در سال 1991 یک مستند از فاکسبار و جورج هیکِنلوپر دربارهی تهیهی «اینک آخرالزمان» ساخته شد که شامل فیلمهای شخصی و یادداشتهای روزانهی همسر کاپولا، الینور کاپولا می شد. الینور شک و یاس کاپولا را از اینکه بتواند از پس پروژه برآید ثبت کردهاست (!!!)
«اینک آخرالزمان» در می 2011 در جشنوارهی کن دوباره به نمایش درآمد. این نسخه شامل چهل و پنج دقیقه از یک سکانس طولانی در مزرعهی فرانسویها، بخشهای افزوده در سفر رودخانه، دیدار با مُدلهای پلبوی و گفتگوهای بیشتر با براندو و هوپر است که درنسخهی تدوینشدهی نهایی به نمایشدرآمده در سال 1979 نبود. قسمت افزودهی براندو، ضمیمهای باارزش از تحلیل کنایهدار اون به جنگ است. کاپولا توضیح میدهد که توفانی او را از تکمیل فیلمش بازداشت ولی تدوینگر او «والتر مارچ» راهی پیدا کرد تا سکانسها را به شکل هنرمندانهای به هم مرتبط کند.
در این پُست به پادکست فیلم «اینک آخرالزمان» را میشنویم
کارگردان: فرانسیس فورد کاپولا
فیلمبردار: ویتوریو استورارو
موسیقی: کارمینه کاپولا
سال تولید: ۱۹۷۹ - محصول آمریکا
Music: Carmine Coppola
پ.ن: در سه دقیقهی آخر این پادکست تـــِــرَک زیبایی را که میشنوید، متعلق به گروه «دُورز» است به نام The End که راجر ابرت در نقد نوشته اجرای رادیو ترانزیستور این گروه، «صبحبخیر، ویتنام»، در فیلم و عنوانبندی «اینک آخرالزمان» استفاده شدهاست.