Скопје е полн со луѓе, места и случувања за кои честопати никој не ни кажува. Елена Иванова одлучи да го смени тоа.

Веќе речиси две години таа создава „Кирилична Поддршка” (www.kirilichna.substack.com) - неделен newsletter во кој копа по Скопје и ги издвојува работите што можеби не се најгласни, но вредат да бидат видени.

Во оваа епизода зборуваме за тоа од каде дојде таа потреба, за Скопје како град и чувство, за луѓето кои го создаваат неговиот карактер и за она што може да се промени. Дали градот е поинтересен отколку што мислиме? Каков Скопје сакаме за пет години?

Ова е разговор за набљудување, за локалното и за тоа зошто вреди да останеш љубопитен за местото каде живееш.

🎧 Like, share, contribute 

Во епизода 113 разговарам со Стефан Николовски надоаѓачки музичар кој не потсетува дека македонската музика има богато наследство кое вреди повторно да се слушне.

Зборуваме за македонските евергрини, за гласовите на Зорица Поп Панкова, Сашка Петковска и другите великани кои оставиле белег. За Шпато. За тоа што ги прави тие песни безвременски - дали е мелодијата, текстот или едноставно искреноста со која биле создадени.

Ова не е разговор за носталгија. Ова е разговор за тоа како едно ново поколение ја открива и и дава нов живот на македонската музичка традиција.

Музиката не живее само во архивите. Живее секојпат кога некој ќе ја отпее повторно, ќе ја открие одново или ќе ја пренесе на следната генерација.

22 години Sure Shotz. Посветено на Панчо.

Ова не е само разговор за една DJ екипа. Ова е разговор за 22 години градење сцена, носење светски хип-хоп имиња и докажување дека и една мала земја може да биде дел од светската хип-хоп мапа.

Sure Shotz никогаш не беа само промотери. Тие создадоа заедница, поврзаа генерации и покажаа дека кога нешто се работи со љубов, остава трага.

Оваа епизода му ја посветуваме на Панчо (DJ Shorty P) – човекот што беше двигател на Sure Shotz. Неговата идеја отсекогаш беше дека домашната сцена треба да се поддржува, а хип-хопот да биде култура што ги поврзува луѓето, а не ги дели.

Ова не е приказна за крај. Ова е приказна за наследство што веќе 22 години ги поврзува луѓето преку музика.

Зборуваме за пријателство, заедница и за Панчо – човекот што остави многу повеќе од добри журки.

Остави сцена.

Ова не е епизода само за електронска музика во Скопје. Ова е разговор за тоа како една генерација престана да чека некој друг да го направи градот поинтересен - и сама почна да го менува.

Сара, Монго, Омару, Славе и Тео зборуваат за иницијативата зад тоа што работат, за организирање настани во град што изгуби многу клубови и простори, и за тоа како се создава нова генерација и публика во Скопје.

Зборуваме за пријателство, ризик и градот што сите го критикуваме и сакаме. За тоа колку храброст треба да останеш и да правиш нешто - наместо да чекаш или да заминеш.

Сцените не се создаваат сами. Ги создаваат луѓе што остануваат, отвораат врати и пуштаат музика кога сите мислат дека е предоцна. Слушајте модерна музика, за модерни уши! 

Светло што се одбива од чаши. Гласови, музика, движење. Зад шанкот - некој што не само што прави пијалоци, туку чита луѓе.

Во оваа епизода зборувам со Теодора Николиќ - барменка, државен шампион и некој кој барменството го гледа како комбинација од занает и психологија.

Ја прашав како е да се биде во професија која долго време се перцепираше како „машка”. Нејзиниот одговор покажа дека таа едноставно не размислува во такви категории. Зборуваме и за моментот кога победата на државното првенство како и учеството на светското првенство како нешто промени во неа - не само во кариерата, и за тоа дали навистина можеш да „прочиташ” човек според нарачката. За младалачката енергија нова во Скопје и порака да викаат Здраво и Чао!

На крајот на денот, барот не е само маса со чаши. Тука доаѓаме да се видиме, да испуштиме душа, да слушнеме добра песна или пак да направиме спомен што останува. 

Hey ya! It’s been a while…

After the radio day job - existing, a bit tired of micromanaging - I needed to take a break from media, just to fall in love again with what I do.

So here we are again.

A special episode with Yvan Rodic - Facehunter.

I first met Yvan in Skopje back in 2010, when my close friend Danijela Simonovska brought him here for an exhibition. Facehunter was really important for us - showing that wearing different clothes, thinking different, feeling different… is something beautiful.

Yvan came to Skopje at the peak of his career - globally recognized, traveling the world, meeting amazing people and collecting stories. In the era of 2000’s he was huge at that point, really huge. It was genuine culture, no algorithms, no instagram, no influencers just real energy. MySpace and Blogspot and a bit different internet. We celebrated every time he entered a new part of the globe. And now, 16 years later, he’s back in Skopje (after traveling across the Balkans). We walked the streets of Skopje together, sharing the parts of the city I love. Yes - I still love my city. And I’m still working on making it better. (It would probably be easier somewhere else, maybe London… but it is what it is - life is more life this way.)

In this 109 episode, we talk about Yvan’s journey through photography and travel. We’re walking through the streets of the world with someone who has spent years observing people - not just what they wear, but who they are. About his new documentary.

This is not a conversation about fashion.

It’s a conversation about curiosity. Presence. Those small, passing moments that somehow stay with us. We also talk about being creative in the AI era, the sound of cities, and how to have a good time in every situation. Maybe that’s what it’s really about.

Life isn’t always in the big moments. Sometimes it’s in a face you see for a second, a short conversation, or a feeling you can’t fully explain.

Until the next episode - stay curious, slow down a little, and don’t forget to celebrate life as it comes.

Follow us and don’t forget to subscribe:
https://open.spotify.com/show/53FRH6dP5g4VD48mwSHD1c?si=lirq87ZYQxKHgWTS1xx20Q

www.instagram.com/indog

www.instagram.com/facehunter

www.indog.info

Веќе подолго време планирам да го пишам и снимам ова, и конечно, денес беше денот кога се чувствував инспириран од реални ситуации и муабети со луѓе. Знаеш како е, ваљда денес беше денот. Пред да почнеш да слушаш и читаш, разбери дека немам никаква намера да навредам некого или да го конвертирам во нешто „боље“. Личен избор и став 2024 година е, you get it? Како што го почитувам твоето, така почитувај го и ти моето. I’m ok, you are ok. Got it?

Порано едвај чекав да ги видам другарите и другарките од дијаспората кога ќе дојдат тука. Не знам, некако ти фалат во секојдневието, иако сме поврзани дигитално. Ама не можам да разберам зошто, човече, живеејќи во функционални општества, мора да ни натурате у фаца како е срање овде. Како немало дух, како сите биле катастрофа, како ништо немало. Скопје не е најдоброто место за живеење (немаме воздух и луѓе умираат од тоа, миљон зошто и затоа.), ама духот е уште тука. Скопје е нашата грутка и сме ги доживеале најбољите работи тука. Ок, и најлошите, ама кој ви курац од аспект на привилегираност да ни се насерувате цело време како било down тука?

Па нели ви е вас боље што не ни помогнете со вашиот дух да биде подобро кога доаѓате? Преку глава ми е цел живот да слушам како се било за џабе. Како за џабе сум цртал, сум зборел, сум снимал, сум се мачел со плочи. Како бе нема за кој? Па ние тука што сме бе – духови? У град каде што имате пет клуба со електронска музика во ера кога клубови затвораат низ Европа упорно се сере како ништо немало. И како сме биле поробени од турбо фолк и сељаци. So what? Демек сељаците ги немало порано? Уживааај! 

Алооо, дај излезете од дома и изгасете телефони. Мислам знам дека звучи лудо затоа што и јас сум го дрвел за носталгија и како е срање, ама јас не сум застанал изминативе 25 години да создавам и да партиципирам во културата и културниот живот. Знам дека културата им припаѓа само на привилегирани и нивните деца и дека само тие смеат да работат ама кој курац еј? Као да си го уништам ли животот, талентот и трудот затоа што само други смеат? Курац!

Имам јас и свои down фази (сум имал изложби за мртов град итн.), ама тоа секогаш било волја за подобро. Не контам зошто има потреба да се мрачи и мрази секој што пробува и работи нешто? Факт е дека сите мислат дека нивното е најбоље ама здружено може се да биде подобро. И се разбира има простор за сите – 2024 е, има повеќе народ што работи!

Знам дека ова ќе пројде као „види го овој“ и ќе продолжите да ми правите олошарски работи – да серете по газди да не ме викаат за музика и проекти (ама за тоа ќе ви се наебам друг пат) – и продолжете да веднете глави по улица коа ќе ме видите.

Скопје има се што има секој град во Европа и секогаш имало. Имало периоди кога било боље ама ваљда многу фактори зависеле. Парите не се така пресудни ако духот е буден и сака да живее.

Престанете со споредби кога не сте излегле со години. Има млади луѓе кои прават ок ствари, ги има и искусните луѓе со кои супер сте си проаѓале. И не можам да разберам како луѓе што со години им се дава шанса да партиципираат во културата и добиваат пари за истата упорно шират мрак и серат. 

Лудо е знам, откачено е и болно да се живее овде. Јас од далеку немам намера да глуметам среќен ама секој нека почне да се бави со тоа што го прави среќен и нека продолжи по тој пат.

Вклучете се во нешта за да си ги продолжиме работите што некогаш ни значеле за да зборуваме за истите во иднина. И да завршам со мојата омилена реченица: Да зборуваме за новото Скопје како за она што зборуваме пред 20 години.

Стварно не е битно што ќе направат тие, битно е што правиме и ќе направиме ние.

Се гледаме низ градот и по скопските улици!

61 година од катастрофалниот земјотрес, Скопје – градот на солидарноста. На овој ден, колку и да е клише, не потсетува на нашата длабока љубов и приврзаност кон Скопје, и покрај неговите сегашни предизвици и падови.

Мојот град е и необичен и обичен, тивок, гласен, бучен, буден, тажен, познат, а секојдневно те изненадува, одвратен, брз и бавен – зависи за кого како и тоа е ОК! Седам на улица, разговарам со непознати луѓе, галам бездомни кучиња, го набљудувам од различни перспективи. Сокачарам, се радувам и плачам во него. На моменти се чудам како може уште да ме инспирира, а веќе следниот момент создавам нешто ново, како да правам нешто за прв пат. Ги обожавам зајдисонцата и изгрејсонцето. Имам разбирање за кретени (често и не). Луѓето во овој град се уште ме инспирираат, и со задоволство ги чекориме заедно овие улици.

Создавам инспириран од животот во мојот град, таков каков што јас го сакам и во кој уживам. Пуштам плочи и се радувам како да имам 10 години. Непознати луѓе кои уживаат во моите плочи ми даруваат насмевки и задоволни лица поради музиката и тоа што го создавам. Со часови седам во локалот кај нашиот бариста во ќошот и цртам како времето да не постои. Кркам депресии, радости, љубови и падежи, угорници и удолници. Анксиозност доста ми е од тебе, досадна си. Имам со кого да споделам и радост и тага. Уште мислам дека луѓето се добри и дека можат да се подобрат.

Скопје е емоција. Ако некогаш сте ја доживеале, таа длабоко е врежана – често како болка во желудник и грутка во грло, нова носталгија и желба за подобра иднина. Современа култура и весели улици. Живеење од ден за ден. Жега, гушење од немање воздух, непроспиени ноќи. Тренинг у 7 сабајле. Возење точак со часови и без поента со слушалки на уши. Татнеж и волја за ново. Луѓе што не искажуваат емоции, а прекорно те гледаат кога се отвораш, соголуваш, споделуваш, дека се исцелуваш. Суета е тешко срање.

Скопје – градот на солидарноста засекогаш, и нужна потреба да се потсетува зошто е тоа така. Музика, музика, музика и необични облеки. Градски парк, подиум и патики полни скопска прашина. Еуфорија, жена парк, желба за нови дрвја, фонтани. Современа култура, повеќе точаци од коли. Другари и другарки од дијаспора со спомени. Луѓе што се праат дека не те познаваат, а некогаш сте биле блиски. Кенкање дури и кога е добро. Шприцер, љута вотка, салата. Луѓе на кои им значи се што се создава, и се мисли на иднината. И се разбира, и ТИ!

Да зборуваме и создаваме за ново Скопје за 20 години, како што зборуваме за она пред 20.

Текст: indog

Нарација: Бистра Георгиева, indog, #streetsofskopje #skopjememories

Скопје 2024

Јунско утринско утро низ улиците на Скопје. Јуни е месецот со еден тон мириси, меѓутоа тој од липите е најспецифичен за Скопје. (Знам, клише муабет, ама кој ве шиша – липите се дел од Скопје и од нашите мемории). Секогаш кога мирисам липи после дожд, се чувствувам како да сум паднал во шолја чај од истите. Имавме технички проблеми утрово, и додека залауфам, ми требаше време, ама се е ок. Зборував како си поминав у петокот во Бафо бар, пуштајќи плочи, и дека викендов бев на еден одличен тренинг и работев со супер луѓе. Утрински теми околу музиката и желбата кон #foreveronvacation vibe, како и колку беше добар мојот утрински тренинг :) И колку е битна искреноста во животот, итн... и се разбира каде пуштам плочи викендов. 

Слушавме:

Скопско сиво утро на улиците на Скопје. Понеделнички лабава атмосфера низ оваа епизода. Зборував како си пројдов викендов, пуштајќи плочи и каде бев, и колку е убаво викендите да ги поминуваме повеќе во природа и правејќи работи што ни прават да се чувствуваме убаво. Утрово беше повеќе насочено кон музиката, и зборував за емпатијата и обзирноста кон работите околу нас. Ама нешто не ми се зборуваше многу утрово, повеќе кулирав :) Само нежно кон себе!

1. Replicant - Analiz.

2. Bob James - Dream Journey.

3. Sascha Funke - 3:1 Für Die Liebe.

4. Aswang - Inner Trip.

5. Chet Baker - Taboo.

6. Леб и Сол - Контакт је скуп.

7. Doubtingthomas - Cognitive Dissonance.

8. Kaytranada - You're the One.

9. Mantronix - Flower Child (Summer of Love).

10. Hot Chip - So Glad to See You.

11. Spacefunk - Alci.