«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۷۸

فاعلاتن فاعلاتن فاعلن

نوش کن جام شراب يک منی

تا بدان بيخ غم از دل برکنی

دل گشاده دار چون جام شراب

سرگرفته چند چون خم دنی

چون ز جام بيخودی رطلی کشی

کم زنی از خويشتن لاف منی

سنگسان شو در قدم نی همچو آب

جمله رنگ‌آميزی و تردامنی

دل به می دربند تا مردانه‌وار

گردن سالوس و تقوا بشکنی

خيز و جهدی کن چو حافظ تا مگر

خويشتن در پای معشوق افکنی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۷۷

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

دو يار زيرک و از باده‌ی کهن دو منی

فراغتی و کتابی و گوشه‌ی چمنی

من اين مقام به دنيا و آخرت ندهم

اگر چه در پی‌ام افتند هر دم انجمنی

هر آن که کنج قناعت به گنج دنيا داد

فروخت يوسف مصری به کمترين ثمنی

بيا که رونق اين کارخانه کم نشود

به زهد همچو تویی يا به فسق همچو منی

ببين در آينه‌ی جام نقش‌بندی غيب

که کس به ياد ندارد چنين عجب زمنی

ز تندباد حوادث نمی‌توان ديدن

در اين چمن که گلی بوده است يا سمنی

از اين سموم که بر طرف بوستان بگذشت

عجب که بوی گلی هست و رنگ نسترنی

به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند

چنين عزيز نگينی به دست اهرمنی

مزاج دهر تبه شد در اين بلا حافظ

کجاست فکر حکيمی و رای برهمنی؟

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۷۶

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن

نسيم صبح سعادت بدان نشان که تو دانی

گذر به کوی فلان کن در آن زمان که تو دانی

تو پيک خلوت رازی و ديده بر سر راهت

به مردمی نه به فرمان چنان بران که تو دانی

بگو که جان عزيزم ز دست رفت خدا را

ز لعل روح‌فزايش ببخش آن که تو دانی

خيال تيغ تو با ما حديث تشنه و آب است

اسير خويش گرفتی بکش چنان که تو دانی

اميد در کمر زرکشت چگونه ببندم

دقيقه‌ای‌ست نگارا در آن ميان که تو دانی

من اين حروف نوشتم چنان که غير ندانست

تو هم ز روی کرامت چنان بخوان که تو دانی

يکی‌ست ترکی و تازی در اين معامله حافظ

حديث عشق بيان کن به هر زبان که تو دانی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۷۵

مفعول و مفاعیل و مفاعیل و مفاعیل

گفتند خلايق که تویی يوسف ثانی

چون نيک بديدم به حقيقت به از آنی

شيرين‌تر از آنی به شکرخنده چه گویم؟

ای خسرو خوبان که تو شيرين زمانی

تشبيه دهانت نتوان کرد به غنچه

هرگز نبود غنچه بدين تنگ‌دهانی

صد بار نگفتی که دهم زان دهنت کام؟

چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی؟

گویی بدهم کامت و جانت بستانم

ترسم ندهی کامم و جانم بستانی

چشم تو خدنگ از سپر جان گذراند

بيمار که ديده‌ست بدين سخت‌کمانی؟

چون اشک بيندازيش از ديده‌ی مردم

آن را که دمی از نظر خويش برانی

در راه تو حافظ چو قلم کرد ز سر پا

چون نامه چرا یک دمش از لطف نخوانی؟

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۷۴

مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن

هواخواه توام جانا و می‌دانم که می‌دانی

که هم ناديده می‌بينی و هم ننوشته می‌خوانی

ملامتگو چه دريابد ميان عاشق و معشوق؟

نبيند چشم نابينا خصوص اسرار پنهانی

بيفشان زلف و صوفی را به پابازی و رقص آور

که از هر رقعه‌ی دلقش هزاران بت بيافشانی

گشاد کار مشتاقان در آن ابروی دلبند است

خدا را يک نفس بنشين گره بگشا ز پيشانی

ملک در سجده‌ی آدم زمين‌بوس تو نيت کرد

که در حسن تو لطفی ديد بيش از حد انسانی

خم زلفت به‌نام‌ایزد کنون مجموعه‌ی دلهاست

مباد اين جمع را يا رب غم از باد پريشانی

دريغا عيش شبگيری که در خواب سحر بگذشت

ندانی قدر وقت ای دل مگر وقتی که درمانی

ملول از همرهان بودن طريق کاروانی نيست

بکش دشواری منزل به ياد عهد آسانی

خيال چنبر زلفش فريبت می‌دهد حافظ

نگر تا حلقه‌ی اقبال ناممکن نجنبانی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۷۳

فاعلن مفاعیلن فاعلن مفاعیلن

وقت را غنيمت دان آن قدر که بتوانی

حاصل از حيات ای جان اين دم است تا دانی

کام‌بخشی گردون عمر در عوض دارد

جهد کن که از دولت داد عيش بستانی

پند عاشقان بشنو و از در طرب بازآ

کاين همه نمی‌ارزد شغل عالم فانی

پيش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت

با طبيب نامحرم حال درد پنهانی

زاهد پشيمان را ذوق باده خواهد کشت

عاقلا مکن کاری کآورد پشيمانی

محتسب نمی‌داند اين قدر که صوفی را

جنس خانگی باشد همچو لعل رمانی

با دعای شبخيزان ای شکردهان مستيز

در پناه يک اسم است خاتم سليمانی

يوسف عزيزم رفت ای برادران رحمی

کز غمش عجب بينم حال پير کنعانی

می‌روی و مژگانت خون خلق می‌ريزد

تيز می‌روی جانا ترسمت فرومانی

دل ز ناوک چشمت گوش داشتم ليکن

ابروی کماندارت می‌برد به پيشانی

باغبان چو من زين جا بگذرم حرامت باد

گر به جای من سروی غير دوست بنشانی

جمع کن به احسانی حافظ پريشان را

ای شکنج گيسويت مجمع پريشانی

گر تو فارغی از ما ای نگار سنگين دل

حال خود بخواهم گفت پيش آصف ثانی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۷۲

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

احمدُ اللهَ علي مَعدِلَةِ السُّلطاني

احمدِ شيخ اويسِ حسنِ ايلخانی

خانِ بِن خان و شهنشاهِ شهنشاه‌نژاد

آن که می‌زيبد اگر جان جهانش خوانی

ديده ناديده به اقبال تو ايمان آورد

مرحبا ای به چنين لطف خدا ارزانی

ماه اگر بی تو برآيد به دو نيمش بزنند

دولت احمدی و معجزه‌ی سبحانی

جلوه‌ی بخت تو دل می‌برد از شاه و گدا

چشم بد دور که هم جانی و هم جانانی

برشکن کاکل ترکانه که در طالع توست

بخشش و کوشش خاقانی و چنگزخانی

گر چه دوريم به ياد تو قدح می‌گيريم

بعد منزل نبود در سفر روحانی

از گل پارسيم غنچه‌ی عيشی نشکفت

حبذا دجله‌ی بغداد و می ريحانی

سر عاشق که نه خاک در معشوق بود

کی خلاصش بود از محنت سرگردانی؟

ای نسيم سحری خاک در يار بيار

که کند حافظ از او ديده‌ی دل نورانی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۷۱

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن

ز دلبرم که رساند نوازش قلمی؟

کجاست پيک صبا گر همی کند کرمی؟

قياس کردم و تدبير عقل در ره عشق

چو شبنمی است که بر بحر می‌کشد رقمی

بيا که خرقه‌ی من گرچه رهن ميکده‌هاست

ز مال وقف نبينی به نام من درمی

حديث چون و چرا دردسر دهد ای دل

پياله گير و بياسا ز عمر خويش دمی

طبيب راه‌نشين درد عشق نشناسد

برو به دست کن ای مرده‌دل مسيح‌دمی

دلم گرفت ز سالوس و طبل زير گليم

به آن که بر در ميخانه برکشم علمی

بيا که وقت‌شناسان دو کون بفروشند

به يک پياله می صاف و صحبت صنمی

دوام عيش و تنعم نه شيوه‌ی عشق است

اگر معاشر مایی بنوش نيش غمی

نمی‌کنم گله‌ای ليک ابر رحمت دوست

به کشته‌زار جگرتشنگان نداد نمی

چرا به يک نی قندش نمی‌خرند آن کس

که کرد صد شکرافشانی از نی قلمی؟

سزای قدر تو شاها به دست حافظ نيست

جز از نیاز شبی و دعای صبحدمی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۷۰

فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو؟

ساقیا جامی به من ده تا بياسايم دمی

زيرکی را گفتم اين احوال بين خنديد و گفت

صعب روزی بوالعجب کاری پريشان عالمی

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل

شاه ترکان فارغ است از حال ما کو رستمی

در طريق عشقبازی امن و آسايش بلاست

ريش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نيست

رهروی بايد جهان‌سوزی نه خامی بی‌غمی

آدمی در عالم خاکی نمی‌آيد به دست

عالمی ديگر ببايد ساخت وز نو آدمی

خيز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهيم

کز نسيمش بوی جوی موليان آيد همی

گريه‌ی حافظ چه سنجد پيش استغنای عشق

کاندر اين توفان نمايد هفت دريا شبنمی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations

«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۶۹

مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن

اَتَت رَوائِحُ رَندِ الحِمیٰ وَ زادَ غِرامي

فدای خاک در دوست باد جان گرامی

پيام دوست شنيدن سعادت است و سلامت

مَنِ المُبَّلِغُ عَنّي اِلیٰ سُعادَ سَلامي؟

بیا به شام غریبان و آب ديده‌ی من بین

به سان باده‌ی صافی در آبگينه‌ی شامی

اِذا تَغَرَّدَ عَن ذِي الاَراکِ طائِرُ خَيرٍ

فَلا تَفَرَّدَ عَن رَوضِها اَنِينُ حَمامي

بسی نماند که روز فراق یار سر آید

رَاَيتُ مِن هَضَباتِ الحِمیٰ قِبابَ خيامي

خوشا دمی که درآیی و گویمت به سلامت

قَدَمتَ خَيرَ قُدومٍ نَزَلتَ خَير مُقامي

بَعِدتُ مِنکَ و قَد صِرتُ ذائِباً کَهِلالٍ

اگر چه روی چو ماهت ندیده‌ام به تمامی

و اِن دُعيتُ بِخُلدٍ و صِرتُ ناقِضَ عَهدٍ

فَما تَطَيَّبَ نَفسي و مَا استَطابَ مَنامي

امید هست که زودت به بخت نیک ببینم

تو شاد گشته به فرماندهی و من به غلامی

چو سِلک در خوشاب است شعر نغز تو حافظ

که گاه لطف سبق می‌برد ز نظم نظامی

Support this podcast at — https://redcircle.com/ravaq/donations