به ملازمان سلطان که رساند اين دعا را

که به شکر پادشاهي ز نظر مران گدا را

ز رقيب ديوسيرت به خداي خود پناهم

مگر آن شهاب ثاقب مددي دهد خدا را

مژه سياهت ار کرد به خون ما اشارت

ز فريب او بينديش و غلط مکن نگارا

دل عالمي بسوزي چو عذار برفروزي

تو از اين چه سود داري که نمي کني مدارا

همه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهي

به پيام آشنايان بنوازد آشنا را

چه قيامت است جانا که به عاشقان نمودي

دل و جان فداي رويت بنما عذار ما را

به خدا که جرعه اي ده تو به حافظ سحرخيز

که دعاي صبحگاهي اثري کند شما را