้ร่วมงาน คุณเซียวและคุณหงจากเซินเคิงในนครนิวไปเป ซึ่งตอนนี้กลายเป็นคุณรุ่นย่าให้สัมภาษณ์ว่า พวกเธอเคยเข้าร่วมหลายครั้งแล้ว นอกจากนี้ ยังมีพี่น้องแซ่หวงที่ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น ก็เดินทางจากนครเกาสงขึ้นมาไทเป เพื่อมาเข้าร่วมพิธีเฉลิมฉลองอันยิ่งใหญ่นี้กับคุณพ่อของเธอ โดยพี่สาวให้สัมภาษณ์ว่า เพราะตอนเด็กๆ เคยเห็นแต่ในทีวี ปีนี้ประจวบเหมาะกับคุณพ่อมีโอกาสได้เข้าร่วม เธอจึงอยากมารับชมพิธีด้วยตาตัวเอง

     ส่วนพี่น้องแซ่เลี่ยวคู่หนึ่ง ที่กำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปี 1 และปี 3 ก็ตามคุณแม่มาเข้าร่วมพิธีฉลองวันชาติเป็นครั้งแรกเช่นกัน พี่สาวให้สัมภาษณ์ว่า พอดีมีโอกาส จึงอยากมาสัมผัสประสบการณ์งานวันชาติดูสักครั้ง สิ่งที่รอคอยที่สุดในงาน คืออยากมาดูช่วงร้องเพลงชาติ ซึ่งโดยส่วนตัวเธอคิดว่าเป็นอะไรที่พิเศษและมีมนต์ขลังมากๆ ในขณะที่น้องสาวของเธอ อยากมาดูการแสดงเชิดสิงโต รู้สึกว่าเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นมาก 

     ส่วนคุณจาง ที่มาจากนครไทจง สมัครลงทะเบียนออนไลน์เพื่อขอสิทธิ์เข้าร่วม และกลายเป็นผู้โชคดีที่ถูกจับฉลากให้เข้าร่วมงานวันชาติ เขาให้สัมภาษณ์ว่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าร่วม โดยเขานั่งรถมาจากนครไทจงตั้งแต่ตีสาม มาถึงหน้าทำเนียบประมาณตีห้า ทำให้แทบไม่ได้นอนทั้งคืน แต่พอได้มาสัมผัสบรรยากาศในงาน ก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

     นอกจากนี้ โทนี่ ผู้จัดรายการภาคภาษาอินโดนีเซีย ซึ่งได้รับเชิญจากทำเนียบประธานาธิบดีให้เข้าร่วมงานวันชาติในฐานะผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ ก็ได้ให้สัมภาษณ์ด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า นี่เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ที่ได้เข้าร่วมกิจกรรมวันชาติสาธารณรัฐจีน หลังจากที่มาไต้หวัน 30 ปี และครั้งนี้ยังได้เข้าร่วมในฐานะกรรมการที่ปรึกษาด้านกิจการผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ เป็นตัวแทนของเพื่อนๆ ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ ทั้งนี้ ขออวยพรให้สาธารณรัฐจีนที่อายุ 113 ปี ก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ เศรษฐกิจเจริญรุ่งเรืองยิ่งๆขึ้นไป และผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่หวังว่าพวกเขาจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราได้เช่นกัน! 

    ชิวลี่หย่า (邱莉亞) ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ชาวฟิลิปปินส์

 ชิวลี่หย่า (邱莉亞) ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ชาวฟิลิปปินส์จากจางฮั่ว ที่มาเข้าร่วมงานให้สัมภาษณ์ว่า เธออาศัยอยู่ไต้หวันมา 28 ปีแล้ว รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้มีโอกาสเข้าร่วมพิธีฉลองวันชาติสาธารณรัฐจีนครบรอบ 113 ปี นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้าร่วม ไต้หวันพัฒนาขึ้นอย่างมาก ไต้หวันดีมาก และเธออยากบอกกับทุกคนว่า เธอรักไต้หวันมากๆ

     ส่วนชิวโย่วเฉิง(邱宥程) ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่รุ่นที่สองชาวเมียนมา ที่อาศัยอยู่ที่เมืองซินจู๋ ก็มาเข้าร่วมงานวันชาติเป็นครั้งแรกเช่นกัน เมื่อถูกถามว่ารู้สึกตื่นเต้นในส่วนไหนเป็นพิเศษ เขาให้สัมภาษณ์ว่า เป็นส่วนของการเชิญธงชาติ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาตั้งใจมาชมในวันงานเช่นกัน รู้สึกว่ามันยิ่งใหญ่อลังการมาก ทั้งหมดเป็นเสียงส่วนหนึ่งของชาวไต้หวัน และผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ที่มาเข้าร่วมงาน

     ส่วนที่เทศบาลเมืองหนานโถว เช้าตรู่วันที่ 10 ตุลาคม ก็ได้จัดพิธีเชิญธงวันชาติสาธารณรัฐจีนปีที่ 113 ณ สนามกีฬาจงซินซินชุน มีประชาชนรวมทั้งผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่มาเข้าร่วมเกือบ 5,000 ชีวิตมาร่วมร้องเพลงชาติ โดยมีการแสดงจากวงดุริยางค์จากโรงเรียนมัธยมปลายจงซิง ผู้คนต่างถือธงชาติในมือโบกสะบัดไปมา นอกจากนี้ในงานยังมีการเต้นแอโรบิก ให้ทุกคนได้ขยับร่างกาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา

     สวี่สูหัว (許淑華) ผู้ว่าการเมืองหนันโถวเผยว่า มีพ่อแม่พี่น้องเกือบห้าพันคนมาเข้าร่วมงานฉลองวันชาติอย่างกระตือร้นร้น ผู้คนต่างสวมใส่เสื้อผ้าที่มีลวดลายธงชาติ หรือถือธงชาติเข้ามาในงาน นอกจากนี้ ยังมีผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่จำนวนมากสวมชุดประจำชาติมาร่วมอวยพรวันชาติไต้หวัน ทำให้งานนี้มีความหลากหลายมากยิ่งขึ้น พร้อมทั้งเผยว่า สาธารณรัฐจีนได้ก่อตั้งมาเป็นเวลา 113 ปี ตลอดเวลาที่ผ่านมาได้เผชิญกับความยากลำบากและวิกฤตมากมาย แต่ด้วยความสามัคคีและความพยายามของประชาชนทั้งประเทศ ทำให้ไต้หวันสามารถก้าวผ่านทุกอุปสรรคและแข็งแกร่งขึ้น ทั้งนี้ หลังเหตุการณ์แผ่นดินไหว 21 กันยายน ปี ค.ศ.1999 ที่หนานโถวได้รับความเสียหายอย่างหนัก แต่ด้วยความพยายามร่วมกันของทุกภาคส่วน ทำให้หนานโถวสามารถก้าวผ่านช่วยเวลาความยากลำบากแห่งประวัติศาสตร์ และในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา โครงสร้างพื้นฐานต่างๆก็มีความก้าวหน้าอย่างมาก ทำให้ประชาชนสามารถอาศัยอยู่ได้อย่างปลอดภัยและสบายใจมากขึ้น

     สถานีวิทยุอาร์ทีไอมีการถ่ายทอดสดบรรยากาศของพิธีงานวันชาติเฉกเช่นทุกปี มีผู้ฟังมาร่วมเขียนคำอวยพรมากมาย เดี๋ยวเราจะมาอ่านคำอวยพรของผู้ฟังบางส่วนให้ฟังกันนะคะ :

     "สุขสันต์วันชาติไต้หวันในวันนี้ (10 ต.ค.) ขอส่งความปรารถนาดีและคำอวยพรจากใจไปยังพี่น้องชาวไต้หวันทุกท่าน ไต้หวันเป็นประเทศที่เปี่ยมไปด้วยความงดงาม ทั้งในแง่ของวัฒนธรรม ความเจริญทางเศรษฐกิจ และจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้ ชาวไต้หวันได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับคนทั่วโลกด้วยความมุ่งมั่นและความตั้งใจ ขอให้วันนี้และทุกวันข้างหน้าเป็นวันที่เต็มไปด้วยความสุข ความสำเร็จ และความเจริญรุ่งเรืองอย่างยั่งยืน ขอแสดงความยินดีในโอกาสอันสำคัญนี้ด้วยความจริงใจ และขอให้มิตรภาพระหว่างเรายืนยงตลอดไป"

      “ไต้หวันเมืองที่หลายๆคนเลือกที่จะเข้ามาขุดทอง หาเงิน เพื่อจุนเจือครอบครัวทางบ้าน หลายคนประสบความสำเร็จในหน้าที่การเงิน เก็บเงิน และสมหวังในสิ่งที่คิดหวัง ไต้หวันเหมือนหม้อข้าว หม้อแกง และขุมทรัพย์ขุมสมบัติ เรารักไต้หวันค่ะ ขอให้ไต้หวันสงบสุข ไม่มีศึก ไม่มีศัตรู เจริญ ร่ำรวย ตลอดไป ♥️Happy birthday Taiwan”   

     “ประทับใจ ไต้หวัน เขียวขจี ประกันสุขภาพดี ยอดเยี่ยม จิตอาสา ในผู้คน เต็มเปี่ยม หาใครเทียม ด้านเทคโนโลยี อยู่ไต้หวัน สะดวก ปลอดภัย ผู้คนมีวินัย รับผิดชอบ กฎหมาย ใช้จริงได้ มีคำตอบ ชื่นชมชอบ ทุกด้าน พัฒนา ไต้หวัน ธรรมชาติ สวยงาม ศิลปะ วัฒนธรรม มากล้น สร้างเสริม กายใจ ประชาชน ขอให้พรเปี่ยมล้น มีแด่เธอ”

     “คิดฮอดไต้หวันเด้ 15ปีที่เคยใช้ชีวิตเฮ็ดการเฮ็ดงานอยู่ที่เกาะแห่งนี้ สุขทุกข์สนุกสนาน อยู่จนบ่อยากกลับบ้านเมืองไทยเลย แต่จำเป็นต้องได้กลับกฎหมายกำหนดให้ 12ปี มีเงินสิกลับมายามอีกเด้อ คิดฮอดๆๆหลาย”

     “รักไต้หวันเห็นความเจริญแล้วมีกำลังใจแรงงานไทยมีส่วนช่วยพัฒนาเปลี่ยนแรงเป็นเงินไต้หวันใจดี” “ไต้หวันเป็นบ้านอยู่แล้วรู้สึกอบอุ่นและมีความเป็นกันเองกับต่างชาติมากค่ะในความรู้สึกค่ะประทับใจไม่รู้ลืม”

     “ขอบคุณไต้หวันที่ให้โอกาสดีดี สำหรับคนที่ไม่มีโอกาสในหลายๆด้าน ได้เรียนรู้ ฝึกหัด นิสัย การศึกษา วิถีชีวิต บ้านหลังที่สองที่ต้องไปทุกปี จนได้ไปเรียนต่อปริญญาโท เราจะไม่ได้มีโอกาสเหล่านี้ ถ้าไต้หวันไม่มีนโยบายให้คนต่างชาติไปเรียนฟรีทุกอย่าง ทุนหลากหลาย เพื่อเป็นแรงจูงใจให้คนต่างชาติมาทำงานที่นี่ ขอบคุณมากจริงๆนะคะ กับความอ่อนโยน กฎหมายที่เท่าเทียมแม้ว่าจะเป็นคนคนไทย รักษาพยาบาลก็ง่าย เดินทางก็ถูกและประหยัดมากๆด้วย ❤️ รักไต้หวันขอให้เป็นแบบนี้ตลอดไปนะคะ”

     “สุขสันต์วันเกิดไต้หวัน เกาะเล็กๆแต่เปี่ยมไปด้วยศักยภาพทางเศรษฐกิจ แต่ในขณะเดียวกันกลับแวดล้อมไปด้วยธรรมชาติที่สวยงามมากมาย เพราะมาทำงานไต้หวันทำให้ฉันได้มีบ้านมีรถมีที่ดิน และครอบครัวมีการเป็นอยู่ที่ดีขึ้นฉันชอบประเทศไต้หวันชอบในกฎหมายที่เป็นธรรม ชอบการบริหารประเทศ ชอบความทันสมัยของเทคโนโลยีต่าง สะดวกสบายในการเดินทาง ชอบอากาศดีๆ(ฉันอยู่เมืองจีหลง) คนไต้หวันส่วนใหญ่จะเป็นคนที่นิสัยดี ขอบคุณไต้หวันที่ทำให้ฉันมีวันนี้ ขอให้ไต้หวันจงรุ่งเรืองยิ่งๆขึ้นไป มีเสถียรภาพทางการเ

      บันทึกชีวิตในไต้หวันสัปดาห์นี้ นำเอากิจกรรมเกี่ยวกับผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่มาฝาก โดยเมื่อไม่นานมานี้ เมืองเจียอี้ได้จัดเทศกาลดนตรีผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ โดยเชิญนักร้องจากเวียดนามมาร้องเพลง และยังมีนักร้องที่เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่รุ่นที่ 2 มาร่วมแสดงในครั้งนี้ด้วย หนึ่งในนั้นคือ เถาจื่อ A1J นักแต่งเพลงและแร็ปเปอร์สาวลูกครึ่งเวียดนาม-ไต้หวัน ที่กำลังมาแรง เธอมีชื่อเสียงจากสไตล์ดนตรีโดดเด่นและเสียงเป็นเอกลักษณ์ เธอเป็นที่รู้จักในเรื่องการผสมผสานแนวดนตรีหลายรูปแบบ เช่น ป๊อป ดิสโก้  โดยเนื้อเพลงของเธอมักสะท้อนถึงประสบการณ์ส่วนตัวและอารมณ์ต่างๆ ที่ผู้ฟังเข้าถึงได้ นอกจากนี้ เธอยังแต่งเพลงที่พูดถึงการยอมรับในตัวเอ และสะท้อนความในใจของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ เนื้อเพลงลึกซึ้ง และมีดนตรีที่สนุก บวกกับเสียงแร็ปเฉพาะตัวของเธอ ทำให้เพลงมีเสน่ห์และไพเราะอย่างน่าทึ่ง ไม่รอช้า คลิกฟังรายการที่นี่

เทศกาลดนตรีผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ที่เมืองเจียอี้ (ภาพจาก กองกิจการสังคม เทศบาลเมืองเจียอี้)

เจียอี้จัดงานเทศกาลดนตรีผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ 

     เมื่อช่วงสิ้นเดือนกันยายนที่ผ่าน เมืองเจียอี้ได้จัดงานเทศกาลดนตรี Jiacheng Sina Music Festival 2024 (嘉城新浪音樂節)  เป็นปีที่สอง ซึ่งเป็นงานดนตรีสำหรับผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่โดยเฉพาะ โดยในปีนี้ได้เชิญหลิวจื้อเหว่ย（ 劉志偉-Lưu Chí Vỹ） และเผยกวางห้าว (裴光好-Quang Hào) ศิลปินนักร้องชื่อดังจากเวียดนามให้มาร่วมแสดงในไต้หวัน ในงานยังมีการแสดงจากเถาจื่อ A1j  นักแต่งเพลงรุ่นใหม่ไฟแรง ที่เป็นผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่รุ่นที่สอง เชื้อสายไต้หวัน-เวียดนาม นอกจากนี้ ยังมีการแสดงดนตรีและการเต้นรำจากกลุ่มศิลปินท้องถิ่น มาร่วมสร้างความสุขและความสนุกให้แก่ผู้ชมอย่างเต็มที่

     คุณหวงหมิ่นฮุ่ย (黃敏惠) ผู้ว่าการเมืองเจียอี้ กล่าวว่า ปีนี้เป็นปีครบรอบ 320 ปีของการก่อตั้งเมืองจูหลัว (諸羅) จูหลัวเป็นชื่อเมืองเก่าของเจียอี้ เจียอี้กลายเป็นเมืองที่เป็นมิตรและน่าอยู่เฉกเช่นทุกวันนี้ ก็เพราะความพยายามร่วมกันของทุกกลุ่มชาติพันธุ์ในดินแดนแห่งนี้ ปัจจุบัน เมืองเจียอี้มีผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ทั้งหมด 39,627 คน ทางเทศบาลเมืองเจียอี้ได้จัดกิจกรรมสำหรับพี่น้องผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ และเชิญศิลปินจากประเทศบ้านเกิดของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ในเจียอี้ มาแสดงถึงไต้หวัน โดยหวังว่าจะช่วยคลายความรู้สึกคิดถึงบ้าน ของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ที่จากบ้านเกิดมาอยู่แดนไกล และยังทำให้ทุกคนได้เจอเพื่อนๆชาติเดียวกันที่อยู่ไต้หวัน ใช้โอกาสนี้ทำความรู้จักเพื่อนใหม่ อีกทั้งยังเป็นการสานสัมพันธ์ แลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกับชุมชนชาวไต้หวัน ซึ่งจะช่วยสร้างสังคมแห่งความหลากหลายที่เป็นมิตรได้อย่างแท้จริง

       คุณหวงหมิ่นฮุ่ยกล่าวว่า เมืองเจียอี้เป็นเมืองที่ส่งเสริมความหลากหลาย  พวกเรายินดีต้อนรับเพื่อนต่างชาติทุกคนที่มาเรียน ทำงาน หรือแต่งงานและกลายคนเจียอี้ ซึ่งถือเป็นคนบ้านเดียวกัน โดยคุณหวงหมิ่นฮุ่ยได้ใช้คำว่า “家己人” (เจียจี่เหริน) แปลว่าเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน หรือคนกันเอง ซึ่งออกเสียงคล้ายๆกับคำว่า  “嘉義人” (เจียอี้เหริน) คนเจียอี้ พร้อมทั้งกล่าวว่า สัดส่วนครอบครัวผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ในเมืองเจียอี้เพิ่มมากขึ้น ยังมีส่วนช่วยเพิ่มกำลังแรงงานที่ขาดแคลนในภาคอุตสาหกรรมอีกด้วย อย่างไรก็ดี เพื่อช่วยให้ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ปรับตัวกับวัฒนธรรมใหม่และตั้งหลักปักฐานในไต้หวันทั้งในด้านชีวิตและการทำงาน ทางเทศบาลก็ได้จัดหลักสูตรอบรมการปรับตัวให้เข้ากับสังคมไต้หวัน คอร์สเรียนภาษา หลักสูตรอบรมวิชาชีพ เป็นต้น และยังมีการจัดตั้งศูนย์บริการครอบครัวผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ที่ให้บริการล่ามแปลภาษาและให้คำปรึกษาอย่างใกล้ชิดอีกด้วย

การแสดงจากลูกหลานผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และวงดนตรีเยาวชนท้องถิ่นเจียอี้ (ภาพจาก กองกิจการสังคม เทศบาลเมืองเจียอี้)

     สำหรับเทศกาลดนตรี Jiacheng Sina Music Festival 2024  ได้เชิญศิลปินชื่อดังจากเวียดนาม ข้ามน้ำข้ามทะเลมาจัดการแสดงในไต้หวัน โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้เสียงดนตรีบรรเทาความคิดถึงบ้านของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และแรงงานต่างชาติในเมืองเจียอี้ ที่ส่วนใหญ่เป็นชาวเวียดนาม ขณะเดียวกัน ยังเป็นการเปิดเวทีให้เหล่าผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่รุ่นที่สองที่อาศัยอยู่ในเมืองเจียอี้ ได้แสดงความสามารถพิเศษในการเผยแพร่วัฒนธรรมของพวกเขา นอกจากนี้ ในงานยังมีการแสดงจากอิงเจียฉี (英家綺) ผู้ตั้งถิ่นฐานรุ่นที่สองจากเนปาล กับวง Shock Cool ซึ่งเป็นวงดนตรีเด็กรุ่นใหม่จากชุมชนซิงเหรินในเมืองเจียอี้ อีกทั้งยังมีการแสดงสตรีทแดนซ์จากผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่รุ่นที่สอง การแสดงเต้นรำเวียดนาม และการเดินแบบชุดกี่เพ้าของกลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ ทุกคนต่างใช้ดนตรีและการแสดงเต้นรำถ่ายทอดเอกลักษณ์และวัฒนธรรมดั้งเดิมของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ

     หลี่ซือเสียน (李思賢) หัวหน้า กองกิจการสังคม กล่าวว่า เหล่าศิลปินนักแสดงที่มีภูมิหลังทางวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน พวกเขาไม่เพียงแสดงความสามารถของตัวเองเท่านั้น แต่ยังทำให้ผู้ชมที่มาร่วมงานสัมผัสได้ถึงความหลากหลายและความมั่งคั่งของวัฒนธรรม ส่งผลให้เกิดความเข้าใจและความเคารพซึ่งกันและกัน หลี่ซือเสียนเล่าว่า ผู้ชมในงานได้เห็นการปรับตัวและการเติบโตของกลุ่มผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ในไต้หวันผ่านการแสดง สิ่งนี้นับเป็นพลังแห่งความหลากหลายที่ไม่อาจมองข้ามได้

การแสดงจากเถาจื่อ A1J นักร้องเพลงแร็ปลูกครึ่งไต้หวัน-เวีดยนาม (ภาพจาก กองกิจการสังคม เทศบาลเมืองเจียอี้)

เถาจื่อ A1J แร็ปเปอร์สาวลูกครึ่งไทย-เวียดนาม กับบทเพลงที่สนุกอย่างน่าทึ่ง

     เถาจื่อ A1J (桃子) มีชื่อจริงว่าเถาอี๋จวิน (陶怡君) เป็นนักแต่งเพลงและแร็ปเปอร์สาวลูกครึ่งเวียดนาม-ไต้หวัน เถาจื่อ A1J คือaka หรือฉายาในวงการของเธอ โดยคำว่า เถาจื่อ แปลว่า ลูกพีช พ้องเสียงกับแซ่ของเธอ ส่วนคำว่า 1J เป็นตัวย่อของคำว่า อี๋จวิน ชื่อจริงของเธอ แม่ของเธอเป็นชาวเวียดนาม พ่อเป็นชาวไต้หวันที่ไปทำธุรกิจที่เวียดนาม เถาจื่อ เกิดและเติบโตที่นครโฮจิมินห์ในประเทศเวียดนาม จนกระทั่งอายุ 11 ปี จึงมาเรียนภาษาจีนที่ไต้หวัน 

     เถาจื่อ เคยให้สัมภาษณ์ว่า ตอนที่เธอมาไต้หวันใหม่ๆ เธอมีผิวสีคล้ำ รูปร่างอ้วนเตี้ย และด้วยความที่พูดภาษาจีนไม่ได้ ไม่สามารถสื่อสารกับคนอื่นได้ จึงทำให้ไม่ค่อยมีเพื่อน และไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่ครูพูดในชั้นเรียน เถาจื่อพยายามปรับตัวกับสภาพแวดล้อม ตั้งใจเรียน เธอพยายามรักษาเกรดให้อยู่ในระดับที่ไม่แย่จนเกินไป ทำให้ผลการเรียนของเธอดีขึ้นเรื่อยๆ แต่แล้ว เธอกลับได้ยินเพื่อนคนหนึ่งพูดว่า “ฉันแพ้ให้กับคนเวียดนามได้ยังไง” ถึงแม้เพื่อนจะไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดี แต่คำพูดนั้น ก็ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก หนึ่งในประโยคที่เถาจื่อมอบให้กับตัวเองที่เพิ่งมาไต้หวันคือ 「你可以的！不用在意其他人眼光！」เธอทำได้ อย่าไปใส่ใจสายตาของคนอื่น

     พอเรียนจบชั้นมัธยมต้น เถาจื่อได้กลับไปเรียนระดับมัธยมปลายที่เวียดนาม แต่เมื่อขึ้นมหาวิทยาลัย เธอก็กลับมาศึกษาที่ไต้หวันอีกครั้ง เพื่อนๆในมหาวิทยาลัยต่างรู้สึกว่า เธอที่มาจากเวียดนามนั้นดูเท่และเจ๋งมาก! เถาจื่อกล่าวว่า “อาจเป็นเพราะทุกคนโตขึ้นแล้ว!” ด้วยความที่ไปๆมาๆระหว่างไต้หวันกับเวียดนาม ทำให้เธอไม่มีเพื่อนในช่วงแรก เธอจึงติดนิสัยการไปไหนมาไหนคนเดียว เถาจื่อเล่าว่า เทอมแรกอาจลำบากหน่อยในการปรับตัว แต่พอเทอมที่สอง ก็จะเริ่มมีเพื่อนสนิท 

     ด้วยความชื่นชอบดนตรี เถาจื่อจึงเข้าชมรม Afro Music ของมหาวิทยาลัย NCCU ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่เธอเรียนอยู่ เธอจึงเริ่มฟังเพลงฮิปฮอป เพลงแร็ปของไต้หวันมากขึ้นเรื่อยๆ และเริ่มใช้ภาษาจีนแต่งเพลงอย่างบ้าครั้ง จนเพื่อนๆชื่นชมว่า ภาษาจีนของเธอดีขึ้นอย่างมาก ทำให้เธอตกผลึกว่า “เขียนเยอะๆ ฝึกฝนเยอะๆ แล้วจะทำให้เก่งขึ้น เรื่องอื่นก็เช่นกัน” ด้วยความที่ปกติก็ได้ฟังเพลงป๊อปและแร็ปของเวียดนามอยู่แล้ว เถาจื่อจึงเริ่มลองเขียนเพลงเป็นภาษาเวียดนามด้วย

     เคยมีคนถามเถาจื่อว่ามีความคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับอัตลักษณ์ของตัวเอง คิดว่าตัวเองเป็นคนชาติไหน เถาจื่อตอบอย่างมั่นใจว่า “ฉันเป็นคนเวียดนาม และเป็นคนไต้หวัน” เธอบอกว่า เธอมีครอบครัวที่เวียดนามและไต้หวัน ในช่วงวัยเด็ก เธอเคยรู้สึกสับสนกับตัวตนของตัวเองอยู่เหมือนกัน จนกระทั่งมหาวิทยาลัย เถาจื่อก็ได้ค้นพบ “ตัวตนที่แท้จริง” ของเธอ โดยเถาจื่อ A1J ได้ให้กำลังใจแก่ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่รุ่นที่สองทุกคน ให้เผชิญหน้ากับตัวตนของตัวเองอย่างกล้าหาญ และเธอก็หวังว่า บทเพลงที่เธอสร้างสรรค์ จะช่วยเยียวยาและเป็นพลังให้ผู้ฟังได้ด้วยเช่นกัน 

     เพลง "All the Same" เป็นหนึ่งในเพลงที่โด่งดัง และมีความหมายลึกซึ้งในการสนับสนุนผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ ที่สร้างสรรค์โดยเถาจื่อ A1J ภายใต้การสนับสนุนของศูนย์บริการผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่เมืองเถาหยวน เพลงนี้ผสมผสานแนวดนตรี Disco, Funky และ Hip-hop โดยใช้จังหวะที่สนุกสนานและมีชีวิตชีวาในการถ่ายทอดอารมณ์ของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ในไต้หวัน ไม่ว่าจะเป็นความสุข ความเศร้า ทุกคนล้วนสามารถเผชิญกับความท้าทายได้อย่างกล้าหาญ ในบทเพลง “All the Same” ผสมผสานเนื้อร้องภาษาจีน ภาษาอังกฤษและภาษาเวียดนามโดยเถาจื่อ A1J เน้นแนวคิดเรื่อง  “All the Same” เพื่อสื่อสารให้ทุกคนในสังคมตระหนักว่า ไม่ว่าใครจะมาส่วนไหนในโลก  เราทุกคนล้วนเหมือนกัน ความแตกต่างทางวัฒนธรรมจะไม่กลายเป็นอุปสรรคระหว่างเรา และหวังว่าทุกคนจะยอมรับวิถีชีวิตของกันและกัน สร้างความอบอุ่นให้แก่กันและกัน

     เมื่อไม่นานมากนี้ One-forty องค์กรไม่แสวงผลกำไร เพิ่งประกาศรายชื่อผู้ที่ได้รับรางวัลภาพถ่ายแรงงานต่างชาติประจำปี 2024 และจัดพิธีมอบรางวัลเสร็จสิ้น โดยผู้ที่ได้รับรางวัลอันดับที่ 1 และ 2 เป็นแรงงานชาวฟิลิปปินส์ ส่วนอันดับที่ 3 ตกเป็นของแรงงานอินโดนีเซีย อย่างไรก็ดี มีผลงานภาพถ่ายของแรงงานไทย ได้รับรางวัลภาพถ่ายดีเด่นถึง 2 ภาพ เป็นผลงานของคุณธนวรรธน์ ธนพัฒน์ธาดาสกุล และยังมีอีก 2 ผลงานภาพถ่ายฝีมือคนไทยที่ได้รับรางวัลภาพถ่ายชมเชย ได้แก่ผลงานของคุณศรราม และคุณสันติสุข บันทึกชีวิตในไต้หวันสัปดาห์นี้ จะพาทุกคนมาร่วมชมภาพถ่ายที่ได้รางวัลเหล่านี้ และเสียงความรู้สึกของผู้ที่ได้รับรางวัลกันค่ะ ถ้าพร้อมแล้ว  คลิกฟังรายการที่นี่

      ในปีนี้ One-Forty ได้รับผลงานทั้งหมด 4,149 ชิ้น เป็นผลงานจากอินโดนีเซีย 1823 ผลงาน จากฟิลิปปินส์ 1484 ผลงาน จากเวียดนาม 292 ผลงาน และจากไทย 550 ผลงาน One-Forty เผยว่า การที่จะเลือกผลงานที่ได้รับรางวัลท่ามกลางเรื่องราวที่มีคุณค่ามากมาย ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย คณะกรรมการในแต่ละรอบล้วนหนักใจ และได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับผลงานต่าง ๆ อย่างตั้งใจ อย่างไรก็ดี ในปีนี้มีผู้ได้รับรางวัล 4 รายถูกยกเลิกสิทธิ์การรับรางวัล เนื่องจากคุณสมบัติไม่ตรงตามเงื่อนไขที่กำหนด ดังนั้น ผลงานที่ได้รับรางวัลในปีนี้จึงมีทั้งหมด 26 ชิ้น 

     สำหรับผลงานของแรงงานไทย คุณธนวรรธน์ ธนพัฒน์ธาดาสกุล ได้รับรางวัลภาพถ่ายดีเด่น 2 ภาพ ภาพแรกเป็นภาพที่มีชื่อว่า ผี เป็นภาพคนยืนอยู่มีผ้าสีขาวคลุมโปงและมีแว่นใส่อยู่ ภาพถ่ายในระยะประชัดชิด ฉากหลังมีสีดำมืดและมีไฟเปิดอยู่ประมาณ 2-3 ดวง ภาพนี้เขียนบรรยายว่า 

แรงงานที่มาทำงานต่างบ้านต่างเมือง ในบางครั้ง บางสถานการณ์ ก็ไม่ได้รับความเป็นธรรมในบางเรื่อง บางคนก็ยอมเพราะไม่อยากมีปัญหา ทั้งที่รู้ว่ามันไม่ยุติธรรม เลือกยอม เลือกทำเป็นมองไม่เห็นปัญหานี้ ราวดั่งว่า มันคือ "ผี" ในสายตาของคนทั่วไป

     ส่วนภาพที่ 2 ที่ได้รับรางวัลภาพถ่ายดีเด่นเช่นกัน ชื่อภาพ รถลากสีเหลือง ที่มักจะเห็นในโรงงาน ไว้ใช้สำหรับเป็นเครื่องทุ่นแรงในการยกสิ่งของหนักๆ ภาพนี้บรรยายว่า

 ผมมักจะทึ่งกับกลไกการทำงานของมันเสมอ เราจะเห็นว่าร่างกายอันบอบบางของมันกับล้อน้อยๆเพียงเท่านี้ แต่กลับสามารถยกของที่หนักอึ้งได้ เปรียบกับตัวเราที่เป็นแรงงานตัวเล็กๆ แต่ทุกคนเชื่อไหมว่าเราสามารถทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้เช่นกัน

     นอกจากนี้ ยังมีแรงงานไทยที่ได้รับรางวัลชมเชยอีก 2 ท่าน ท่านแรกคือคุณศรราม มาบ้านไร่ กับผลงานที่มีชื่อว่า รดน้ำดำหัว เป็นภาพมีคนสามคนอยู่ในภาพ ทั้งหมดเป็นแรงงานต่างชาติที่มาทำงานในไต้หวัน ชายหนุ่มอายุราวๆยี่สิบกว่าๆ ซึ่งเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในทั้งสามคน ได้ทำการรดน้ำดำหัวพี่ๆอีกสองคน เป็นผู้ชายหนึ่งคนและผู้หญิงอีกหนึ่งคน ใบหน้าของทุกคนมีแป้งขาวแปะอยู่ และมีรอยยิ้มที่สะท้อนออกมาจากรูปภาพ โดยภาพนี้เขียนบรรยายว่า 

ถึงตัวจะอยู่ไกล แต่ประเพณีไทยไม่ควรลืม วันสงกรานต์รดน้ำดำหัวขอพร ขอขมาลาโทษกับผู้ใหญ่ เพื่อความเป็นสิริมงคลในการเริ่มต้นปีใหม่ไทย

     อีกภาพหนึ่ง เป็นผลงานของคุณ Santisuk Saejaw กับผลงานที่มีชื่อว่า แรงงาน มิตรภาพ​ ฟุตบอลหาดยามเย็น​ เป็นภาพของกลุ่มแรงงานประมาณ 10 กว่าคน นั่งพักและยืนอยู่ที่ชายหาดริมทะเล มีภาพอาทิตย์ตกอยู่เบื้องหลัง ภาพนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกลุ่มบุคคลในภาพเพิ่งทำกิจกรรมอะไรบางอย่างเสร็จ เป็นภาพที่ถ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจ ทุกคนต่างอยู่ในอริยาบถของตัวเอง แต่ก็เป็นภาพที่สะท้อนให้เห็นถึงชีวิตความเป็นอยู่ที่แท้จริงของแรงงานต่างชาติที่ใช้ชีวิตในไต้หวัน

     การทำงานในต่างแดน มีกิจกรรม​เพียงไม่กี่อย่าง​ ที่แรงงาน​ส่วนใหญ่​ทำกันในยามว่างหรือวันหยุดงาน แล้วแต่ความชอบและความสะดวก​ กลุ่มชายฉกรรจ์​เหล่านี้​ ชอบฟุตบอล​และใช้เวลายามว่างนัดเพื่อน​ๆแรงงาน ที่หาดทรายในยามเย็น​ เพื่อเล่นฟุตบอล​ด้วยกัน ซึ่งได้มาทั้​งการออกกำลังกาย​ ผ่อนคลาย​และมิตรภาพ​ที่ดี

      สำหรับรางวัลชนะเลิศอันดับ 1 เป็นของ Marino de Guzman Camello แรงงานชาวฟิลิปปินส์ ในผลงานภาพถ่ายที่มีชื่อว่าเสาหลักของสังคม (Haligi Ng Lipunan) เป็นภาพคนเดินผ่านตู้รถไฟความเร็วสูง มีเทคนิคการถ่ายที่ดีเยี่ยม แสงของภาพให้ความรู้สึกอบอุ่น และให้ความรู้สึกถึงการเดินทางของผู้คนเช่นกัน ส่วนรางวัลชนะเลิศอันดับที่ 2 เป็นของ Edward Narvadez Estilon แรงงานชาวฟิลิปปินส์ ในผลงานที่มีชื่อว่า So Close Yet So Far เหมือนใกล้แต่ยังไกลมาก เป็นภาพถ่ายโทนสีเทา ถ่ายจากช่องผ้าม่าน เห็นเด็กหญิงอายุราวๆ 8 ขวบลางๆ เหมือนกำลังพูดอะไรอยู่ เป็นภาพให้ความรู้สึกคิดถึงคนทางบ้าน คนที่อยู่ไกล ถึงแม้จะวิดีโอคอลทุกวัน เหมือนอยู่ใกล้ แต่ในความจริงกลับอยู่ไกลแสนไกล ส่วนรางวัลชนะเลิศอันดับที่ 3 เป็นผลงานของ Ayu Andini แรงงานชาวอินโดนีเซีย กับผลงานที่มีชื่อว่า Vitamin Sea 2 ภาพโทนสีเทา หญิงสาวสองคน คนหนึ่งปล่อยผมผมประบ่า อีกคนสวมฮิญาบ กำลังเล่นน้ำในทะเลอย่างมีความสุข

    เมื่อวันที่ 20 กันยายน 2567 สำนักงานการค้าและเศรษฐกิจไทย (ไทเป) ได้จัดงานพบปะชุมชนไทยในไต้หวัน โดยในงานได้เชิญวิทยากรจากสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองไต้หวัน มาบรรยายพิเศษในหัวข้อ "สิทธิพลเมืองต่างชาติในไต้หวัน"  หลังจากนั้นได้จัดพิธีมอบเกียรติบัตรและเข็มเชิดชูเกียรติกงสุลอาสา โดยท่านทูตณรงค์ บุญเสถียรวงศ์  ผู้อำนวยการใหญ่ สำนักงานการค้าและเศรษฐกิจไทย (ไทเป )เป็นประธานในการมอบเข็มกลัดเชิดชูเกียรติ ใบประกาศเกียรติคุณ และเสื้อกงสุลอาสา ให้แก่นางมะลิวัลย์ แซ่ถังหรืออาจารย์เมรีและนางดารกา พัชรโภไคย หรือคุณแนนซี่ ที่ได้รับเลือกเป็น "กงสุลอาสา ประจำปี ๒๕๖๗" เพื่อยกย่องคุณงามความดี ในฐานะผู้ที่มีบทบาทอุทิศตนช่วยเหลือคนไทยในไต้หวัน ซึ่งเป็นการสนับสนุนภารกิจด้านกงสุลของสำนักงานการค้าและเศรษฐกิจไทย ไทเป และเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชนไทยในพื้นที่ 

    นอกจากนี้ ทางสำนักงานการค้าและเศรษฐกิจไทย (ไทเป) ยังได้จัดงานเลี้ยงอาหารค่ำ ให้ชาวไทยที่เข้าร่วมได้รับประทาน และใช้โอกาสนี้ในการพบปะพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นซึ่งกันและกัน บรรยากาศเป็นไปอย่างคึกคักและอบอุ่น คลิกฟังรายการที่นี่

    ท่านทูตณรงค์ บุญเสถียรวงศ์ กล่าวว่า ถือเป็นโอกาสอันดีที่ได้จัดกิจกรรมพบปะคนไทยในไต้หวัน ไต้หวันมีคนไทยประมาณ 8 หมื่นคน หน้าที่สำคัญของสำนักงานการค้าฯในฐานะตัวแทนของรัฐบาลไทย เราพยายามพบปะ สร้างเครือข่าย และรับฟังข้อคิดเห็น ข้อแนะนำ ขอเสนอ ข้อติชม เพื่อนำมาปรับปรุงการให้บริการพี่น้องคนไทย 

    ท่านทูตณรงค์ บุญเสถียรวงศ์ เดินทางมาดำรงตำแหน่งเมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2567 ท่านเผยว่า ท่านมีภารกิจหลักสำคัญ 3 ประการคือ 1.การดูแลสวัสดิภาพ การใช้ชีวิตอย่างมีความสุขของพี่น้องคนไทยในไต้หวัน เป็นความมุ่งมั่นของทางสำนักงานฯ ที่จะอำนวยความสะดวกพี่น้องประชาชน 2.ส่งเสริมการค้า การลงทุนระหว่างไทย-ไต้หวัน นักลงทุนไต้หวันเป็นนักลงทุนอันดับที่ 5 ที่ไปลงทุนที่ไทย  ปีที่แล้วนักลงทุนไต้หวันไปลงทุนที่ไทยประมาณ 6 หมื่นล้านบาท ซึ่งมีส่วนช่วยเศรษฐกิจไทยอย่างมาก 3.ส่งเสริมการไปมาหาสู่ระหว่างคนไทยกับไต้หวัน ด้วยความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด คนไทยและไต้หวันมีความรู้สึกนึกคิด มีทัศนคติที่คล้ายๆกัน ทำให้คนไทยและคนไต้หวันเป็นมิตรกันโดยธรรมชาติ 

    ท่านทูตณรงค์ กล่าวว่า ในวันนี้ เราได้มีโอกาสพบปะพี่น้องคนไทย วันนี้เราดีใจมาก มีพี่น้องคนไทยมาร่วมราวๆ 100 คน ได้มีโอกาสรับฟัง ได้มีโอกาสพูดคุย รู้จักหน้าค่าตา แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด คือเราได้มีโอกาสพบปะกับคนไทยดีเด่น คืออาจารย์เมรี กับคุณแนนซี่ ซึ่งเป็นสองคนไทยตัวอย่างที่ให้ความช่วยเหลือคนไทยที่ตกทุกข์ ซึ่งในสถานการณ์ฉุกเฉินหลายๆอย่าง บางครั้ง ทางสำนักงานฯเข้าไปไม่ทัน เราก็ได้คนไทยตัวอย่างทั้งสองท่านช่วยเหลือพี่น้องคนไทยที่ตกทุกข์ โดยเฉพาะกรณีเคสฉุกเฉิน สิ่งนี้คือน้ำใจของคนไทย เราก็มีสิ่งที่เป็นรางวัลเล็กน้อย ที่เรียกว่ารางวัลกงสุลอาสา ซึ่งเป็นการเชิดชูคุณงามความดีของทั้งสองท่าน แต่แน่นอนครับ ความดีของทั้งสองท่าน มันมีค่ามหาศาลมากเกินกว่าที่รางวัลใดๆจะมอบให้ แต่ขอให้ถือว่ารางวัลนี้เป็นน้ำใจจากสำนักงานการค้าและเศรษฐกิจไทย(ไทเป) และกระทรวงการต่างประเทศ ที่ขอมอบให้อาจารย์เมรี กับคุณแนนซี่ ในฐานที่ช่วยคนไทยอย่างไม่มีเงื่อนไข เป็นกุศลจิตที่ช่วยพี่น้องคนไทยด้วยกัน ซึ่งตรงกับแนวพระราชดำรัสของล้นเกล้ารัชกาลที่ 9 ในการให้ความช่วยเหลือคน และการใช้ชีวิตอย่างมีความพอเพียง อยากให้พี่น้องคนไทยได้ยึดหลักนี้ในการใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และทำตัวเป็นพลเมืองที่ดี เคารพกฎหมายของไต้หวัน และเราจะได้อยู่อย่างภาคภูมิและสมเกียรติของความเป็นคนไทย ซึ่งทุกวันนี้คนไต้หวันก็ให้เกียรติเรามากๆเลย 

    เมื่อถามว่ารางวัลกงศุลอาสา มีการมอบให้ทุกปีหรือไม่ ท่านทูตณรงค์ กล่าวว่า โดยหลักแล้วควรจะมีทุกปี รางวัลนี้เริ่มต้นเมื่อปี พ.ศ.2562 และต้องหยุดพักไปเนื่องจากสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด-19 จากนั้นได้กลับมามอบให้อีกครั้งในปีนี้  (พ.ศ.2567) แน่นอนว่าในปีถัดไป เราจะสนับสนุนให้มีการมอบรางวัลเชิดชูเกียรตินี้ให้แก่พี่น้องที่ทำคุณงามความดีเช่นนี้ เพื่อให้ทุกคนได้รับรู้รับทราบถึงความมุ่งมั่นของทุกท่านที่ต้องการช่วยพี่น้องคนไทยด้วยกัน ทุกท่านมีสิทธิ์ที่จะได้รับรางวัลนี้ 

    สุดท้ายนี้ ท่านทูตณรงค์ ได้ฝากกำลังใจมาให้พี่น้องชาวไทยในไต้หวันทุกคน ท่านทูตณรงค์ กล่าวว่า ก่อนอื่นผมต้องขอฝากเนื้อฝากตัว  ผมทูตณรงค์ มาทำหน้าที่ผู้อำนวยการใหญ่ สำนักงานการค้าและเศรษฐกิจไทย (ไทเป)  ได้ประมาณเดือนที่แปดแล้ว ผมพร้อมที่จะรับฟังข้อคิดเห็น ข้อเสนอแนะ รวมถึงความคิดเห็นต่างๆ ที่เป็นประโยชน์ในการปรับปรุง ทำให้การอำนวยความสะดวกพี่น้องคนไทยทำได้ดียิ่งๆขึ้นไป อะไรที่เป็นประโยชน์กับพี่น้องประชาชน ผมและทีมงานของสำนักงานฯยินดีให้ความร่วมมืออย่างยิ่ง และขอให้คิดว่าที่นี่เป็นบ้าน ขอให้มาทำความรู้จักกัน มาแนะนำตัวกัน เรายินดีรับฟังสารทุกข์สุกดิบทุกประการครับ

    นางมะลิวัลย์ แซ่ถังหรืออาจารย์เมรี ให้สัมภาษณ์ว่า รู้สึกดีใจมากที่ได้รับรางวัลนี้ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้รับรางวัลนี้ เป็นรางวัลที่มีเกียรติมากอาจารย์เมรีกล่าวว่า ปกติเราก็ฟังข่าวจากวิทยุ ฟังข่าวจากหลายๆด้านในเรื่องของการขอความช่วยเหลือ หากเราพอจะช่วยได้ ก็อยากจะช่วย ดิฉันทำมาตั้งแต่ตอนที่เป็นคนงานในแท็ค ตั้งแต่ปี ค.ศ.1992 พยายามดูแลพี่น้องคนไทยในโรงงานมาตลอด คอยแนะนำเขาเพราะเราเป็นพี่ มีอายุมากกว่าเขาทุกคน เรื่องกินเหล้า เมายา อะไรต่างๆที่ไม่ดี ก็พยายามบอก พยายามชี้แนะด้วยความรัก ก็ขอบคุณผู้หลักผู้ใหญ่ที่มอบรางวัลนี้ให้ค่ะ 

    นางดารกา พัชรโภไคย หรือคุณแนนซี่ ให้สัมภาษณ์ว่าไม่เคยนึกมาก่อนว่าจะได้รับรางวัลกงสุลอาสา ทำให้มีความรู้สึกว่าเป็นกำลังใจให้ตัวเองและทีมงานของตัวเอง พี่แนนซี่เล่าว่า ตนเองมีโอกาสสอบเข้าทำงานที่ที่ทำการนครนิวไทเป มีหน้าที่ให้บริการคนไทยที่แต่งงานมาไต้หวันในเขตนครนิวไทเป จริงๆแล้วพี่แนนซี่ไม่ได้ให้บริการเฉพาะเขตพื้นที่นครนิวไทเป แต่ให้บริการทั่วไต้หวัน ส่วนใหญ่จะเป็นปัญหาด้านครอบครัว กับด้านกฎหมาย ตัวอย่างเช่น เรื่องในครอบครัว สามีภรรยาทะเลาะกัน จะเลิกรากัน เกิดปัญหาสิทธิการเลี้ยงดูบุตร หรือคนที่แต่งงานมาแล้วยังไม่ได้บัตรประชาชนไต้หวัน แล้วเจอคนไต้หวันกีดกันในเรื่องทรัพย์สินมรดก ซึ่งพี่แนนซี่มีทีมงานของทนายอาสา  ถ้าพี่แนนซี่ทราบ พี่แนนซี่ก็จะเป็นตัวแทนของน้องคนไทยเข้าไปคุย เอาความยุติธรรมในส่วนที่ควรได้มาคืนให้น้อง ส่วนใหญ่จะราบรื่น 

     บันทึกชีวิตในสัปดาห์นี้ ร่วมพูดคุยกับ น้ำมนต์ เด็กไทยที่มาเรียนภาษาจีนที่มหาวิทยาลัยครูแห่งชาติไต้หวัน เล่าชีวิตในไต้หวัน สิ่งที่ปรับตัวยากที่สุดคือด้านอาหารเพราะเป็นคนกินรสจัด แต่สิ่งที่ปรับตัวยากกว่าคือห้องน้ำ ไม่มีที่ฉีดตูด นอกจากนี้ น้ำมนต์ยังได้เล่าถึงประสบการณ์การเผชิญกับสถานการณ์แผ่นดินไหว พายุไต้ฝุ่น ตลอดจนการรับมือกับสภาพอากาศหนาวในไต้หวัน น้ำมนต์ยังได้เล่าถึงความประทับใจที่มีต่อวิถีชีวิตของผู้คนในไต้หวัน เธอเผยว่าการเดินทางที่นี่ค่อนข้างสะดวก ผู้คนค่อนข้างเป็นมิตร แต่ทุกสังคมมักจะมีทั้งคนน่ารักและไม่น่ารักต่อชาวต่างชาติ โดยเฉพาะชาวอาเซียนที่มักจะถูกมองด้วยสายตาที่แตกต่างไปจากชาวต่างชาติที่มาจากโซนอื่น  และภาพจำจากข่าวสารต่างๆ เมื่อเจอผู้คนที่ไม่เป็นมิตร ก็ทำให้รู้แย่เหมือนกัน ซึ่งน้ำมนต์เผยว่า เราไม่สามารถห้ามความคิดคนอื่นได้ เราทำได้เพียงดำเนินชีวิตตามแนวทางของตัวเองต่อไปให้ดี อย่าไปสนใจสิ่งเหล่านั้น

      น้ำมนต์ได้เล่าถึงสภาพสังคมไต้หวันในมุมที่น่าสนใจอย่างยิ่ง ในเรื่องที่ไต้หวันเป็นชาติแรกในเอเชียที่ให้การแต่งงานระหว่างคู่รักเพศเดียวกันเป็นสิ่งถูกกฎหมาย แต่พอมาอยู่จริงๆพบว่า ผู้สูงอายุในไต้หวัน ยังไม่ค่อยเปิดรับเรื่องนี้ เป็นประเด็นที่เธออยากชวนคนกลุ่มนี้พูดคุยในมุมมองที่มีต่อคู่รักเพศเดียวกัน รับฟังเรื่องราวและประเด็นที่น่าสนใจในรายการพร้อมกันเลยค่ะ คลิกฟังรายการที่นี่

     บันทึกชีวิตไต้หวันสัปดาห์นี้ มาร่วมพูดคุยกับคุณน้ำมนต์ ที่มาเรียนภาษาจีนในไต้หวัน จะมาเล่าชีวิตการเรียนภาษาจีนที่นี่ ตั้งแต่วิธีการสมัครมาเรียน บรรยากาศการเรียนการสอนในห้องเรียน และสิ่งสำคัญไปกว่านั้นคือ เธอเพิ่งชนะการประกวดกล่าวสุนทรพจน์เป็นภาษาจีน ในหัวข้อ ช่วงชีวิตไหนเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของเรา ทั้งๆที่เพิ่งมาเรียนไต้หวันได้แค่เดือนเดียว และจะเป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัยไปประกวดในระดับประเทศ เธอมีเทคนิคการเตรียมตัวอย่างไร ไปรับฟังพร้อมกันในรายการเลยค่ะ คลิกฟังรายการที่นี่

     วารุณี มะโนวัง หรือน้ำมนต์ มาเรียนภาษาจีนอยู่ที่มหาวิทยาลัยครูแห่งชาติไต้หวัน (ซือต้า) ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน ปี พ.ศ.2566 เหตุผลที่มาเรียนภาษาจีนที่ไต้หวัน น้ำมนต์เล่าว่า ตอนแรกชอบดูซีรีส์จีน แล้วรู้สึกว่า มันเป็นอีกหนึ่งภาษาที่สามารถช่วยให้เราเติบโตได้ จึงลองค้นหาดูว่าจะไปเรียนจีนที่ไหนดี ซึ่งสถานที่แรกที่ปรากฎขึ้นมาก็คือเรียนจีนที่ไต้หวัน จึงเข้าไปศึกษาดูว่าไต้หวันเป็นยังไง สิ่งที่รู้สึกถูกใจไต้หวันมากๆคือ ชานมไข่มุกที่นี่อร่อย และชอบวัดหลงซาน

     สำหรับความรู้สึกหลังจากเข้าเรียนคลาสภาษาจีนในชั้นเรียน น้ำมนต์เล่าว่า มีทั้งความยากแล้วก็ความง่าย ถึงแม้ตอนเด็กๆจะเคยเรียนภาษาจีนมาบ้าง แต่แทบจะไม่ได้อะไรเลย ดังนั้นการมาเรียนที่นี่จึงเหมือนการมาเริ่มใหม่ และด้วยความที่ซือต้าแบ่งคลาสชัดเจนโดยดูจากพื้นฐานของเรา เหล่าซือที่สอนค่อนข้างใจดี สอนอย่างช้าๆ ถ้าไม่ได้ ครูก็จะอธิบายซ้ำ จึงทำให้บรรยากาศในการเรียนดีขึ้น ไม่ได้รู้สึกว่ามันยากเกินไป ซึ่งการเอาตัวเองมาอยู่ในสถานการณ์ที่บังคับให้เราต้องใช้ภาษาจีนทั้งฟัง พูด อ่าน เขียน เลยทำให้เรารู้สึกว่า เราต้องพยายามทำทุกสิ่งอย่างนี้ให้เข้ากับชีวิตประจำวันของเรามากที่สุด

     น้ำมนต์ เพิ่งได้รับรางวัลชนะเลิศการประกวดกล่าวสุนทรพจน์ภาษาจีนที่จัดขึ้นโดยซือต้า โดยจะเป็นตัวแทนของมหาวิทยาลัย ไปแข่งต่อในระดับประเทศ น้ำมนต์ เล่าถึงความเป็นมาของการได้เข้าร่วมการประกวดในครั้งนี้ว่า โดยส่วนตัว เธอชอบการประกวด ชอบการแข่งพูดอยู่แล้ว พอเห็นเมลของทางมหาวิทยาลัยที่ส่งมา เห็นว่าน่าสนใจดี และมันน่าจะเป็นความท้าทายอย่างหนึ่งที่ทำให้เราต้องพัฒนาตัวเอง เป็นการบังคับให้ตัวเองต้องพูดภาษาจีน อย่างน้อยต้องจำบทที่จะพูดให้ได้ ก็เลยลองสมัครประกวด และเริ่มเขียนสคริปต์ตั้งแต่วันที่ส่งใบสมัคร โดยใช้ Google Translate และให้เพื่อนๆชาวไต้หวัน รวมทั้งเหล่าซือช่วยไกด์ ช่วยดูให้ว่า ตรงไหนเขียนเป็นอย่างไร และซ้อมกับเหล่าซือ

     การประกวดกล่าวสุนทรพจน์ภาษาจีนที่น้ำมนต์ลงแข่ง เป็นแข่งขันรวมโดยไม่แบ่งระดับ จึงถือเป็นการแข่งขันที่ค่อนข้างยากและมีความกดดันต่อน้ำมนต์ที่เพิ่งมาเรียนภาษาจีนได้แค่ประมาณปีเดียวเท่านั้น น้ำมนต์เล่าว่า เพื่อนๆของเธอก็เคยเตือนว่าอย่าเพิ่งลงแข่งเลย เพราะกลัวเธอจะเสียใจหากไม่เข้ารอบ แต่ด้วยความดื้อของตัวเอง ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะได้รางวัล แต่คิดว่าแค่อยากจะขึ้นไปพูดให้มันจบ และประเด็นหลักๆคือ อยากจะไปบอกว่าฉันเป็นคนไทย

     สำหรับหัวข้อที่น้ำมนต์พูด ชื่อหัวข้อ ช่วงชีวิตไหนเป็นช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของเรา

幾歲時人生最好的年紀 :  “也許我們都一起經歷過這樣的情形，別人說什麼，我們就做什麼，做做做，像一隻在滾輪不斷跑步的老鼠，不知道自己為什麼跑，為誰跑，終點又在哪裡？直到有一天才發現自己迷失了，你們不覺得這樣的人生很可惜嗎？” 

     ในภาษาไทยแปลว่า เราทุกคนอาจจะเคยผ่านช่วงชีวิตแบบนี้มาเหมือนกัน ช่วงที่เราทำตามที่คนอื่นบอก  ถ้าคนอื่นบอกว่าสิ่งนั้นดี เราก็จะทำสิ่งนั้น โดยที่เราไม่ได้ตั้งคำถามกับมันว่า เราทำมันไปเพื่ออะไร เหมือนหนูถีบจักร วิ่งๆวนๆอยู่อย่างนั้น โดยที่ไม่รู้จุดหมาย เราทำไปเพื่ออะไร ทำไปเพื่อใคร จนวันๆหนึ่งเราก็ได้ค้นพบว่า เราทำมานานแล้ว แล้วเหนื่อยมากเลย แล้วก็ยังไม่เจอจุดหมาย ก็คือเราหลงทาง เหมือนกับชีวิตของคนเราที่มันถึงจุดหนึ่ง แล้วมันจะมีคำถามว่า ตอนนี้เรากำลังทำอะไร เพราะว่าเราทำเพื่อนคนอื่นมาทั้งชีวิต ก็เลยรู้สึกว่า ถ้าเกิดมันเกิดช่วงชีวิตแบบนี้ในชีวิตเรามากๆ มันน่าจะเป็นอะไรที่น่าเสียดาย

     สำหรับบทสรุปของช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตสำหรับน้ำมนต์คือ ช่วงที่เราได้ค้นพบความฝันของตัวเอง เพราะพลังของความฝันมันจะทำให้เรามีแรงฮึดในการเดินไปข้างหน้า ไม่ว่าเราจะเจอความยากลำบาก เจออุปสรรคอะไรก็แล้วแต่  เราจะไม่หยุด เพราะว่าเรารู้สึกว่า เรายังไปไม่ถึงจุดที่เราต้องการ ดังนั้น จึงมองว่า ถ้าเราทำอะไรก็ตาม แล้วเรารู้ว่า นี่มันคือความฝันของเรา มันคือเป้าหมายที่เราอยากจะทำ มันจะทำให้เราสามารถทำทุกอย่างได้อย่างมีความสุข

     ในส่วนของวิธีการเตรียมตัว น้ำมนต์เล่าว่า เธอใช้ทุกที่ให้เป็นเวที เธอเล่าว่า ข้างบ้านที่เธอพักอาศัยอยู่ตอนนี้ มีโรงเรียนเล็กๆ  ในขณะที่ทุกคนวิ่งออกกำลังกายในสนามโรงเรียน น้ำมนต์ได้ขึ้นไปยืนพูดบนเวที ลุงๆป้าๆที่ออกกำลังกายก็มาถามเธอว่า เธอกำลังทำอะไร เธอบอกไปว่า ไม่มีอะไร ฉันแค่กำลังฝึกพูด ไม่ต้องสนใจฉัน นอกจากนี้ ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน ก็จะฝึกพูดบทอยู่เสมอ พูดให้เพื่อนฟัง พูดให้เหล่าซือฟัง พูดให้เหล่าปั่นที่ร้านฟัง น้ำมนต์เล่าว่า สิ่งเหล่านี้ เป็นการเตรียมตัว เมื่อเธอเตรียมตัวแบบนี้มาเป็นร้อยเป็นพันครั้ง แล้วพอขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีจริง ไม่ว่าจะเจอสถานการณ์อะไร เธอก็จะรู้สึกว่า เดี๋ยวมันก็ผ่านไป 

     นอกจากนี้ น้ำมนต์ยังได้แชร์เทคนิคการฝึกภาษาจีนของตัวเอง คือการดูซีรีส์ การฟังเสียงในหนังสือเรียน หมั่นพูดให้เหล่าซือฟัง ถามว่าตนเองพูดถูกต้องไหม  และถามทุกคนที่ฟังภาษาจีนออกว่า พวกเขาเข้าใจสิ่งที่เธอสื่อสารออกไปไหม สิ่งที่มีปัญหาด้านการเรียนภาษาจีนที่คนไทยหลายๆคนพบเจอคือการออกเสียง  ที่อาจจะไม่ชัดเจน ที่อาจทำให้ความหมายเปลี่ยนไป เป็นส่วนที่ต้องฝึกฝนให้เยอะขึ้น 

     สิ่งที่ได้รับจากการเข้าร่วมการประกวดกล่าวสุนทรพจน์ในครั้งนี้ อย่างแรกคือการได้พัฒนาตัวเอง อย่างที่สอง ได้พิสูจน์ว่า ไม่มีเรื่องไหนยากเกินกว่าที่เราจะทำได้ และอย่างที่สาม ได้เจอกับเพื่อนๆ ได้แลกเปลี่ยนกัน รวมถึงได้รู้จักอาจารย์ที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ และเมื่อเข้ารอบ ก็จะได้ไปฝึกฝนกับอาจารย์ที่มีความชำนาญ เป็นอีกหนึ่งโอกาสที่ทำให้เราได้พัฒนาตัวเองมากขึ้น 

     นครเกาสงมีจำนวนประชากรผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่มากเป็นอันดับที่สองของประเทศ ความหลากหลายทางวัฒนธรรมเจริญเติบโตต่อเนื่อง ปีนี้นครเกาสงจึงได้จัดงานมอบ “รางวัลผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่แห่งนครเกาสง” (雄新獎)  เป็นครั้งแรก เพื่อยกย่องครูสอนภาษาและส่งเสริมวัฒนธรรมผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ โดยมีครูผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ 3 ท่านได้รับรางวัลในครั้งนี้ ได้แก่ หวู ฉีเหมี่ยน (武綺綿), หวง อวี้ฟาง (黃玉芳), และนาตยา (娜緹雅) พวกเธอเหล่านี้ บางคนตอนมาไต้หวันแรกๆพูดภาษาจีนไม่ได้เลย แต่สามารถค่อยๆเรียนไต่ระดับการศึกษาจากพื้นฐาน จนถึงระดับปริญญาโท และสอนหนังสือภาษาแม่ของตนในไต้หวัน ถึงขั้นพูดภาษาฮกเกี้ยนหรือภาษาไถหวี่ได้ด้วย ความมุ่งมั่นตั้งใจนี้ เป็นสิ่งที่น่าชื่นชมอย่างยิ่ง

     พิธีมอบ “รางวัลผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่นครเกาสง” หรือในภาษาจีนเรียกว่า 雄新獎 (สงซินเจี่ยง)  จัดขึ้นเมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ที่โรงเรียนประถมศึกษาอู่เจี่ย ในนครเกาสง โดยมีนายอู๋ลี่เซิน (吴立森) ผู้อำนวยการกองศึกษาธิการ นครเกาสง เป็นผู้มอบรางวัล นายอู๋ลี่เซิน กล่าวว่า การมอบรางวัลผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่นครเกาสงในครั้งนี้ ก็เพื่อเป็นการขอบคุณ คุณครูที่ทำงานด้านการสอนภาษาและเผยแพร่วัฒนธรรมผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ ให้มีขวัญและกำลังใจในการทำงานต่อไป

ครูหวู ฉีเหมี่ยน ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ชาวเวียดนาม สอนภาษาเวียดนาม  (ภาพจาก National Education radio)

      หวู ฉีเหมี่ยน (武綺綿) ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ชาวเวียดนามที่ได้รับรางวัลในครั้งนี้กล่าวว่า ตอนที่เธอมาไต้หวันใหม่ๆ เธอพูดภาษาจีนไม่ได้ เธอจึงทำงานไปด้วย และตั้งใจเรียนภาษาจีนไปด้วย โดยเธอเริ่มจากการเรียนภาษาจีนระดับประถมในการศึกษาสำหรับผู้ใหญ่ จนถึงระดับมัธยม และเรียนระดับมหาวิยาลัยที่ National Open University ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยเปิดและใช้ระบบการศึกษาทางไกล ที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อให้โอกาสทางการศึกษาแก่ผู้ที่ไม่สามารถเข้าศึกษาในระบบการศึกษาทั่วไป หลังจากเรียนจบปริญาตรี เธอก็ได้เรียนต่อปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยครูแห่งชาติเกาสง (National Kaohsiung Normal University, NKNU) โดยในปี พ.ศ.2561  หวู ฉีเหมี่ยนได้เข้าร่วมการฝึกอบรมสำหรับครูผู้สอนภาษาและบุคลากรทางการศึกษาของประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และได้กลายเป็นครูสอนภาษาเวียดนามในโรงเรียน ปัจจุบัน หวู ฉีเหมี่ยนเรียนจบจากมหาวิทยาลัยครูแห่งชาติเกาสง และกำลังศึกษาในหลักสูตรวิชาชีพครู

      หวู ฉี่เหมี่ยน (武綺綿) กล่าวว่า การสอนภาษาเวียดนาม ซึ่งเป็นภาษาแม่ของเธอให้แก่เด็กๆ  เพราะหวังว่าจะทำให้เด็กๆได้มีตัวเลือกในอนาคตมากขึ้น ไม่ต้องเผชิญกับอุปสรรคด้านภาษาดั่งที่เธอเคยประสบในอดีต เธอหวังว่าในอนาคต เธอจะได้เป็นครูประจำโรงเรียนประถม และหวังว่าตัวเองจะสอบผ่านการทดสอบทักษะภาษาฮกเกี้ยนหรือภาษาไถอวี่ และหวังว่าจะมีโอกาสสอนภาษาเวียดนามให้แก่ชาวไต้หวันที่อยากเรียนมากยิ่งขึ้น

ครูหวงอวี้ฟาง มีช่องยูทูปสอนภาษาของตัวเอง (ภาพจาก Youtube 黃玉芳)

     หวง อวี้ฟาง (黃玉芳) ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ชาวเวียดนามเล่าว่า หลังจากที่เธอมาไต้หวัน เธอเคยทำงานเป็นล่าม ช่วยเหลือเพื่อนผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่และแรงงานต่างชาติปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตในไต้หวัน เธอรู้สึกว่าผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่รุ่นที่ 2 ต้องเผชิญกับปัญหาหลายอย่างทั้งด้านการทำงานและการใช้ชีวิต และด้วยความที่ครอบครัวของเธอเป็นทำอาชีพครูทั้งบ้าน เธอจึงตัดสินใจทำงานสายการศึกษา เป็นครูสอนภาษาเวียดนาม สานฝันอาชีพครู ที่เคยเป็นอาชีพที่เธออยากทำตอนเด็กๆ นอกจากนี้ หวง อวี้ฟาง (黃玉芳) ยังมีช่อง YouTube เป็นของตัวเอง ที่เธอออกแบบและผลิตเอง ที่สนุกและน่าสนใจอย่างมาก หัวข้อครอบคลุมทั้งในด้าน การศึกษา การแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม กิจกรรมที่น่าสนใจต่างๆ ปัจจุบัน ช่องยูทูปของเธอมีวิดีโอเกือบ 100 คลิป มีผู้ติดตามมากกว่า 1,000 คน กลายเป็นหนึ่งในอินฟลูเอนเซอร์ด้านการศึกษาภาษาและวัฒนธรรมผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ของไต้หวันไปแล้ว

     หวง อวี้ฟาง (黃玉芳) เล่าว่า เธอจะออกแบบสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ การแสดงบทบาทสมมติ การสอนผ่านเกม และการใช้ภาพเล่าเรื่อง เพื่อให้นักเรียนเกิดความชื่นชอบและความประทับใจในการเรียนภาษาเวียดนามมากยิ่งขึ้น นอกจากนี้ หวง อวี้ฟางยังออกแบบหลักสูตรการเรียนรู้จากประสบการณ์จริง ที่ไม่ใช่แค่การฟัง แต่นักเรียนยังสามารถมองเห็น สัมผัสและเข้าถึงวัฒนธรรมต่างชาติมากยิ่งขึ้น

     นาตยา (娜緹雅) ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ชาวไทย เป็นครูสอนภาษาไทยไม่กี่คนในนครเกาสง เธอมีความโดดเด่นมากๆ  นาตยาสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ประเทศไทย และเคยไปเรียนต่อที่แอฟริกาใต้ ปีที่แล้ว เธอเพิ่งเรียนจบปริญญาโทด้านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษาจากมหาวิทยาลัยครูแห่งชาติเกาสง ปัจจุบันกำลังศึกษาปริญญาเอกหลักสูตรจีนและเอเชียแปซิฟิกศึกษา (Institute of China and Asia-Pacific Studies) ที่มหาวิทยาลัยซุนยัตเซ็นที่นครเกาสง นอกจากนี้ เธอยังเป็นผู้จัดรายการวิทยุ ชื่อรายการ「幸福南台灣」แปลว่า ความสุข ณ ภาคใต้ของไต้หวัน ที่ National Education Radio สถานีวิทยุเพื่อการศึกษาแห่งชาติไต้หวัน ที่คอยประชาสัมพันธ์ แบ่งปันเรื่องราวต่างๆ ตลอดจนสัมภาษณ์ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ที่ใช้ชีวิตอยู่ทางภาคใต้ของไต้หวัน เพื่อช่วยให้ผู้ฟังได้รับฟังความคิดเห็นและเข้าใจวัฒนธรรมต่างชาติในแง่มุมที่หลากหลาย และช่วยให้ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับสังคมไต้หวันได้เร็วยิ่งขึ้น

     คุณนาตยา ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครูสอนภาษาผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ ในนครเกาสงตั้งแต่ปี  2563 โดยเธอมักจะออกแบบสื่อการเรียนการสอน ออกแบบอุปกรณ์การเรียนการสอนที่มีความเป็นเอกลักษณ์ของไทยเข้าไปในห้องเรียน เพื่อให้นักเรียนได้เรียนรู้และสัมผัสภาษาและวัฒนธรรมไทย อย่างสนุกสนาน คุณนาตยาเคยให้สัมภาษณ์ในรายการทีวีของไต้หวันว่า ผู้ปกครองของเด็กนักเรียนที่เธอสอน ส่วนใหญ่เป็นชาวไต้หวัน มีผู้ปกครองที่เป็นคนไทยแค่ 1-2 คนเท่านั้น เธอกล่าวว่า ไต้หวันมีการส่งเสริมนโยบายมุ่งใต้ใหม่มาอย่างต่อเนื่อง จึงทำให้ภาษาและวัฒนธรรมไทยมีการเติบโตอย่างรวดเร็ว มีผู้คนที่สนใจเรียนภาษาไทยมากขึ้นต่อเนื่อง อย่างไรก็ดี ปัจจุบัน คุณนาตยาเป็นครูสอนภาษาไทยที่สอนในกว่า 10 โรงเรียนในนครเกาสง และเธอยังเป็นสะไภ้ไต้หวันอีกด้วย

     ทางด้านหวังกว๋อชุน หัวหน้าคณะทำงานด้านการสนับสนุนการสอนภาษาผู้ถิ่นฐานใหม่ ให้สัมภาษณ์ว่า พวกเขาเผชิญกับอุปสรรคในด้านการหาครูผู้สอน เนื่องจากบุคลากรที่มีความเชี่ยวชาญด้านภาษาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เหล่านี้ เป็นที่ต้องการของภาคธุรกิจเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาต้องการกลุ่มคนเหล่านี้เข้าไปทำงาน ช่วยประสานงาน ซึ่งเมื่อเปรียบเทียบแล้ว ภาคธุรกิจสามารถให้รายได้ที่สูงกว่าภาคการศึกษา ดังนั้นคนที่จะเข้ามาเป็นครูผู้สอน จะต้องมีใจรักจริงๆ 

     นายอู๋ลี่เซิน (吴立森) ผู้อำนวยการกองศึกษาธิการ นครเกาสง กล่าวว่า หลักสูตรการศึกษาภาคบังคับ 12 ปี ได้บรรจุภาษาและวัฒนธรรมของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนการสอนในหมวดวิชาภาษาปี 2562 ในตอนนั้น นครเกาสงได้เปิดสอน 7 ภาษาอาเซียนในโรงเรียนประถมและมัธยมตอนต้นประกอบไปด้วย ภาษาไทย เวียดนาม อินโดนีเซีย เมียนมา กัมพูชา ฟิลิปปินส์และมาเลเซีย ทั้งหมด 92 คลาส หลายปีที่ผ่านมานี้ นักเรียนระดับประถมและมัธยมศึกษาของโรงเรียนต่างๆ ต่างมีความสนใจเลือกเรียนภาษาแม่ของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่มากขึ้น ทำให้ในปีการศึกษา พ.ศ. 2567  ชั้นเรียนสอนภาษาผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ เปิดสอนเพิ่มขึ้นสูงถึง 1000 คลาส  มีนักเรียนมากกว่า 2,000 คนกำลังเรียนภาษาผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ ในช่วงเวลาสั้นๆไม่กี่ปี ตัวเลขของห้องเรียนและนักเรียนที่เลือกเรียนภาษาผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่กลับเพิ่มสูงขึ้นเกือบ 10 เท่า สะท้อนให้เห็นว่านักเรียนในนครเกาสงมีความสนใจในการเรียนรู้ภาษาของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ค่อนข้างมาก และยังเป็นการแสดงถึงความสำเร็จทางการศึกษาในนครเกาสงที่มีต่อผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ด้วย

     ทั้งนี้ ทางกองศึกษาธิการ นครเกาสง ได้ขอบคุณครูผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ทุกท่าน ที่ใช้ใจในการสอนเด็กๆให้เรียนรู้ภาษาและวัฒนธรรมของประเทศต่างๆ ช่วยบ่มเพาะให้เด็กและเยาวชนรุ่นใหม่มีมุมมองที่เปิดกว้าง มีศักยภาพในการเชื่อมต่อกับนานาชาติ ผลักดันให้นครเกาสงสามารถกลายเป็นเมืองที่หลากหลายทางวัฒนธรรมและเป็นมิตรอย่างแท้จริง

     ไต้หวันมีประชากรผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่เพิ่มขึ้นต่อเนื่อง มูลนิธิกองทุนไต้หวันเพื่อเด็กและครอบครัว (Taiwan Fund for Children and Families) เผยว่า จากผลการสำรวจครอบครัวที่อยู่ในความดูแลทั้งหมด พบว่าประมาณ 15% เป็นครอบครัวของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ โดยในช่วง 5 ปีที่ผ่านมามีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างมาก ทั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้ปกครองหรือเด็กเยาวชน ปัญหาหลักที่รบกวนหรือมักจะต้องเผชิญคือปัญหาด้าน "ความพิการทางร่างกายหรือโรคภัยไข้เจ็บ" นอกจากนี้ ยังประสบปัญหาด้านการหางานทำ การมีปฏิสัมพันธ์ในครอบครัว การศึกษาด้านการเลี้ยงดูบุตร การปรับตัวในโรงเรียน การตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิต และปัญหาด้านพฤติกรรม เป็นต้น ทางมูลนิธิฯ หวังว่าผลสำรวจนี้จะช่วยกระตุ้นให้สังคมมองเห็นและให้ความสำคัญกับประเด็นต่างๆเหล่านี้มากยิ่งขึ้น

     ข้อมูลจากกระทรวงมหาดไทยของไต้หวัน ณ ปัจจุบัน ไต้หวันมีผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ประมาณ 600,000 คน สูงสุดเป็นประวัติการณ์ สำหรับครอบครัวที่มูลนิธิกองทุนไต้หวันเพื่อเด็กและครอบครัวให้ความช่วยเหลือ เป็นครอบครัวผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ทั้งหมด 3,799 ครัวเรือน มีสัดส่วนคิดเป็น 14.9% ของครอบครัวที่ได้รับความช่วยเหลือ โดยในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา มีแนวโน้มที่เพิ่มสูงขึ้น เพิ่มขึ้นถึง 4% เมื่อเปรียบเทียบกับปี พ.ศ.2557 ซึ่งอยู่ที่ 10.9% ในจำนวนนี้ ประมาณ 60% มาจากประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ปัญหาที่เด็กและเยาวชนไม่น้อยประสบ ประกอบด้วย ปัญหาด้าน การปรับตัวในโรงเรียน คิดเป็นสัดส่วน 21.64% ปัญหาด้าน "ความพิการทางหรือโรคภัยไข้เจ็บ" คิดเป็นสัดส่วน 16.93% ปัญหาเกี่ยวกับ "การตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิต"  คิดเป็น 9.95% ปัญหาด้าน "พฤติกรรม" คิดเป็น 9.06% และด้าน "พัฒนาการล่าช้า" คิดเป็นสัดส่วน  7.37% สิ่งที่น่าสังเกตคือ สัดส่วนด้านการปรับตัวในโรงเรียน มีตัวเลขที่สูงกว่าค่าเฉลี่ยของครอบครัวที่ได้รับความช่วยเหลือทั้งหมด ซึ่งมีสัดส่วน 19.79%

     สำหรับปัญหาและความยากลำบากที่ผู้ปกครองเผชิญ ประกอบด้วย ปัญหาด้าน “ความพิการหรือโรคภัยไข้เจ็บ” คิดเป็นสัดส่วน 44.51% ปัญหาด้าน “การจ้างงาน” คิดเป็นสัดส่วน  32.82% ปัญหาด้าน “ปฏิสัมพันธ์ในครอบครัว” คิดเป็นสัดส่วน 22.66% ปัญหา “การศึกษาด้านการเลี้ยงดูบุตร” คิดเป็นสัดส่วน 22.56% และ อื่น ๆ 18.4% นอกจากนี้ ผลสำรวจพบว่า ครอบครัวผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ที่ได้รับความช่วยเหลือจากทางมูลนิธิฯ กว่า 71% มีรายได้ไม่เกิน 30,000 เหรียญไต้หวัน และ 67% เป็นครอบครัวเลี้ยงเดี่ยว โดยในบางครอบครัว ทั้งพ่อและแม่หรือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นผู้พิการหรือป่วยหนัก ซึ่งการต้องแบกรับภาระในการดูแลมากกว่า 20 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ เป็นสถานการณ์ที่พบเห็นไม่ยาก

     คุณเลี่ยวเจียฮุย(廖家輝 ) ผู้กำกับที่ถ่ายทำโฆษณาชุด "New Power" ให้กับโครงการ New Generation (無窮世代 ) ในปีนี้กล่าวว่า เขามาจากมาเก๊า มีลูกสองคน เขาเข้าใจความยากลำบากในการปรับตัวด้านภาษาและวัฒนธรรมได้เป็นอย่างมาก และรู้สึกชื่นชมผู้ปกครองที่มีฐานะยากจน ซึ่งถึงแม้ว่าจะยากลำบากเพียงใด ก็ยังคงยืนหยัดเพื่อลูก ๆ ของพวกเขา สิ่งนี้เป็นแรงบันดาลใจให้ผู้กำกับคนนี้อย่างมาก

     คุณไช่เหวิ่นจิ่ง (蔡雯瑾) ผู้อำนวยการฝ่ายสังคมสงเคราะห์ มูลนิธิกองทุนไต้หวันเพื่อเด็กและครอบครัว กล่าวว่า เนื่องจากผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่จากบ้านมาสร้างครอบครัวใหม่ที่ไต้หวัน ไม่มีครอบครัวเดิมคอยช่วยเหลืออยู่ใกล้ๆ ทำให้พวกเขาเผชิญสถานการณ์ที่ยากลำบากมากขึ้น นอกจากนี้ ผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ที่มาจากภูมิภาคในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องจากอุปสรรคด้านภาษา และความแตกต่างทางวัฒนธรรม จึงมักจะทำงานรับจ้างรายวัน หรืองานที่ไม่เป็นเวลา  ซึ่งสิ่งเหล่านี้ ส่งผลให้พวกเขาเผชิญกับปัญหาในการเลี้ยงดูบุตรเช่นกัน

     มูลนิธิกองทุนไต้หวันเพื่อเด็กและครอบครัว แบ่งปันเคสตัวอย่าง 3 เคส เคสแรกเป็นเรื่องราวของเจียอัน เด็กเยาวชนวัย 13 ปี คุณแม่เสียชีวิตจากโรคภัยไข้เจ็บ ทำให้พ่อของเจียอันที่เป็นชาวไทย ต้องดูแลลูก 4 คนเพียงลำพังคนเดียว แต่สืบเนื่องจากพ่อของเขาอ่านภาษาจีนไม่ค่อยได้ ทำให้ลูกๆต้องเป็นคนช่วยอ่านสมุดสื่อสารของครูถึงผู้ปกครองให้พ่อฟัง พ่อเลี้ยงเดี่ยว ที่ต้องทำหน้าที่เป็นทั้งพ่อและแม่ยากที่จะดูแลการเรื่องการเรียนของลูกๆได้อย่างทั่วถึง เจียอันในฐานะพี่ชายคนโต ได้ตั้งเป้าหมายต่อการเรียนของตัวเอง โดยพยายามตั้งใจเรียน และช่วยดูแลน้องๆที่เหลือ เพื่อแบ่งเบาภาระของพ่อให้ได้มากที่สุด

     เคสที่สองเป็นเรื่องราวของเสี่ยวจั่นวัย 12 ปี คุณแม่ที่เป็นชาวเวียดนาม เนื่องจากไม่สามารถทำงานหนักไปและดูแลเสี่ยวจั่นในวัยแรกเกิดไปพร้อมกันได้ จึงจำเป็นต้องส่งเสี่ยวจั่นกลับไปอยู่กับครอบครัวฝ่ายแม่ที่เวียดนามอย่างไม่มีทางเลือก จนกระทั่งเสี่ยวจั่นเรียนถึงชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 แม่จึงได้ไปรับลูกกลับมาอยู่ด้วยกันที่ไต้หวัน แต่เสี่ยวจั่นกลับต้องเผชิญกับอุปสรรคด้านการเรียน ไม่สามารถปรับตัวเข้ากับระบบการศึกษาในไต้หวัน ทำให้คุณแม่ของเขาต้องลางาน 1 เดือนมาเข้าเรียนเป็นเพื่อนลูก ซึ่งถือเป็นช่วงที่ยากลำบากมาก เพราะไม่มีรายได้ถึง 1 เดือน ทั้งนี้ เพื่อเพิ่มรายได้ คุณแม่ของเสี่ยวจั่น นอกจากทำงานโรงงานในวันธรรดาแล้ว วันหยุดยังไปทำงานพาร์ทไทม์ในร้านอาหาร และยังรับจ้างงานกลับไปทำงานที่บ้านด้วย โดยรวมแล้วทำงานมากกว่า 60 ชั่วโมงต่อสัปดาห์ แต่มีรายได้เพียงเดือนละประมาณ 30,000 เหรียญไต้หวัน และเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย พวกเขาได้แบ่งเช่าห้องชุดกับเพื่อนที่มีขนาดเพียง 13.2 ตารางเมตรเท่านั้น ต่อมาเสี่ยวจั่นมีผลการเรียนที่ดีมาก และมักจะได้รับทุนการศึกษา ซึ่งสามารถนำมาช่วยจุนเจือครอบครัวได้ อีกทั้งยังได้รับใบประกาศนียบัตรที่สามารถติดเต็มผนังห้องได้เลย

     เคสที่สาม เรื่องราวของเสี่ยวหยาวัย 13 ปีและคุณแม่ชาวอินโดนีเซียที่นอกจากจะต้องดูแลสามีที่ป่วยเป็นโรคลมชัก น้องเขยที่หูหนวก และลูก ๆ อีกสองคน ยังต้องทำงานในสวนมะเขือเทศเพื่อเลี้ยงดูครอบครัว แต่รายได้ก็ไม่มั่นคง บ่อยครั้งที่มีรายได้ไม่ถึง 20,000 เหรียญไต้หวัน และด้วยความที่ไม่รู้ภาษาจีน ทำให้แม้แต่การยื่นขอเงินช่วยเหลือผู้มีรายได้น้อยยังเป็นเรื่องยาก จนถึงขึ้นเคยหนีออกจากบ้านไปพักหนึ่ง แต่ด้วยความรักและห่วงใยลูกทั้งสองคนจึงกลับบ้าน โชคดีที่เสี่ยวหยาสามารถช่วยเขียนคำร้องยื่นขอรับสถานะเป็นครอบครัวผู้มีรายได้น้อยได้สำเร็จ ทำให้ครอบครัวได้รับเงินช่วยเหลือ ซึ่งช่วยแบ่งเบาภาระของคุณแม่ไปได้มาก สิ่งนี้ทำให้เสี่ยวหยาเข้าใจถึงความสำคัญของการรู้กฎหมาย จึงตั้งเป้าหมายสู่การทำงานเป็นนักกฎหมายในอนาคต เพื่อช่วยเหลือผู้คนที่ต้องการความช่วยเหลือต่อไป

     คุณไช่เหวิ่นจิ่ง กล่าวว่า สิทธิของเด็กทุกคนควรได้รับความใส่ใจ ไม่ควรได้รับการปฏิบัติที่แตกต่างกัน เพียงเพราะพื้นเพครอบครัว สัญชาติ สภาพร่างกายและจิตใจ หรือคุณลักษณะเฉพาะของเด็ก ซึ่งมาตรการคุ้มครองที่เกี่ยวข้องได้ถูกบรรจุไว้ในอนุสัญญาว่าด้วยสิทธิเด็กแล้ว

     นายโจว ต้าเหยา (周大堯)  ผู้อำนวยการของมูลนิธิกองทุนไต้หวันเพื่อเด็กและครอบครัว กล่าวว่า บุตรธิดาของผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่ ควรได้รับการพัฒนาความได้เปรียบด้านวัฒนธรรมและภาษาที่หลากหลาย และเปิดมุมมองในระดับสากล  แต่เมื่อครอบครัวเผชิญกับความยากลำบากและขาดแคลนทรัพยากรในการปรับตัว ทำให้เด็กๆเป็นด่านแรกที่ได้รับผลกระทบ และเมื่อไม่มีการเรียกร้องหรือไม่ได้รับความช่วยเหลือ กลุ่มคนเหล่านี้ก็จะซ่อนตัวอยู่ในสังคมและกลายเป็น “ความยากจนที่มองไม่เห็น”  ปัจจุบัน มูลนิธิกองทุนไต้หวันเพื่อเด็กและครอบครัวได้ให้ความช่วยเหลือผู้ตั้งถิ่นฐานใหม่รุ่นที่สองมากกว่า 6,000 คน โดยส่วนใหญ่เป็นครอบครัวจากประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ซึ่งมีสัดส่วนประมาณ 60% ปัญหาที่เกิดจากช่องว่างทางภาษาและวัฒนธรรม ส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งและกว้างขวางต่อเด็ก ทางมูลนิธิฯจึงให้ทุนการศึกษา ทรัพยากรการเรียนรู้ การเรียนพิเศษ และบริการเสริมอื่นๆอย่างต่อเนื่อง โดยหวังว่าถึงแม้เด็กๆต้องเผชิญกับความยากจนหรือความแตกต่างทางภาษาและวัฒนธรรม ก็ยังคงสามารถได้รับการเรียนรู้และการพัฒนาอย่างมั่นคง