سلام شهلا جون

پسرم سه سال ونیمشه یه مشکلی که جدیدا پیش اومده که خیلی ذهنمو خیلی در گیر کرده تا همین هفته پیش تو اتاق  کامل تاریک میخوابیده واصلا مشکلی نداشته به نام ترس حالا من نمیدونم چی شده تو کارتون چیزی دیده از دوستاش شنیده همش میگه‌هیولا‌میاد چراغ رو روشن کن حتی دستشویی هم تنهایی نمیره تا جایی که بشه نمیدونم چه کنم هر چی باهاش حرف میزنم با چراغ قوه تو تاریکی‌همه جا رو با هم گشتیم ،..... 

ممنون‌میشم یه راهکار بهم بدین😘😘😘

😘😘😘

ومورد بعدی اینکه وقتی میریم خونه مامان بزرگاش موقع اومدن میگه من دلم تنگ میشه میخوام شب بخوابم اینجا هر چی باهاش حرف میزنم که هر کی باید خونه خودش بخوابه بازم گیر میده یه شب هم گذاشتم بمونه که مثلا سختش بشه برعکس خیلی راحتم موند وخوابید الان یه هفته است که اصلا نمیذارم تو اون موقعیت قرار بگیره  ولی کلا چند وقته خیلی خود رای شده نمیدونم اقتضای سنشه یا نه

میخواستم نظر شما رو در این باره بدونم

ممنون

سلام استاد عزیزم خسته نباشید از تمام راهنماییهایی که مثل یک نوردر مسیر تاریک به ما کمک میکنید سپاسگزارم.  شهلا جون پسرم 4 سالش هست و یک دوره تو مهد مشکل جدایی داشتیم که خدا رو شکر حل شد الان مشکلی که هست این که پسرم خیلی ترسو هستتش و بچه ها اینو کاملا متوجه میشن و میزننش حتی مربی کاملا متوجه شده که از ترس این بچه بچه های دیگه سوء استفاده میکنن و چند نفری اذیتش میکنن منتها خب بچه هستن و نمیشه اعتراضی هم کرد الان میگه دیگه هیج مهدی نمیرم چون فقط کتک میخورم منو میزنن باید چی کار کنم مهدشو عوض کنم یا کلا نفرستم ؟ 

سلام دوستان عزیز من یه بار اومدم جلسه شهلاجون 

چون ماشین ندارم ومسیرام خیلی ازمنزل من دوره 

متاسفانه نتونستم کلاس بیام 

من مدتی متوجه شدم همسر بازن دیگه ای درارتباطه واون زن ب هیچ وجه همسرمنو ول نمیکنه 

یعنی هردوتاشون همو ول نمیکنن 

من یه پسر سه سال ونیم دارم 

واینقدر دعوا وجروبحث دارم وبزن وبزن که پسرم براش ناراحتم 

لطفا بهم کمک کنید 

اگه کسی تجربه ای داره منو راهنمایی کنید 

فقط تنهانگرانی من الان پسرمه 

فکرمیکنم خیلی بهش اسیب رسوندم ازنظر روحی😢😢😢😢😞😞😞😞

خانم دکتر عزیز خسته نباشید.

من و همسرم هر دو سی ساله هستیم و نسبت فامیلی دور هم داریم.مشکل من مطمئنم مشکل خیلی از خانم های ایرانی هست ،شاید بقیه راحت با این مشکلات زندگی میکنند ولی من چون زندگیم رو دوست دارم همسر و پسرم که هنوز سه ساله اش نشده رو دوست دارم نمیخوام این مشکلات کم کم زندگیم رو خراب کنه دنبال راه حل هستم...

من وقتی عصبی میشم از دست همسرم به هیچ وجه نمیتونم سکوت کنم یعنی سعی میکنم ولی اصلا در توانم نیست تمام تنم انگار داره اتیش میگیره باید حرف بزنم و این میشه دعوا،کلا وقت هایی هم که هیچ مشکلی نیست و همه چیز خوبه هم بخوام با همسرم در مورد موضوعی که دعوا شده بود حرف بزنم خودش نمیذاره و کلا تقریبا در هیچ موردی نمیتونه در مورد زندگی مون صحبت کنه زود عصبی میشه...

مشکل دیگه ام اینه دعوای ریز و الکی زیاد داریم و همسرم میگه میترسم این دعواهای مسخره کم کم رو زندگی مون اثر بذاره...

یکی از دعواهامون که تقریبا هفتاد درصد موضوع دعوای ماست اینه که همسرم میگه تو شکاک هستی😔خدا نکنه بگه فلان همکار خانم دیروز فلان چیز رو گفت یا ازش تعریف کنه 

و...بخصوص اگه دختر باشه اون 

لحظه تمام تنم اتیش میگیره شروع 

میکنم پشت هم حرف زدن که چرا اصلا تو باهاش حرف میزنی،(همسرم قبل اینکه با من ازدواج کنه تو دانشگاه عاشق میشه و بهش نمیرسه هنوزم فکر میکنم با خودم نکنه هنوز فکرش پیش اونه در صورتی که بنده خدا هزار بار گفته اره من عاشقش بودم ولی هرچی بود تموم شد رفت من الان برای خودم زندگی دارم...ولی هیچ وقت نگفت من عاشق تو هستم گفته من دوستت دارم و عاقلانه ازدواج کردم ولی عاشق اون بودم و میدونم اگه بهش میرسیدم هم زندگی خوبی نداشتم باهاش ولی من بهم بر میخوره دوست دارم بگه با تو هم باعشق ازدواج کردم... )سر 

این چیزا اسم هر دختری بیاد قاطی میکنم، تو دلم میگم نکنه باز احساسی 

تو دلش به وجود بیاد میدونم کارم 

اشتباست ولی نمیتونم جلوی خودمو بگیرم ، من احساس میکنم مشکل اصلی ما تو زندگی اینه من کنترل خشم ندارم شاید همسرم هم خیلی 

بدی ها داره ولی وقتی پیش خودم فکر میکنم احساس میکنم اگه من عصبانیتم رو کنترل کنم اصلا دعوامون نمیشه حالا لطفا بگین من چطور عصبانی میشم خودمو اروم کنم ؟چطور توی اوج عصبانیت سکوت کنم اگه حرف نزنم میمیرم اون موقع 😔من تا وقتی این مشکل رو توی خودم حل نکنم خیلی چیزا حل نمیشه تو زندگیم،اخه مگه میشه ادم عصبانی بشه حرف نزنه من سعی کردم حتی دوساعتم سکوت کردم ولی بعدش باز کلی حرف زدم تا اروم شدم... متاسفانه تا یه بحثی هم پیش میاد میگم باشه اگه منو نمیخوای دیگه طلاقم بده البته سر همین جمله دوسه باری بادست زد تو دهنم در ضمن خودش بچه طلاق هست.

 فقط از شما یه سوال در مورد پسر کوچکم داشتم که ششم هست و باید سال آینده به کلاس هفتم بره. امتحان ورودی چند مدرسه داده و قبول شده ولی رفتن به اون مدرسه که مد نظر ما هست  و با پرس و.جو فهمیدم که مدرسه خوبی هست رو شک و ترس داره و.میگه میخوام با یکی از دوستانم باشم. من اگر بخوام به نظر پسرم باشم ممکنه به نفعش نباشه. با مدیر مدرسه که قبول شده  هم صحبت کردم که ما دوست داریم اینجا بیاد ولی پسرم میگه فعلا منو ثبت نام نکنید ببینم دوستان کجا ثبت نام میکنند. نمیدونم راه درست چیه به حرف پسرم گوش کنیم و تو.مدرسه خودش که مقطع راهنمایی هم داره ولی مدرسه ضعیفی هست بنویسم یا اینکه مجابش کنیم که مدرسه بهتر که قبول شده بره. میخواستم یه راهنمایی از شما بگیرم که راه درست چیه؟؟  آیا ممکنه با نظر خودمون ثبت نامش کنیم و تابستان پایگاه تابستانی بره و نتونه با مدرسه ارتباط خوبی پیدا کنه یا نه ممکنه آسیب روحی بخوره.( در ضمن قبلا هم عرض کردم خدمتتون که این حالت پسرم از پارسال شروع شده که  از پایه پنجم به ششم مدرسه اش  رو.عوض کردیم و بسیار بیقراری کرد و.نتونست محیط جدید رو و بچه ها رو.بپذیره و مشاور به ما گفت برگردانید همون مدرسه قبلی خودش.)

سلام شهلاجون شب خوش

١سوال داشتم.همسرم فرد بددهني هست و موقع رانندگي ياهرجا كه بر موفق مرادش نباشه الفاظ بدي بكار ميبره.فرزندم هم ياد گرفته و توي جمع و وقتي خونه هست تكرار ميكنه.راهكاري هست كه بشه ترك كنه اين فحش ها رو؟من بي توجهي ميكنم اما توي جمع ك ميگه خيلي خجالت ميكشم و سايرين بهش تذكر ميدن كه اين حرفها بده چراميگي

ممنون ميشم راهنمايي كنيد

خانم دکتر حسینی عزیز سلام و وقتتون بخیر

من مادری 45 ساله هستم که یک پسر 13 ساله دارم که تک فرزند و کلاس هفتم است. چند وقتی است که مشکلات زیادی با پسرم دارم به طوری که مرتب موجب کشمکش و جر و بحث و حتی دعوا و داد و فریاد ما در خانه میشود. هم چنین در مدرسه هم مشکل ارتباط با معلمها  و دانش آموزان دیگر را دارد و از اوایل بهمن یعنی بعد از  به این طرف در مدرسه به شدت دچار افت تحصیلی شده و اصلا درس نمیخواند.

الان چند وقتی است که میگوید اصلا نمیخواهم مدرسه بروم و دوست ندارم درس بخوانم از زندگی خسته شدم انگیزه‌ای برای زندگی ندارم دلم میخواهد بمیرم و از این قسم صحبتها.

اواسط بهمن یک اتفاقی در مدرسه برایش افتاد که تا الان ادامه پیدا کرده و خیلی تاثیر بدی رویش گذشته و مخصوصا الان دو روزه که دیگه حاضر نیست مدرسه بره.

یک روز در مدرسه با بچه ها بعد از زنگ ورزش بعد از اینکه سر برد و باخت در فوتبال و کُری خواند بچه ها دعوایش میشود معلم آنها را به دفتر مشاور میفرستد اما او که چندماهی است که خیلی تندخو و عصبی و سرکش شده به شدت عصبی میشه و از مدرسه میره بیرون و هرچی که مشاورشون اصرار میکنه و بچه ها رو دنبالش میفرسته حاضر نمیشه که بره مدرسه. وقتی که از مدرسه به ما خبر دادند با پدرش به مدرسه رفتیم و حدود 2 ساعت در محله دنبالش میگشتیم تا پیدایش کردیم.

به خاطر این اتفاق سه روز از مدرسه اخراجش کردند که اصلا هم از این اخراج نه تنها ناراحت نشد بلکه خوشحال هم شد و میگه تو خونه بهم بیشتر خوش میگذره و میخوابم و بازی میکنم.

بعد از برگشت به مدرسه متاسفانه از درس ریاضی به شدت عقب افتاد و بعد از اون هم اصلا درس نخوند و هیچ تلاشی هم نکرد که عقب ماندگیهایش در درسها را جبران کند. یک هفته بعد از برگشتش به مدرسه امتحان ریاضی داشتند نمره اش 1.5 شد . امتحان یک هفته بعدش را هم 8 شد و وقتی شنبه گذشته که نمره اش را گرفت و با دعوتنامه اولیا به مدرسه امد گفت من دیگه مدرسه نمیرم. من جدی نگرفتم . صبح یکشنبه به زور حاضر شد که به مدرسه بره و چون تکالیفش رو انجام نداده بود معلم او را پیش مشاور فرستاده بود که اونجا دیگه به مشاور مدرسه گفته بود که پرونده من را بدهید من دیگه نمیخواهم مدرسه بیام که به من زنگ زدند و من مدرسه رفتم و بعد از کلی صحبت با مشاور و مدیر مدرسه او را آورده ام خانه و امروز هم که دوشنبه بوده مدرسه نرفته است. تا میخواهم با او صحبت کنم از صحبت کردن فرار میکند و میگه که دیگه نمیخواد بره مدرسه .

من از دوستان خانم مینو دهقان هستم از دیروز با ایشون در تماس بودم و از مشاوره و کمکهاشون استفاده کردم سعی کردم از دیروز اصلا بهش فشاری نیارم تا قدری آروم بشه .

البته یک توضیحی خدمتتون بدم که پسرم از ابتدا خیلی شیطون و پر تحرک و بود طوری که یک جا بندی نمیشد و خیلی ریخت و پاش میکرد و از بچگی خیلی نا مرتب و بی نظم بود. از 3 تا 7 سالگی هم پیش مشاور میبردم برای حرف گوش نکردن و شیطنت بیش از اندازه‌اش.

به همین خاطر من هم متاسفانه قدری مادر سختگیری بودم و به قول معروف بکن و نکنم زیاد بوده است. و مخصوصا در یک سال اخیر تا حد زیادی احساس میکنم که ارتباطم با او تا حد زیادی سرد شده و از هم فاصله گرفتیم.

در مدرسه هم متاسفانه رفتارش با معلمها و دانش آموزان اصلا مناسب نیست. خیلی با قلدری و سرکشی و تا حدی خارج از ادب است. و احترام نمیگذارد.

الان واقعا نمیدانم چطور باهاش رفتار کنم تا کی باید بهش اجازه بدم که تو خونه بمونه و مدرسه نره ؟

ممنون میشم که راهنمایی بفرمایید که در این شرایط چطور باید رفتار کنم مخصوصا درباره برگشتش به مدرسه چکار میتوانم بکنم؟

دوست دارم بدونم شما چه راهی رو 

و چگونه طی کردید و چه کتابهایی 

خوندید که به سپاسگزاری و عشق به 

خویشتن رسیدید.

یه مشکلی برام امروز پیش اومد خواستم ازتون راهنمایی بگیرم  ازتون  امروز من دختر بزرگم  گفت مامان من فکر می‌کنم —— دختر کوچیکم که شانزده ساله هست با خواهر زاده شوهرش که هیجده ساله ست تو اینستا پسره پست میزاره وعکس مانا رو رو قلبش میزاره ‌——- هم لایك میکنه ومادر پسره هم از این موضوع خیلی خوشحاله ‌درصدد اینه که همه چی رو برای پسرش مهیا کنه ‌اما من و دختر بزرگم اصلا از این پسر که خیلی هم پرروه خوشمون نمیاد ‌خود دختر بزرگم ازاین که تو این سن وسال شروع کرده بود دوست پسر  واینارو ‌ضربه عاطفی زیادی خورده بودخیلی نگران خواهرش بودجوری که تعریف میکردچشمش پر از اشک شده بود ومیگفت مامان اصلا این بدرد نمیخوره الان شهلا جون من باید چیکار کنم چه جوری برخورد کنم که دخترم به این کار ادامه نده یه بارهم چند وقت پیش دختر بزرگم بهش گفت تو با ——- حرف می‌زنی منکر شدوخیلی هم بهش برخورد ممنون میشم راهنماییم کنید

البته دختر بزرگم چند سالی از پانزده سالگی با یه پسر که خانواده خوب وسر شناسی بودن دوست بود البته دوسالی در حد تلفن اونم آشنا بود وهم وتو مهمونی های خانوادگی میدیدن پیشه همه ولی دل بست ‌خیلی هم از بهم خوردنش بعد چهارسال عذاب کشید بخاطر همین نگران خواهرشه

سلام 

من از یه دختر خانومی خوشم اومده که هم خوابگاهی خواهرم بوده تقریبا ۸ ساله که خانوادم دورادور میشناسنشون و برعکس و رفت و آمد خانوادگی داریم البته مادر و خواهرم 

بعد ۸ سال اولین باری بود که میدیدمش و به سفر کاشان و اصفهان با خانوادم و ایشون رفتیم ، معیارهایی که من از یه دختر خانوم رو داشتم رو ایشون داشت 

خلاصه اینکه بعد سفر و بعد اینکه از خونمون رفت چند روز بعد زنگ زدم و ازش درخواست آشنایی و ازدواج کردم 

جواب ایشون نه بود به این دلیل که عشق حل نشده ای داشت و با اینکه یکسال گذشته بود از این عشق حل نشده نتوانسته فراموشش کنه که بتونه کس دیگه ای رو بپذیره 

ازش خواستم اجازه بده حضوری بیام شهرستانشون قبول کرد و حدود دوازده ساعت اون روز رو باهاش بودم صادقانه همه چیزو به من گفت و این صداقتش برای من یه دنیا ارزش داره 

در مورد عشق حل نشدش به من گفت 

من بهش قول داده بودم و هستم که یکسال برای بدست آوردنش بدوم اگه تونستم حسشو نسبت به من و اون شخص عوض کنم با هم ازدواج کنیم ایشونم قبول کرد ولی گفت وابسته ی من نشی ممکنه جوابمم بهت منفی باشه یا نتونم این عشق حل نشده رو حل کنم 

قولی ازش گرفتم تا تو حل شدن این عشق حل نشده کمکش کنم و گفتم روانشناس آشنا دارم ازش کمک میگیرم گفت باشه 

(این بین مسایل زیادی اتفاق افتاده بود مثلاً روزی یک ساعت تلفنی باهم صحبت میکردیم و بیشتر ایشون مشکل و کارایی که می‌کنه رو بیان می‌کرد که من مشکلی با این قضیه نداشتم اما گاهی هم در مورد عشق حل نشدش صحبت میکرد که شب نتوانسته بخوابه بخاطر تپش قلب و ... )

دیشب پیش روانشناس بودم گفت کاملا کنار بکش چون الان تو برای اون حکم شنونده ی خوب هستی نه کیس ازدواج و تو هر چی ریز بیشتری از این عشق حل نشدش بدونی برای تو ضرر داره که اگه یه موقع باهاش ازدواج کردی این جزئیات ریز ممکنه ذهنتو مسموم کرده باشه یا یا ایشون عشق حل نشدشو حل کنه و تو دیگه تمایلی به ازدواج نداشته باشی یا بعد ازدواج منت بذاری که من تورو از زمین بلند کردم حالا ازم توقع داری و...

مشاور گفت بگو یا باید رابطه ی ما دوستی باشه برا همیشه یا حتی اولش دوست باشی بعد به ازدواج برسی این جزیئات مشکل ساز باشن 

یا 

تو، تو جایگاه ازدواج بمونی و بهش بگی این عشق حل نشده رو با کس دیگه ای غیر از تو مثل مشاور حل کنه

خلاصه که بهش زنگ زدم صادقانه بهش قضیه رو گفتم متوجه شدم ناراحت شدش گفتم ناراحت شدی گفت نه و گفتم چرا شدی لطفاً حرف بزن نظرتو بگو 

بعد کلی حرف ناراحت شده بود و گریه کرد و گوشی رو قطع کرد ،دیگه جوابمو نداد تا این که کلی پیام و زنگ زدم بعد گفت 

دلمو شکوندی شما پسرا دنبال آدم دروغگو هستید گفتم نه برعکس گفتی فلان اتفاق افتاده گفتم باشه من با این قضیه مشکل ندارم چون می‌دونم پشیمون بود گفتم نیاز نیست جزئیات ریزشو به من بگی من دارم خودم بهت میگم که نگو، گفت هر چی که بود رو گفتم دو ماه صبر میکردی میدی بازم حرفی ازش میزنم یا نه، بعد چجوری میگی یکسال دنبالت میدوم هنوز سه هفته نشده دنبال راه حلی برام  و میگی ریز جریان عشق حل نشدم تو رو اذیت میکنه اگه اذیت می‌شدی چرا اومدی دنبال دختر مشکل دار 

بعد این دعوا متوجه شدم داشت به من دل می‌بست 

منم اشتباهاتی داشتم که می‌توانستم بهتر مدیریت کنم و به اینجا نرسونمش ترسیدم اگه دیرتر این حرف رو بگم شل بشم و احساسی عمل کنم 

با اینکه ازش معذرت کلی خواستم و خواستم فرصت بده اما مثل اینکه آدمیه که دلش بشکنه دیگه تموم شدست تا آخر عمر این قضیه برای اون تموم شدست

بحث به اینجا رسید که دیگه دوست نداره با من دیگه در ارتباط باشه