Cuntrasts

Cuntrasts

By Radiotelevisiun Svizra Rumantscha (RTR)Arts
Download on the App Store

Cuntrasts episodes

  • Brinzauls: Bandunar e spazzar – u turnar e restar
    Brinzauls è in vitg bandunà, evacuà – ed en intgins onns parzialmain spazzà, ils abitants dischlocads. Quellas e quels che vulan ir davent definitivamain. La via per questa dischlocaziun facultativa è dentant lunga. Ed a la fin perdan tuts insatge. Quels che van e quels che restan.
    Ils purs Annette e Georgin Bonifazi vulan turnar a Brinzauls. Ma lur famiglia vegn a stuair far il pur en in vitg destruì per gronda part. Las chasas da la glieud che vul dischlocar ston numnadamain vegnir spazzadas.
    Gery Liesch na vul betg pli viver a Brinzauls, perquai che sia chasa è be pli «ina ruina». Maria Müller ha il giavisch da puspè inscuntrar ils vischins da Brinzauls in pèr kilometers pli lunsch en la «zona da dischlocaziun» a Vazarouls. Ed era Ernst Liesch vul ir, ma n’è betg d’accord cun l’indemnisaziun per sia chasa per pudair dischlocar.
    --------------------------------------------------------------------------------------------
    Brienz im Albulatal ist ein verlassenes und evakuiertes Dorf. In ein paar Jahren wird es teilweise abgerissen sein, die Menschen umgesiedelt. Jene, die definitiv weggehen wollen. Doch es ist ein langer Weg bis zu dieser freiwilligen Umsiedlung. Und am Ende verlieren alle etwas. Jene, die gehen und jene, die bleiben.
    Georgin und Annette Bonifazi müssen damit leben, dass ihr Bauernhof in einem stark zerstörten Dorf stehen wird. Denn die Häuser der Umsiedelnden müssen abgerissen werden.
    Gary Liesch will nicht mehr in Brienz/Brinzauls leben, weil sein Haus nur noch «eine Ruine» ist. Maria Müller wünscht sich, die Nachbarn aus Brienz/Brinzauls ein paar Kilometer weiter wiederzutreffen: in der «Umsiedlungszone», die in Vazerol geschaffen werden soll. Und auch Ernst Liesch will weg, ist aber nicht mit den Bedingungen einverstanden, wie er für die Umsiedlung entschädigt würde.
    27 min
  • Senza flad – Corina Schmed va als cunfins
    Corina Schmed ha ina finamira ambiziusa: Ella vul esser l’emprima dunna svizra che sa noda cun be ina fladada e duas nudaglias passa 159 meters sut l’aua. In’idea ch’è naschida spontanamain, be paucs mais suenter ch’ella ha per casualitad scuvert sia passiun per il sfunsar liber.
    Il film accumpogna Corina sin questa aventura, nua ch’ella vegn a ses cunfins corporals e mentals. Il sfunsar liber dovra in’enorma forza mentala, pertge ch’il corp signalisescha trasora ch’el veglia trair flad. Vegnir a frida cun quest reflex da surviver è perquai essenzial, avair dubis e far patratgs negativs percunter fatal. Per dumagnar il record sto Corina nudar sut l’aua passa duas minutas e mez senza trair flad.
    Sin quest viadi sa mussi però ch’i va per dapli che be per rumper il record. I va per curaschi, per la confidenza en sasezza, però era per realisar che la pli dira sfunsada è mintgatant quella en l’agen intern.
    --------------------------------------------------------------------------------------------
    Corina Schmed hat ein ehrgeiziges Ziel: Sie möchte die erste Schweizerin sein, die mit nur einem Atemzug und zwei Schwimmflossen über 159 Meter unter Wasser schwimmt. Die Idee entstand spontan, nur wenige Monate nachdem sie durch Zufall ihre Leidenschaft für das Freitauchen entdeckt hatte.
    Der Film begleitet Corina auf diesem Abenteuer, bei dem sie an ihre körperlichen und mentalen Grenzen stösst. Das Freitauchen erfordert enorme mentale Kraft, denn der Körper signalisiert ständig, dass er atmen will. Mit diesem Überlebensreflex umgehen zu können, ist daher essenziell, Zweifel und negative Gedanken sind hingegen fatal. Um den Rekord zu knacken, muss Corina über zweieinhalb Minuten ohne zu atmen unter Wasser schwimmen.
    Auf dieser Reise zeigt sich aber, dass es um mehr geht, als den Rekord zu brechen. Es geht um Mut, um Selbstvertrauen, aber auch um die Erkenntnis, dass der härteste Tauchgang manchmal der im eigenen Inneren ist.
    27 min
  • Far endretg a tuts – la planisaziun dal territori
    Actualmain èn bleras vischnancas en il Grischun vi da reveder lur planisaziun locala. Quai ha da far cun la lescha federala che pretenda da construir a moda pli concentrada. La finamira: betg duvrar memia bler terren. Per ils «Cuntrasts» avain nus accumpagnà la vischnanca da Mustér tras quest process intensiv ed emoziunal. Tuttina sco bleras autras vischnancas en il Grischun ha era Mustér bler memia bler terren da bajegiar. Tut en tut correspundan quellas reservas a 15 plazzas da ballape. Sulom per sulom vegn sut la lupa e passa set hectaras ston vegnir reducidas cun midar zonas u cun prender il terren or da la zona da construcziun. Quai tutga ils possessurs da terren. Els perdan d’in mument a l’auter blers daners. Ils «Cuntrasts» accumpognan inscunters cun possessurs da terren e las persunas responsablas per la revisiun e mussan lur via tras questa procedura intensiva e cumplexa.
    --------------------------------------------------------------------------------------------
    Aktuell sind viele Gemeinden in Graubünden dabei, ihre Ortsplanung zu revidieren. Grund dafür ist das Bundesgesetz, das ein konzentriertes Bauen verlangt. Ziel ist es, nicht zu viel Land zu verbrauchen. Für die Sendung «Cuntrasts» haben wir die Gemeinde Disentis durch diesen intensiven und emotionalen Prozess begleitet. Wie viele andere Gemeinden in Graubünden hat auch Disentis viel zu viel Bauland. Insgesamt entsprechen diese Reserven 15 Fussballfeldern. Baugrundstück für Baugrundstück wird unter die Lupe genommen und über sieben Hektare müssen durch einen Zonenwechsel reduziert oder aus der Bauzone herausgenommen werden. Das trifft die Grundbesitzer. Sie verlieren von einem Moment auf den anderen viel Geld. Die Sendung «Cuntrasts» begleitet Treffen der Grundbesitzer und der Verantwortlichen für die Revision und zeigt ihren Weg durch dieses intensive und komplexe Verfahren.
    27 min
  • Far endretg a tuts – la planisaziun dal territori
    Actualmain èn bleras vischnancas en il Grischun vi da reveder lur planisaziun locala. Quai ha da far cun la lescha federala che pretenda da construir a moda pli concentrada. La finamira: betg duvrar memia bler terren. Per ils «Cuntrasts» avain nus accumpagnà la vischnanca da Mustér tras quest process intensiv ed emoziunal. Tuttina sco bleras autras vischnancas en il Grischun ha era Mustér bler memia bler terren da bajegiar. Tut en tut correspundan quellas reservas a 15 plazzas da ballape. Sulom per sulom vegn sut la lupa e passa set hectaras ston vegnir reducidas cun midar zonas u cun prender il terren or da la zona da construcziun. Quai tutga ils possessurs da terren. Els perdan d’in mument a l’auter blers daners. Ils «Cuntrasts» accumpognan inscunters cun possessurs da terren e las persunas responsablas per la revisiun e mussan lur via tras questa procedura intensiva e cumplexa.
    --------------------------------------------------------------------------------------------
    Aktuell sind viele Gemeinden in Graubünden dabei, ihre Ortsplanung zu revidieren. Grund dafür ist das Bundesgesetz, das ein konzentriertes Bauen verlangt. Ziel ist es, nicht zu viel Land zu verbrauchen. Für die Sendung «Cuntrasts» haben wir die Gemeinde Disentis durch diesen intensiven und emotionalen Prozess begleitet. Wie viele andere Gemeinden in Graubünden hat auch Disentis viel zu viel Bauland. Insgesamt entsprechen diese Reserven 15 Fussballfeldern. Baugrundstück für Baugrundstück wird unter die Lupe genommen und über sieben Hektare müssen durch einen Zonenwechsel reduziert oder aus der Bauzone herausgenommen werden. Das trifft die Grundbesitzer. Sie verlieren von einem Moment auf den anderen viel Geld. Die Sendung «Cuntrasts» begleitet Treffen der Grundbesitzer und der Verantwortlichen für die Revision und zeigt ihren Weg durch dieses intensive und komplexe Verfahren.
    27 min
  • Al set da «L’ultim Rumantsch»
    Tge dovri enfin ch’in film guarda propi ora sco in film? Co lavuran acturas, acturs e l’entira crew da film ensemen per dar vita ad in’istorgia audiovisuala? Tge lavur sa zuppa davos ils purtrets filmics perfetgs da la segunda stafla da «L’ultim Rumantsch»?
    L’autur da films Casper Nicca ha pudì accumpagnar las lavurs al set da film da la seria rumantscha e dar in sguard davos las culissas: per exempel sin il reschissur che lavura intensivamain cun las acturas ed ils acturs. U sin las duas sulettas persunas rumantschas da la crew che mussan che lur lavur – en la mascra u sco segund assistent da camera – è tuttina impurtanta sco quella d’in actur principal.
    A Casper Nicca reussescha uschia in sguard intim en quest mund serrà, concentrà e passiunà da quellas e quels che fan films.
    --------------------------------------------------------------------------------------------
    Was braucht es, bis ein Film wirklich wie ein Film aussieht? Wie arbeiten Schauspielerinnen, Schauspieler und eine Filmcrew zusammen, um eine audiovisuelle Geschichte zum Leben zu erwecken? Welche Arbeit steckt hinter den perfekten filmischen Bildern der zweiten Staffel von «L’ultim Rumantsch»?
    Der Filmemacher Casper Nicca durfte die Dreharbeiten der rätoromanischen Serie begleiten und ermöglicht so einen Blick hinter die Kulissen: etwa auf den Regisseur, der intensiv mit den Schauspielerinnen und Schauspielern arbeitet. Oder auf die beiden einzigen rätoromanischen Crewmitglieder, deren Aufgaben – sei es in der Maske oder als zweiter Kameraassistent – genauso wichtig sind wie die einer Hauptrolle.
    Casper Nicca gelingt ein intimer Einblick in diese konzentrierte, leidenschaftliche Welt derjenigen, die Filme machen.
    27 min
  • Il stgazi da Samedan – istorgia en aur, tul e launa
    Da vestgids fins en saida rosa e mongias en oss da balenas sur barettas en tul fin a tschops da parada en aur e launa u bicorns a la Napoleun – en Chesa Planta a Samedan, sin palantschin, datti tut quai ed anc bler dapli. In stgazi da textilias en radund 500 tocs or da trais tschientaners.
    Quest onn ha la Chesa Planta finalmain pudì instradar in’inventarisaziun scientifica – e las istoricras da textilias, Thessy Schoenholzer Nichols e Briony Langmead, sco er il designer e costumist Bernhard Duss sa mussan intgantads da la valur unica da la collecziun da Samedan. Spezial è ch’ins sa che tut quella rauba tutgava a las duas famiglias noblas de Salis e de Planta. Uschia survegn la collecziun conturas e sias parts pon vegnir cumbinadas cun persunalitads realas. Per la manadra da la Chesa Planta, Martina Shuler-Fluor, n'è quai betg mo in'attracziun per la publicitad, mabain er ina resursa impurtanta per la perscrutaziun da la cultura materiala e da la moda istorica en l’Engiadina. Proxima stad vul ella gia preschentar intginas textilias al public – e tgi che na vul betg spetgar fin lura survegn gia uss in’invista exclusiva en ils «Cuntrast».
    --------------------------------------------------------------------------------------------
    Von feinseidenen rosa Kleidern und Fischbeinärmelchen über Tüllhauben und Paraderöcken in Gold und Wolle bis zu napoleonischen Zweispitzen – auf dem Dachboden der Chesa Planta in Samedan gibt es all das und noch vieles mehr. Ein textiler Schatz in rund 500 Stücken aus mehr als drei Jahrhunderten.
    Dieses Jahr konnte die Chesa Planta endlich eine wissenschaftliche Inventarisierung in Auftrag geben – und die Textilhistorikerinnen Thessy Schoenholzer Nichols und Briony Langmead sowie der Designer und Kostümbildner Bernhard Duss zeigen sich begeistert von der Samedner Sammlung. Einzigartig macht sie ihre Herkunft aus dem Hab und Gut der beiden Adelsfamilien de Salis und de Planta. Indem ihre Teile realen Personen zugeordnet werden können, gewinnt die Sammlung klare Konturen und ist mehr als eine blosse Anhäufung attraktiver Objekte. Für die Geschäfstführerin der Chesa Planta, Martina Shuler-Fluor, ist dies nicht nur eine Attraktion für die Öffentlichkeit, sondern auch eine wichtige Ressource für die Erforschung der materiellen Kultur und der historischen Mode im Engadin. Nächsten Sommer möchte sie bereits einige Textilien der Öffentlichkeit präsentieren – und wer nicht bis dahin warten möchte, bekommt schon jetzt einen exklusiven Einblick in der Sendung «Cuntrasts».
    26 min
  • Il stgazi da Samedan – istorgia en aur, tul e launa
    Da vestgids fins en saida rosa e mongias en oss da balenas sur barettas en tul fin a tschops da parada en aur e launa u bicorns a la Napoleun – en Chesa Planta a Samedan, sin palantschin, datti tut quai ed anc bler dapli. In stgazi da textilias en radund 500 tocs or da trais tschientaners.
    Quest onn ha la Chesa Planta finalmain pudì instradar in’inventarisaziun scientifica – e las istoricras da textilias, Thessy Schoenholzer Nichols e Briony Langmead, sco er il designer e costumist Bernhard Duss sa mussan intgantads da la valur unica da la collecziun da Samedan. Spezial è ch’ins sa che tut quella rauba tutgava a las duas famiglias noblas de Salis e de Planta. Uschia survegn la collecziun conturas e sias parts pon vegnir cumbinadas cun persunalitads realas. Per la manadra da la Chesa Planta, Martina Shuler-Fluor, n'è quai betg mo in'attracziun per la publicitad, mabain er ina resursa impurtanta per la perscrutaziun da la cultura materiala e da la moda istorica en l’Engiadina. Proxima stad vul ella gia preschentar intginas textilias al public – e tgi che na vul betg spetgar fin lura survegn gia uss in’invista exclusiva en ils «Cuntrast».
    --------------------------------------------------------------------------------------------
    Von feinseidenen rosa Kleidern und Fischbeinärmelchen über Tüllhauben und Paraderöcken in Gold und Wolle bis zu napoleonischen Zweispitzen – auf dem Dachboden der Chesa Planta in Samedan gibt es all das und noch vieles mehr. Ein textiler Schatz in rund 500 Stücken aus mehr als drei Jahrhunderten.
    Dieses Jahr konnte die Chesa Planta endlich eine wissenschaftliche Inventarisierung in Auftrag geben – und die Textilhistorikerinnen Thessy Schoenholzer Nichols und Briony Langmead sowie der Designer und Kostümbildner Bernhard Duss zeigen sich begeistert von der Samedner Sammlung. Einzigartig macht sie ihre Herkunft aus dem Hab und Gut der beiden Adelsfamilien de Salis und de Planta. Indem ihre Teile realen Personen zugeordnet werden können, gewinnt die Sammlung klare Konturen und ist mehr als eine blosse Anhäufung attraktiver Objekte. Für die Geschäfstführerin der Chesa Planta, Martina Shuler-Fluor, ist dies nicht nur eine Attraktion für die Öffentlichkeit, sondern auch eine wichtige Ressource für die Erforschung der materiellen Kultur und der historischen Mode im Engadin. Nächsten Sommer möchte sie bereits einige Textilien der Öffentlichkeit präsentieren – und wer nicht bis dahin warten möchte, bekommt schon jetzt einen exklusiven Einblick in der Sendung «Cuntrasts».
    26 min
  • Ina prisa punk – en vista a las crisas da noss temp.!?
    Betg mo ina presa, mabain in orcan da punk dovria noss temp, di la reschissura grischuna Magdalena Nadolska. A questa conclusiun vegn ella en vista ad ina societad che fa pauc, malgrà la crisa dal clima, malgrà la democrazia che va en muschna en l’America ed en blers pajais da l’Europa, malgrà populissem, femicidis e guerras. Tut quai furma la basa per il toc «Monokali Polypunk» ch’è da vesair actualmain en il teater da Cuira.
    Betg «peace and love», mabain punk saja la medischina necessaria per svegliar ina societad durmentada, di Magdalena Nadolska ed includa era sasezza. Malgrà tut las crisas actualas capitia pauc u nagut. Perquai punk. L’essenza dal punk saja la gritta e la gritta saja la forza che mettia l’uman en acziun. Uschia è naschì il project che ha manà al toc da teater «Monokali Polypunk».Il toc han scrit Flurina Badel e Gianna Olinda Cadonau. Era per ellas èsi cler: I na va betg per far reviver in’energia dals onns 1970, mabain per chattar il punk dad oz. Ma co tuna e co vesa or il punk da l’onn 2025?
    Il film dals Cuntrasts «Ina prisa punk» prenda si questa dumonda. El lascha vegnir a pled acturas ed acturs, la musicista, las auturas e la reschissura e mussa tge furma ch’il punk dad oz pudess avair.
    --------------------------------------------------------------------------------------------Nicht nur eine Prise, unsere Zeit bräuchte einen Punk-Orkan, sagt die Bündner Regisseurin Magdalena Nadolska. Zu diesem Schluss kommt sie angesichts einer Gesellschaft, die wenig tut, trotz Klimakrise, trotz der zerfallenden Demokratie in Amerika und in vielen Ländern Europas, trotz Populismus, Femiziden und Kriegen. All dies bildet die Grundlage für das Stück «Monokali Polypunk», das derzeit im Theater Chur zu sehen ist.
    Nicht «Peace and Love», sondern Punk sei die notwendige Medizin, um eine schlafende Gesellschaft aufzuwecken, sagt Magdalena Nadolska und schließt sich selbst mit ein. Trotz aller aktuellen Krisen passiere wenig bis gar nichts. Deshalb Punk, denn dessen Essenz sei die Wut und Wut sei die Kraft, die den Menschen ins Handeln bringt. So entstand das Projekt, das zum Theaterstück «Monokali Polypunk» führte. Das Stück haben Flurina Badel und Gianna Olinda Cadonau geschrieben. Auch für sie ist klar: Es geht nicht darum, eine Energie der 1970er Jahre wiederzubeleben, sondern den Punk von heute zu finden. Aber wie klingt und sieht der Punk des Jahres 2025 aus?
    Der Cuntrasts-Film «Eine Prise Punk» greift diese Frage auf. Er lässt Schauspielerinnen und Schauspieler, die Musikerin, die Autorinnen und die Regisseurin zu Wort kommen und zeigt, welche Form der heutige Punk haben könnte.
    26 min
  • Bondo – reconstruir e proteger
    Il film documentar «Bondo – reconstruir e proteger» documentescha las differentas lavurs da reconstrucziun suenter la bova catastrofala dal Piz Cengalo il 2017. Po l’uman sa proteger cunter las forzas da la natira? L’autura Susanna Fanzun e sia squadra han visità il grond plazzal da construcziun durant quatter onns, enfin la fin da las lavurs l’onn 2025. Ella ha discurrì cun las persunas responsablas da vart da la vischnanca, cun ils inschigners, cun abitantas ed abitants. Il film mussa co ch’ina cuntrada deserta vegn transfurmada en in territori ch’è pront per far frunt ad in proxim grond eveniment che na capita – uschia speran tuts – mai.
    --------------------------------------------------------------------------------------------
    Der Dokumentarfilm «Bondo – wiederaufbauen und schützen» dokumentiert die verschiedenen Wiederaufbauarbeiten nach dem katastrophalen Bergsturz am Piz Cengalo im Jahr 2017. Kann sich der Mensch vor den Kräften der Natur schützen? Die Autorin Susanna Fanzun und ihr Team haben die große Baustelle über einen Zeitraum von vier Jahren bis zum Abschluss der Arbeiten im Jahr 2025 besucht. Sie sprach mit den Verantwortlichen der Gemeinde, mit Ingenieuren, mit Einwohnerinnen und Einwohnern. Der Film zeigt, wie eine Gerölllandschaft in ein Gebiet umgewandelt wird, das bereit ist, einem nächsten großen Ereignis zu begegnen – von dem alle hoffen, dass es nie eintreten wird.
    27 min
  • Ils furbazs da Cavaione – l’istorgia singulara da l’ultim vitg ch’è daventà part da la Svizra
    Cavaione è in pitschen vitg cun ina gronda istorgia. Aut sur la Val Puschlav e datiers dal cunfin cun la Valtellina sa definivan ils abitants e las abitantas baud sco Svizzers baud sco Talians, per ch’els na stoppian betg pajar taglia u betg far servetsch militar – quests furbazs!
    Pir il 1875, pia avant 150 onns, han els survegnì la naziunalitad svizra – quai è stada l’ultima gronda natiralisaziun en Svizra. Quella giada vivevan anc 108 persunas en l’aclaun che la vischnanca da Brusio ha surpiglià. Oz vivan mo pli otg persunas l’entir onn si là. Al grond giubileum da tutgar dapi 150 onns tar la Svizra participescha però bunamain l’entira val.
    Quai è l’istorgia singulara da l’ultim vitg ch’è daventà svizzer e quella da sias abitantas e da ses abitants.
    --------------------------------------------------------------------------------------------
    Cavaione ist ein kleines Dorf mit einer grossen Geschichte. Hoch über dem Tal des Puschlavs und nahe der Grenze zum Veltlin, gaben sich die Einwohnerinnen und Einwohner mal als Schweizer, mal als Italiener aus, um weder Steuern zahlen noch Militärdienst leisten zu müssen – diese Schlaumeier!
    Erst 1875, also vor 150 Jahren, erhielten sie die Schweizer Staatsbürgerschaft. Dies war die letzte grosse Einbürgerung in der Schweiz. Damals lebten noch 108 Personen im Weiler, den Brusio damals in seine Gemeinde aufnahm. Heute sind es nur noch acht Personen, die das ganze Jahr dort oben wohnen. Zum 150-Jahr-Jubiläum als Teil der Schweiz ist jedoch fast das ganze Tal angereist.
    Das ist die einzigartige Geschichte des abgelegenen Dorfes, das als letztes zur Eidgenossenschaft gestossen ist, und die seiner Bewohnerinnen und Bewohner.
    27 min

About Cuntrasts

From the publisher's feed

Infurmaziun: Quest podcast da videos vegn stritgà la fin da fanadur 2021. Episodas existentas e futuras chattais vus sin noss portal Play RTR (www.rtr.ch/play). Cuntrasts mussa films documentars da 25 minutas cun in spectrum vast e varià. L'emissiun documentescha la cultura rumantscha e grischuna. Ella reflectescha e preschenta midadadas, svilups ed istorgias da noss mintgadi, da la societad, la politica, la cultura, il sport ed auter pli.