سلام خسته نباشید ازتون کمک میخوام من حالم واقعا بده احساس بدی به خودم دارم حس میکنم هیچ کاری نمیتونم برا خودم بکنم کارشناس ارشدم اما بیکار تو خونه سه ساله ازدواج کردم و با زودرنجی های بی دلیل شوهرم رو همش ناراحت میکنم فکر میکنم اعتماد به نفس ندارم مثلا اگه شوهرم با دختر عموش صحبت کنه  که از من زیباتره سریع قهر میکنم، با خانواده همسرم توی دو طبقه هستیم اگه شوهرم بره پیششون ده دقه بمونه من قهر میکنم اونا خیلی منو دوست دارن اما پیش من به جاریم حرف میزنن و من فک میکنم به منم حرف میزنن و دوسشون ندارم و چون شوهرم بهشون میرسه ناراحت میشم همش  با خودم جنگ دارم چیکار کنم

یه دختر ۲۴ ساله که دو روزه دیگه عقدشه و همسرش ۳۶ سالشه، دیشب با این مسئله مواجه شده که مادرشوهرش بهش گفته که ما رسم داریم دختر رو قبل عقد بیریم آزمایش 

و این موضوع به شدت به دختر برخورده و کلی گریه کرده و حس جسارت بهش دست داده طوری که از شدت ناراحتیش مادرشوهرش گفته این کار باعث افتخار دختره و تودهنیه واسه سایرین و تو‌باید از خدات باشه ما اینو ازت خواستیم باعث سربلندیت میشه

دختر هم گفته مگه اساس بر اعتماد نیست 

گذشته ادما به خودشون مربوطه

اینکار باعث میشه عزت نفس من بره زیر سوال

و نهایتا به اصرار عروس رفتن پیش دکتر با داماد دوتایی

و دکتر به داماد گفته که سالمی

سوال اینه که از طرفی دختر میگه مادرشوهرشم از چشمم افتاده و از طرف دیگه داماد هم پشت عروس درنیومده که به مادرش بگه این کار لازم نیست و از عروس خواسته با رسم و رسوم‌خانوادش به خاطر ارامش‌خودش راه بیاد

و این عروس خیلی دختر سالم و پاکیه و بابت خیلی مسائل دیگه از جمله نحوه ی برگزاری مراسم عروسی حتی با اینگه اصلا مطابق خواسته هاش نیست راه اومده!

سلام،خسته نباشید ،سوالی داشتم خدمت خانم دکتر عزیز،ممنون میشم کمکم کنید .

من مادر دو فرزند هستم اولین فرزندم دختر 13 ساله است  با فرزند دومم که الان ۱۸ ماهشه شدیدا مشکل پیدا کردم ،مشکلم وابستگی بیش اندازه پسرم به منه ،باخیلی هاصحبت کردم راهکار زیاد بهم دادن اما وابستگیش بهم کم نشد بلکه بیشتر شد ،البته بگم که تا۳ماه بیشتر شیر خودمو نخورد والان باشیر خشک تغذیه میکنه ،هر کسی من وبا پسرم میبینه ،میگه این چه جور بچه ای ه ،اخه انقدر وابستگی ما ندیده بودیم 

نمیدونم دیگه چکار کنم صبح که بلند میشه باید من بعلش باشم اگه نباشم چنان گریه میکنه که انگار کتکش زدیم،منم تقریبا تمام وقتم و با پسرم میگذرونم خیلی افسرده شدم چون نمیتونم کارای خودمو انجام بدم در بست دراختیارشم ،حتی برای دستشوی رفتن باید ببرمش دم دستشوی در دستشویی رو باز بزارم تا منو ببینه ،یعنی تا این حد ،بعصی وقتا میشینم گریه میکنم چون واقعا خسته میشم بعصی وقتا هم اعصبانی میشم دعواش میکنم ولی بیشتر میاد طرفم .دیگه موندم چکار کنم در ضمن من در یکی از شهرهای اطراف تهران زندگی می کنم و از خانواده خودم دور هستم و اینجا بیشتر اقوام همسرم هستند .

حالا از شما خواهشمندم اگه میشه ی را هکار بهم بدید 

باسپاس فراوان

سلام خانم دكتر خسته نباشيد

يه سوال از خدمتتون داشتم

 دخترم دوسال و 11ماهشه.تقریبا 8ماه پیش 2تا فحش (بیشعورو عوضی)از دو تا از دوستاش شنید که همیشه تکرار کرده.و دقیقا میدونه کجا تکرار کنه.وقتی از کسی یا چیزی ناراحت میشه سریع میگه عوضی.راه درستش رو نمیدونستم که چیکار کنم که تکرار نکنه.منو باباش اهمیت نمیدادیم و اون کلمه رو نادیده میگرفتیم.با اینکه از زبون منو باباش حرف بد بیرون نمیاد و همیشه با احترام با دخترمون حرف میزنیم.ولی همچنان این کلمات رو تکرار میکنه.ممنون میشم راهنماییم کنیم که راه درست چیه و چیکار کنم

درضمن مادر دوران بارداری آرامش نداشته این بچه یک ماه و نیم زودتر از موعد مقرر به دنیا آمده اما کاملا سالم بوده و یکهفته بیشتر در بیمارستان بستری نبوده ، پیشاپیش از همراهی شما متشکرم عزیزم .

شهلاجونم  يك دختر٣٠ساله هست 

با پسري كه به شدت به خواهرانش وقت ميگذراند و چون مادر ندارد ميخواهد به قول خودش جبران كمبود ها  

حالا اين دختر عقد كرده و حتي دو روز تعطيلي هم خواهران باهاشون بودند 

ميگه چكار كنم

واقعا نمیدونم چیکار کنم

میگم بی خیال شم بهتره و خودمو با کتاب فیلم بیرون رفتن سرگرم میکنم که میتونم . ولی از عواقبش میترسم که این وابستگی بیشتر شه و دیگه کار از کار بگذره و بگم چرا همون اول اقدامی رفتاری نکردم که بهشون بفهمونم  اولویت اول رضا منم و نخواید خودتونو بهش بچشبونید و محبت بیشتر از همسر بهش بکنید

ما یک سفر 24ساعته رفتیم و اینا برای جبران اون دو روز رسما رضا رو مال خودشون کردن

رسما حسودي ميكنه 

اون یکی برادراش وقتی ازدواج کردن به شدت از خواهرا دور شدن و رضا علت این دوری رو عروساش میدونه و میگه نمیخوام توام مثل عروسا باعث جدایی ما بشی

سلام عرض میکنم خدمتتون شهلا خانم مهربان و عزیز.

من یک نگرانی دارم که مثل خوره تو جونم افتاده.من چهار سال با همسرم دوست بودم و الان مدت کوتاهیه نامزد کردیم .خدارو هزاران مرتبه شاکرم از وجود همسرم چون بسیااار مرد نازنینی هستن.اما نگرانی من خواهرای ایشون هستن به خصوص خواهر کوچیکشون که خیلی وابستگی عاطفی شدیدی دارن و بی نهایت پیگیر هم هستن دائم به من میگن ما حووی تو هستیم .

یا میگن حسودیمون میشه شما برادرمونو نفس صدا میکنی چون ما همیشه بهش میگفتیم نفس

یا اگه با خواهرش برم بیرون با اینکه میبینه من دست همسرم رو گرفتم ایشونم میان دستشونو میگیرن و من حس بدی بهم دست میده و دست همسرم رو رها میکنم

واقعا موندم چطوری این محبت و وابستگی رو مدیریت کنم و خودم رو قاطی ماجراهاشون نکنم

من دلم نمیخواد بی حرمتی کنم خیلی دوست دارم منطقی پیش برم

سلام استاد جونم

خوبيد؟

ببخشيد، من يه سوال داشتم

بچه ها كه مهد ميرن، طبق برنامه خود مهد بايد اسنك ببرن

من دقيقا طبق برنامه ميرم، حتي روزهايي كه خشكبار دارن، فقط بادوم زميني ميزارم (با اينكه طبق گفته هاي مدير مهد، اين قسمت از شهر، وسع خانواده درحد گذاشتن پسته و بادوم هندي و ... هست!!! كه من كاملا مخالفم)

شيركاكائو و پفك و ... ممنوعه توي مهد

اما مادرها رعايت نميكنن و چوب شور و پسته و شير كاكائو و ... ميفرستن

سوالم اينه، در مورد اسنك هم مثل اسباب بازي، بايد يادش بدم كه اگر چيزي رو هم ديد و خواست، اون موقع شرايط خوردنش رو نداره

يا من هم براش بذارم؟

من خودم وقتی اشتباهی انجام بدم عذرخواهی میکنم.

همسرم خب عادت روزمره شه که هی از همممه ی کارهای من ایراد  بگیره قهر کنه منم خب ببخشید میگم یا قهرش رو به روی خودم نمیارم باهاش حرف میزنم تا آهسته آهسته یخش آب بشه و آشتی کنه، وقتی هم که مقصر باشم یا حتی بدونم بهونه داره میگیره ببخشید میگم و...

ولی گاهی اوقات همسرم یه کار اشتباهی میکنه که خیلی فاحش هست و طبق معمول قهر میکنه، خیییلی هم بدلج و بدقهره، 

خواستم بدونم اینجور مواقع هم من باز عذرخواهی کنم و یا برم جلو مثلا چای ببرم و رفتار دوستانه داشته باشم یا اون عذرخواهی باید بکنه؟

منظورم اینه که تجت هرررر شرایطی چه من چه خودش مقصر باشیم باز هم من باید عذرخواهی کنم؟ 

به هر حال اون هییییییچ وقت خودش رو مقصر نمیدونه و همیییییشه میگه تو مقصری حتی اگه نباشم.

با عرض سلام و ادب خدمت شما بنده خانمی ۲۹ ساله هستم یه ازدواج نا موفق هشت سال پیش  به مدت هشت ماه  داشتم و به به دلایل هم کفو نبودن از هم جدا شدیم الان حدود یک ماهی از طریق یه معرف با آقایی آشنا شدم و این آقا نه سال با من تفاوت سنی دارن یعنی از من بزرگترن و فردی مستقل هستن من هم شاغلم و به دلیل تک فرزند بودن به مادرم وابستگی زیادی دارم و آدم زود رنجی هستم یعنی طوری که الان که در حال آشنایی هستم اگر این آقا وقتی زنگ میزنم جواب منو زود نده ناراحت میشم و اعتماد کلا به جنس مخالفم کم شده و خودم میدونم اشتباهه ولی دست خودم نیست همش ترس از آینده دارم خواستم بدونم به نظر شما اخلاق خودمو باید به این آقا و یا مشاور بگم یا نه در ضمن فوق العاده دلسوز و عاطفی هستم و خیلی زود ناراحتی که شخصی برام بوجود آورده فراموش میکنم در ضمن شما مدت آشنایی رو چند ماه پیشنهاد میکنید این اخلاق های بنده بود حالا من برای شناخت بیشتر این آقا چه راهی رو پیش بگیرم چون همه ما اشکالاتی داریم و باید رفع کنیم یکی به من راهنمایی کرد که یه مسافرت یک روز با هاش برم و در ضمن این آقا هم ازدواج نا موفق داشتن و سیگار هم می کشن دوست دارم این شک و بی اعتمادی رو از خودم دور کنم و وابستگی به مادرم رو کم کنم در ضمن اگر از دست کسی ناراحت بشم زود عصبی میشم و بهش میگم  لطفا منو راهنمایی کنید با سپاس فراوان از شما مشاور صبور و دوست داشتنی دوست دارم منم صبور باشم و آدم عجولی نباشم و اگر کسی حرفی به من زد که ناراحتم کرد زود عکس العمل از خودم نشون ندم کمکم کنید از دور میبوسمتون