In deze speciale verjaardagspodcast vieren Marcel en Menke het leven van én met Hanneke Groenteman. Een prachtig mens dat er volgens velen nog fantastisch uitziet, maar dat zelf heel anders ziet. Ze vindt zichzelf niet bijzonder en kan maar moeilijk aannemen wanneer anderen haar wél fantastisch vinden.Misschien komt dat doordat ze vaak verliefd was op mannen die haar niet wilden. Maar zelfs de enorme hoeveelheid liefde die haar vader haar gaf, zorgde vaker voor irritatie dan dat het haar goed deed. Geven vond ze altijd een stuk makkelijker dan ontvangen.De liefde van dieren kan ze wél moeiteloos aannemen. Misschien omdat dieren niets van je vinden, niets van je verwachten en je nooit vertellen hoe fantastisch je bent. Ze zijn puur, onafhankelijk en duidelijk.Nu ze terugkijkt realiseert ze zich dat je in je leven zoveel verschillende mensen bent. Haar belangrijkste gedachte daarbij: wat een gedoe allemaal. Zo heeft ze medelijden met de ongelukkige puber die ze ooit was, een meisje dat zich sterk aanpaste en zich ingekapseld voelde. Anders dan de pubers van nu waarbij ‘jezelf ontdekken’ veel meer centraal staat. Toch zat er in haar toen al iets van de vrouw die ze later zou worden. Zo interviewde ze op haar vijftiende voor de schoolkrant al bekende Nederlanders.Nu, op 87-jarige leeftijd, bevindt ze zich in wat ze zelf ‘de herfst van haar leven’ noemt, te midden van de vallende bladeren. Ze ziet leeftijdsgenoten sterven, dementeren of in een verpleeghuis terechtkomen. In vergelijking met die lange aftakeling is ‘sterven eigenlijk nog het beste van het verhaal’, zoals ze het zelf zegt.Angst voor de dood of dementie heeft ze niet echt. Als ze iets even niet meer weet, raakt ze niet in paniek. Het elastiek gaat eruit, zegt ze, uit het lichaam én uit de geest.Juist daarom blijft ze zichzelf prikkelen door nieuwe dingen te proberen. Ze leeft met de dag, zoals ze eigenlijk altijd al heeft gedaan. En op haar 87e is ze nog altijd nieuwsgierig genoeg om volmondig ja te zeggen tegen het leven.Interview: <a href="https://www.instagram.com/marcelmusters.official/">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a> en Menke Visser<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠<a href="https://www.instagram.com/pepijnbuitenhuis">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Social media: <a href="https://www.afreshmedia.nl">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>. Tekst: <a href="https://www.scipioschippers.nl/">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>.

In deze speciale verjaardagspodcast vieren Marcel en Menke het leven van én met Hanneke Groenteman. Een prachtig mens dat er volgens velen nog fantastisch uitziet, maar dat zelf heel anders ziet. Ze vindt zichzelf niet bijzonder en kan maar moeilijk aannemen wanneer anderen haar wél fantastisch vinden. Misschien komt dat doordat ze vaak verliefd was op mannen die haar niet wilden. Maar zelfs de enorme hoeveelheid liefde die haar vader haar gaf, zorgde vaker voor irritatie dan dat het haar goed deed. Geven vond ze altijd een stuk makkelijker dan ontvangen. De liefde van dieren kan ze wél moeiteloos aannemen. Misschien omdat dieren niets van je vinden, niets van je verwachten en je nooit vertellen hoe fantastisch je bent. Ze zijn puur, onafhankelijk en duidelijk. Nu ze terugkijkt realiseert ze zich dat je in je leven zoveel verschillende mensen bent. Haar belangrijkste gedachte daarbij: wat een gedoe allemaal. Zo heeft ze medelijden met de ongelukkige puber die ze ooit was, een meisje dat zich sterk aanpaste en zich ingekapseld voelde. Anders dan de pubers van nu waarbij ‘jezelf ontdekken’ veel meer centraal staat. Toch zat er in haar toen al iets van de vrouw die ze later zou worden. Zo interviewde ze op haar vijftiende voor de schoolkrant al bekende Nederlanders. Nu, op 87-jarige leeftijd, bevindt ze zich in wat ze zelf ‘de herfst van haar leven’ noemt, te midden van de vallende bladeren. Ze ziet leeftijdsgenoten sterven, dementeren of in een verpleeghuis terechtkomen. In vergelijking met die lange aftakeling is ‘sterven eigenlijk nog het beste van het verhaal’, zoals ze het zelf zegt. Angst voor de dood of dementie heeft ze niet echt. Als ze iets even niet meer weet, raakt ze niet in paniek. Het elastiek gaat eruit, zegt ze, uit het lichaam én uit de geest. Juist daarom blijft ze zichzelf prikkelen door nieuwe dingen te proberen. Ze leeft met de dag, zoals ze eigenlijk altijd al heeft gedaan. En op haar 87e is ze nog altijd nieuwsgierig genoeg om volmondig ja te zeggen tegen het leven. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠.

In deze speciale verjaardagspodcast vieren Marcel en Menke het leven van én met Hanneke Groenteman. Een prachtig mens dat er volgens velen nog fantastisch uitziet, maar dat zelf heel anders ziet. Ze vindt zichzelf niet bijzonder en kan maar moeilijk aannemen wanneer anderen haar wél fantastisch vinden.Misschien komt dat doordat ze vaak verliefd was op mannen die haar niet wilden. Maar zelfs de enorme hoeveelheid liefde die haar vader haar gaf, zorgde vaker voor irritatie dan dat het haar goed deed. Geven vond ze altijd een stuk makkelijker dan ontvangen.De liefde van dieren kan ze wél moeiteloos aannemen. Misschien omdat dieren niets van je vinden, niets van je verwachten en je nooit vertellen hoe fantastisch je bent. Ze zijn puur, onafhankelijk en duidelijk.Nu ze terugkijkt realiseert ze zich dat je in je leven zoveel verschillende mensen bent. Haar belangrijkste gedachte daarbij: wat een gedoe allemaal. Zo heeft ze medelijden met de ongelukkige puber die ze ooit was, een meisje dat zich sterk aanpaste en zich ingekapseld voelde. Anders dan de pubers van nu waarbij ‘jezelf ontdekken’ veel meer centraal staat. Toch zat er in haar toen al iets van de vrouw die ze later zou worden. Zo interviewde ze op haar vijftiende voor de schoolkrant al bekende Nederlanders.Nu, op 87-jarige leeftijd, bevindt ze zich in wat ze zelf ‘de herfst van haar leven’ noemt, te midden van de vallende bladeren. Ze ziet leeftijdsgenoten sterven, dementeren of in een verpleeghuis terechtkomen. In vergelijking met die lange aftakeling is ‘sterven eigenlijk nog het beste van het verhaal’, zoals ze het zelf zegt.Angst voor de dood of dementie heeft ze niet echt. Als ze iets even niet meer weet, raakt ze niet in paniek. Het elastiek gaat eruit, zegt ze, uit het lichaam én uit de geest.Juist daarom blijft ze zichzelf prikkelen door nieuwe dingen te proberen. Ze leeft met de dag, zoals ze eigenlijk altijd al heeft gedaan. En op haar 87e is ze nog altijd nieuwsgierig genoeg om volmondig ja te zeggen tegen het leven.Interview: <a href="https://www.instagram.com/marcelmusters.official/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a> en Menke Visser<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠<a href="https://www.instagram.com/pepijnbuitenhuis" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Social media: <a href="https://www.afreshmedia.nl" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>. Tekst: <a href="https://www.scipioschippers.nl/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>.

BONUS: Hanneke Groenteman 87 jaar!

José Antonio Manchado is schrijver van diverse boeken en begeleidt al meer dan twintig jaar mensen in processen rondom angst, bewustzijn en innerlijke vrijheid. Zijn manier van werken is eenvoudig en licht: met humor, liefde en vooral vanuit het startpunt dat we niet iets hoeven te worden, maar ons mogen herinneren wie we werkelijk zijn.Dat klinkt misschien groot, maar voor José zit juist daar de eenvoud. Volgens hem zijn we vergeten hoe het is om gewoon mens te zijn: nieuwsgierig, ontdekkend en dingen doen omdat ze plezier geven. We leven vaak vanuit angst: ik moet dit doen, want anders… Terwijl we veel meer mogen handelen vanuit vreugde, liefde en nieuwsgierigheid.Zelf heeft hij ervaren hoe ver je van die vreugde kunt raken. Hij wilde creëren, maar werd daarin tegengehouden en verloor langzaam het plezier in het leven. Vanuit die diepe ervaring begon zijn zoektocht naar wat er nog meer mogelijk was.Wat hij ontdekte, veranderde zijn kijk op alles. Hij gebruikt de metafoor van het leven als een wit doek en wijzelf als de projector. Wat we op de wereld projecteren, bepaalt voor een groot deel wat we ervaren. Kijken we vanuit angst, dan zien we steeds meer angst. Daarom mogen we meer vanuit liefde en dankbaarheid kijken.Hij nodigt uit tot een eenvoudiger leven: minder controle, minder moeten en minder praten. Meer luisteren, meer stilte en vooral weer leren genieten. Want misschien hoeven we helemaal nergens naartoe. Misschien mogen we, net als een paard dat gewoon een paard is, weer gewoon onszelf zijn.Interview: <a href="https://www.instagram.com/marcelmusters.official/">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a> en Menke Visser<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Social media: <a href="https://www.afreshmedia.nl">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>. Tekst: <a href="https://www.scipioschippers.nl/">⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠</a>.

José Antonio Manchado is schrijver van diverse boeken en begeleidt al meer dan twintig jaar mensen in processen rondom angst, bewustzijn en innerlijke vrijheid. Zijn manier van werken is eenvoudig en licht: met humor, liefde en vooral vanuit het startpunt dat we niet iets hoeven te worden, maar ons mogen herinneren wie we werkelijk zijn. Dat klinkt misschien groot, maar voor José zit juist daar de eenvoud. Volgens hem zijn we vergeten hoe het is om gewoon mens te zijn: nieuwsgierig, ontdekkend en dingen doen omdat ze plezier geven. We leven vaak vanuit angst: ik moet dit doen, want anders… Terwijl we veel meer mogen handelen vanuit vreugde, liefde en nieuwsgierigheid. Zelf heeft hij ervaren hoe ver je van die vreugde kunt raken. Hij wilde creëren, maar werd daarin tegengehouden en verloor langzaam het plezier in het leven. Vanuit die diepe ervaring begon zijn zoektocht naar wat er nog meer mogelijk was. Wat hij ontdekte, veranderde zijn kijk op alles. Hij gebruikt de metafoor van het leven als een wit doek en wijzelf als de projector. Wat we op de wereld projecteren, bepaalt voor een groot deel wat we ervaren. Kijken we vanuit angst, dan zien we steeds meer angst. Daarom mogen we meer vanuit liefde en dankbaarheid kijken. Hij nodigt uit tot een eenvoudiger leven: minder controle, minder moeten en minder praten. Meer luisteren, meer stilte en vooral weer leren genieten. Want misschien hoeven we helemaal nergens naartoe. Misschien mogen we, net als een paard dat gewoon een paard is, weer gewoon onszelf zijn. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠.

José Antonio Manchado is schrijver van diverse boeken en begeleidt al meer dan twintig jaar mensen in processen rondom angst, bewustzijn en innerlijke vrijheid. Zijn manier van werken is eenvoudig en licht: met humor, liefde en vooral vanuit het startpunt dat we niet iets hoeven te worden, maar ons mogen herinneren wie we werkelijk zijn.Dat klinkt misschien groot, maar voor José zit juist daar de eenvoud. Volgens hem zijn we vergeten hoe het is om gewoon mens te zijn: nieuwsgierig, ontdekkend en dingen doen omdat ze plezier geven. We leven vaak vanuit angst: ik moet dit doen, want anders… Terwijl we veel meer mogen handelen vanuit vreugde, liefde en nieuwsgierigheid.Zelf heeft hij ervaren hoe ver je van die vreugde kunt raken. Hij wilde creëren, maar werd daarin tegengehouden en verloor langzaam het plezier in het leven. Vanuit die diepe ervaring begon zijn zoektocht naar wat er nog meer mogelijk was.Wat hij ontdekte, veranderde zijn kijk op alles. Hij gebruikt de metafoor van het leven als een wit doek en wijzelf als de projector. Wat we op de wereld projecteren, bepaalt voor een groot deel wat we ervaren. Kijken we vanuit angst, dan zien we steeds meer angst. Daarom mogen we meer vanuit liefde en dankbaarheid kijken.Hij nodigt uit tot een eenvoudiger leven: minder controle, minder moeten en minder praten. Meer luisteren, meer stilte en vooral weer leren genieten. Want misschien hoeven we helemaal nergens naartoe. Misschien mogen we, net als een paard dat gewoon een paard is, weer gewoon onszelf zijn.Interview: <a href="https://www.instagram.com/marcelmusters.official/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a> en Menke Visser<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Social media: <a href="https://www.afreshmedia.nl" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>. Tekst: <a href="https://www.scipioschippers.nl/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠</a>.

José Antonio Manchado: mind de-programmer, Tibetan energetic & sound healing

Otje van der Lelij is psycholoog, journalist en schrijver maar bovenal iemand die haar nieuwsgierigheid durft te volgen. Vernoemd naar een personage van Annie M.G. Schmidt, maar misschien nog wel meer een Abeltje: avontuurlijk, eigenzinnig en altijd in beweging. Tijdens haar studie psychologie ontdekte ze niet alleen haar liefde voor het vak, maar ook voor journalistiek. Toen ze tweede werd bij een essaywedstrijd, was het raak: schrijven werd haar pad. Ze combineerde beide passies in een baan bij een psychologie-magazine en schreef later ook voor diverse andere bladen. Ironisch genoeg schreef ze regelmatig over geluk en een beter leven, terwijl ze zelf vooral in haar hoofd leefde: achter haar laptop, gedreven door deadlines. “Ik praktiseer niet waar ik over schrijf,” realiseerde ze zich. Er moest iets veranderen.Die verandering kwam tijdens de coronaperiode. Terwijl de wereld vertraagde, vond Otje juist ruimte: buiten, thuis, in rust. Samen met haar man begon ze te zoeken naar iets nieuws, zonder precies te weten wat. “Ze zeggen vaak: volg je droom, maar ik wist niet wat die was. Wel waar mijn vuur van aangaat.”Dat vuur leidde haar naar een boerderij in Drenthe. Bij de eerste bezichtiging wist ze het zeker: hier zou ze nog vaak de oprit oprijden. Waar haar man vooral werk zag, zag zij vooral mogelijkheden. Met een vleugje psychologisch inzicht kreeg ze hem toch mee. Wat volgde was een sprong in het diepe, inclusief een eerste, al bestaande, boeking met een uitbundig vrijgezellenfeest vol technomuziek en stripacts. Inmiddels hebben ze de plek volledig eigen gemaakt: een bijzonder locatie voor bijeenkomsten én een nieuw thuis. En misschien nog belangrijker: een plek waar Otje haar schrijfinspiratie hervond. Alsof die nieuwe omgeving niet alleen letterlijk meer ruimte biedt, maar ook mentaal. “Een droom staat nooit stil” zegt ze, “die blijft zich ontwikkelen”. Maar één ding is zeker: hier krijgt haar vuur alle zuurstof.Interview: <a href="https://www.instagram.com/marcelmusters.official/" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a> en Menke Visser<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠<a href="https://www.instagram.com/pepijnbuitenhuis" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Social media: <a href="https://www.afreshmedia.nl" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>. Tekst: <a href="https://www.scipioschippers.nl/" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>.De Gouden Tip: Kijk voor 10% korting op <a href="https://www.elementalist.nl/pages/MARCEL">www.elementalist.nl/pages/MARCEL</a>

Otje van der Lelij is psycholoog, journalist en schrijver maar bovenal iemand die haar nieuwsgierigheid durft te volgen. Vernoemd naar een personage van Annie M.G. Schmidt, maar misschien nog wel meer een Abeltje: avontuurlijk, eigenzinnig en altijd in beweging. Tijdens haar studie psychologie ontdekte ze niet alleen haar liefde voor het vak, maar ook voor journalistiek. Toen ze tweede werd bij een essaywedstrijd, was het raak: schrijven werd haar pad. Ze combineerde beide passies in een baan bij een psychologie-magazine en schreef later ook voor diverse andere bladen. Ironisch genoeg schreef ze regelmatig over geluk en een beter leven, terwijl ze zelf vooral in haar hoofd leefde: achter haar laptop, gedreven door deadlines. “Ik praktiseer niet waar ik over schrijf,” realiseerde ze zich. Er moest iets veranderen. Die verandering kwam tijdens de coronaperiode. Terwijl de wereld vertraagde, vond Otje juist ruimte: buiten, thuis, in rust. Samen met haar man begon ze te zoeken naar iets nieuws, zonder precies te weten wat. “Ze zeggen vaak: volg je droom, maar ik wist niet wat die was. Wel waar mijn vuur van aangaat.” Dat vuur leidde haar naar een boerderij in Drenthe. Bij de eerste bezichtiging wist ze het zeker: hier zou ze nog vaak de oprit oprijden. Waar haar man vooral werk zag, zag zij vooral mogelijkheden. Met een vleugje psychologisch inzicht kreeg ze hem toch mee. Wat volgde was een sprong in het diepe, inclusief een eerste, al bestaande, boeking met een uitbundig vrijgezellenfeest vol technomuziek en stripacts. Inmiddels hebben ze de plek volledig eigen gemaakt: een bijzonder locatie voor bijeenkomsten én een nieuw thuis. En misschien nog belangrijker: een plek waar Otje haar schrijfinspiratie hervond. Alsof die nieuwe omgeving niet alleen letterlijk meer ruimte biedt, maar ook mentaal. “Een droom staat nooit stil” zegt ze, “die blijft zich ontwikkelen”. Maar één ding is zeker: hier krijgt haar vuur alle zuurstof. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠⁠. De Gouden Tip: Kijk voor 10% korting op www.elementalist.nl/pages/MARCEL

Otje van der Lelij is psycholoog, journalist en schrijver maar bovenal iemand die haar nieuwsgierigheid durft te volgen. Vernoemd naar een personage van Annie M.G. Schmidt, maar misschien nog wel meer een Abeltje: avontuurlijk, eigenzinnig en altijd in beweging. Tijdens haar studie psychologie ontdekte ze niet alleen haar liefde voor het vak, maar ook voor journalistiek. Toen ze tweede werd bij een essaywedstrijd, was het raak: schrijven werd haar pad. Ze combineerde beide passies in een baan bij een psychologie-magazine en schreef later ook voor diverse andere bladen. Ironisch genoeg schreef ze regelmatig over geluk en een beter leven, terwijl ze zelf vooral in haar hoofd leefde: achter haar laptop, gedreven door deadlines. “Ik praktiseer niet waar ik over schrijf,” realiseerde ze zich. Er moest iets veranderen.Die verandering kwam tijdens de coronaperiode. Terwijl de wereld vertraagde, vond Otje juist ruimte: buiten, thuis, in rust. Samen met haar man begon ze te zoeken naar iets nieuws, zonder precies te weten wat. “Ze zeggen vaak: volg je droom, maar ik wist niet wat die was. Wel waar mijn vuur van aangaat.”Dat vuur leidde haar naar een boerderij in Drenthe. Bij de eerste bezichtiging wist ze het zeker: hier zou ze nog vaak de oprit oprijden. Waar haar man vooral werk zag, zag zij vooral mogelijkheden. Met een vleugje psychologisch inzicht kreeg ze hem toch mee. Wat volgde was een sprong in het diepe, inclusief een eerste, al bestaande, boeking met een uitbundig vrijgezellenfeest vol technomuziek en stripacts. Inmiddels hebben ze de plek volledig eigen gemaakt: een bijzonder locatie voor bijeenkomsten én een nieuw thuis. En misschien nog belangrijker: een plek waar Otje haar schrijfinspiratie hervond. Alsof die nieuwe omgeving niet alleen letterlijk meer ruimte biedt, maar ook mentaal. “Een droom staat nooit stil” zegt ze, “die blijft zich ontwikkelen”. Maar één ding is zeker: hier krijgt haar vuur alle zuurstof.Interview: <a href="https://www.instagram.com/marcelmusters.official/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a> en Menke Visser<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Coördinatie: ⁠⁠⁠⁠⁠<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Edit en mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠<a href="https://www.instagram.com/pepijnbuitenhuis" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Pepijn Buitenhuis⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Social media: <a href="https://www.afreshmedia.nl" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>. Tekst: <a href="https://www.scipioschippers.nl/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>.De Gouden Tip: Kijk voor 10% korting op&nbsp;<a href="https://www.elementalist.nl/pages/MARCEL" rel="noopener noreferrer">www.elementalist.nl/pages/MARCEL</a>

Otje van der Lelij: journalist, psycholoog en gastvrouw

Bestel <a href="https://libris.nl/lalivy/a/pablo-cabenda--marcel-musters/geef-haar-eens-ongelijk/501649260" target="_blank" rel="noopener noreferer">⁠⁠hier⁠⁠</a> Marcel & Pablo's boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast.Op de vraag ‘wat wil je later worden?’ had Bianca nooit een antwoord. Niet omdat ze het niet wist, maar omdat ze al vroeg voelde wie ze was. Iets wat wij gaandeweg lijken te zijn kwijtgeraakt. Volgens Bianca is dat niet vreemd: als kind leren we al snel dat de klok belangrijker is dan onze eigen beleving. Dat het niet draait om wie je nú bent, maar om wie je later moet worden. En dat komt doordat onze maatschappij is ingericht op een economisch model. Daardoor hebben we geleerd om gevoelens te onderdrukken of weg te zetten als ‘zweverig’. Emoties worden vaak gezien als een zwakte, terwijl ze juist een essentieel menselijk kompas zijn. Ze vertellen ons precies wat er in ons leeft.We bewegen ons vaak op de automatische piloot. Echte verandering kan, zegt Bianca, en begint pas wanneer we die cyclus doorbreken. Door te stoppen met oordelen, verwachtingen los te laten en terug te keren naar het moment. Door vaker even te stoppen en onze aandacht opnieuw te richten. Hoe moeilijk dat ook klinkt in een wereld die voortdurend versnelt en ons continu afleidt. Te benoemen wat Bianca doet, laat zich moeilijk vangen in een ‘vak’. Dat woord zegt het eigenlijk al: een afgebakend deel. Door ons te specialiseren, richten we ons op één ding en verliezen we het grotere geheel uit het oog. Bianca ziet juist dat geheel. Ze herkent verbindingen en ook waar die (tijdelijk) ontbreken. Tegelijk blijft ze opvallend nuchter. Ze werkt vanuit een onbevooroordeeld liefdevol hart zonder enige vorm van ego. Bianca neemt blokkades niet actief weg, maar maakt ze zo zichtbaar dat je systeem ze zelf oplost. Want zo zegt ze: zo leert het systeem "ik kan het zelf" en niet "jij kan dit voor mij doen”. Kinderen groeien tenslotte niet door ze te trainen voor wat ze moeten worden, maar door ze te zien en te erkennen in wie ze al zijn.Haar ultieme droom? Dat iedereen weer volledig zichzelf wordt. Zelfs als dat zou betekenen dat haar eigen werk ooit overbodig wordt.Interview: <a href="https://www.instagram.com/marcelmusters.official/" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a> en Menke Visser<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Social media: <a href="https://www.afreshmedia.nl" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>. Tekst: <a href="https://www.scipioschippers.nl/" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠</a>.

Bestel ⁠⁠hier⁠⁠ Marcel & Pablo's boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast. Op de vraag ‘wat wil je later worden?’ had Bianca nooit een antwoord. Niet omdat ze het niet wist, maar omdat ze al vroeg voelde wie ze was. Iets wat wij gaandeweg lijken te zijn kwijtgeraakt. Volgens Bianca is dat niet vreemd: als kind leren we al snel dat de klok belangrijker is dan onze eigen beleving. Dat het niet draait om wie je nú bent, maar om wie je later moet worden. En dat komt doordat onze maatschappij is ingericht op een economisch model. Daardoor hebben we geleerd om gevoelens te onderdrukken of weg te zetten als ‘zweverig’. Emoties worden vaak gezien als een zwakte, terwijl ze juist een essentieel menselijk kompas zijn. Ze vertellen ons precies wat er in ons leeft. We bewegen ons vaak op de automatische piloot. Echte verandering kan, zegt Bianca, en begint pas wanneer we die cyclus doorbreken. Door te stoppen met oordelen, verwachtingen los te laten en terug te keren naar het moment. Door vaker even te stoppen en onze aandacht opnieuw te richten. Hoe moeilijk dat ook klinkt in een wereld die voortdurend versnelt en ons continu afleidt. Te benoemen wat Bianca doet, laat zich moeilijk vangen in een ‘vak’. Dat woord zegt het eigenlijk al: een afgebakend deel. Door ons te specialiseren, richten we ons op één ding en verliezen we het grotere geheel uit het oog. Bianca ziet juist dat geheel. Ze herkent verbindingen en ook waar die (tijdelijk) ontbreken. Tegelijk blijft ze opvallend nuchter. Ze werkt vanuit een onbevooroordeeld liefdevol hart zonder enige vorm van ego. Bianca neemt blokkades niet actief weg, maar maakt ze zo zichtbaar dat je systeem ze zelf oplost. Want zo zegt ze: zo leert het systeem "ik kan het zelf" en niet "jij kan dit voor mij doen”. Kinderen groeien tenslotte niet door ze te trainen voor wat ze moeten worden, maar door ze te zien en te erkennen in wie ze al zijn. Haar ultieme droom? Dat iedereen weer volledig zichzelf wordt. Zelfs als dat zou betekenen dat haar eigen werk ooit overbodig wordt. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠.

Bestel <a href="https://libris.nl/lalivy/a/pablo-cabenda--marcel-musters/geef-haar-eens-ongelijk/501649260" rel="noopener noreferrer">⁠⁠hier⁠⁠</a> Marcel &amp; Pablo's boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast.Op de vraag ‘wat wil je later worden?’ had Bianca nooit een antwoord. Niet omdat ze het niet wist, maar omdat ze al vroeg voelde wie ze was. Iets wat wij gaandeweg lijken te zijn kwijtgeraakt. Volgens Bianca is dat niet vreemd: als kind leren we al snel dat de klok belangrijker is dan onze eigen beleving. Dat het niet draait om wie je nú bent, maar om wie je later moet worden. En dat komt doordat onze maatschappij is ingericht op een economisch model. Daardoor hebben we geleerd om gevoelens te onderdrukken of weg te zetten als ‘zweverig’. Emoties worden vaak gezien als een zwakte, terwijl ze juist een essentieel menselijk kompas zijn. Ze vertellen ons precies wat er in ons leeft.We bewegen ons vaak op de automatische piloot. Echte verandering kan, zegt Bianca, en begint pas wanneer we die cyclus doorbreken. Door te stoppen met oordelen, verwachtingen los te laten en terug te keren naar het moment. Door vaker even te stoppen en onze aandacht opnieuw te richten. Hoe moeilijk dat ook klinkt in een wereld die voortdurend versnelt en ons continu afleidt.&nbsp;Te benoemen wat Bianca doet, laat zich moeilijk vangen in een ‘vak’. Dat woord zegt het eigenlijk al: een afgebakend deel. Door ons te specialiseren, richten we ons op één ding en verliezen we het grotere geheel uit het oog. Bianca ziet juist dat geheel. Ze herkent verbindingen en ook waar die (tijdelijk) ontbreken. Tegelijk blijft ze opvallend nuchter. Ze werkt vanuit een onbevooroordeeld liefdevol hart zonder enige vorm van ego. Bianca neemt blokkades niet actief weg, maar maakt ze zo zichtbaar dat je systeem ze zelf oplost. Want zo zegt ze: zo leert het systeem "ik kan het zelf" en niet "jij kan dit voor mij doen”. Kinderen groeien tenslotte niet door ze te trainen voor wat ze moeten worden, maar door ze te zien en te erkennen in wie ze al zijn.Haar ultieme droom? Dat iedereen weer volledig zichzelf wordt. Zelfs als dat zou betekenen dat haar eigen werk ooit overbodig wordt.Interview: <a href="https://www.instagram.com/marcelmusters.official/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a> en Menke Visser<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Social media: <a href="https://www.afreshmedia.nl" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>. Tekst: <a href="https://www.scipioschippers.nl/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠⁠</a>.

Bianca Boonacker: universeel bewegingsdeskundige

Bestel <a href="https://libris.nl/lalivy/a/pablo-cabenda--marcel-musters/geef-haar-eens-ongelijk/501649260" target="_blank" rel="noopener noreferer">⁠hier⁠</a> Marcels boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast.Krijg je een naam omdat die bij je past, of ga je je gedragen naar je naam?” Hadewych betekent sterke vrouw en strijdster. Haar moeder vond die naam zo krachtig dat een tweede naam overbodig was. En niets bleek minder waar. Vanaf jonge leeftijd voelde Hadewych een sterke drang om op te staan tegen onrecht en durfde ze keuzes te maken die niet altijd makkelijk waren.Zo besloot ze in 2013, na drie bijna-doodervaringen in slechts twee maanden tijd, de gerenommeerde Toneelgroep Amsterdam te verlaten. “Blijkbaar is het de bedoeling dat ik leef,” dacht ze. “En dat ik meer mijn eigen stem laat horen.” En dat deed ze letterlijk én figuurlijk met haar basgitaar. Zelfs nu haar moeder ongeneeslijk ziek is, ziet ze opnieuw diezelfde kracht terug. Niet als hardheid, maar als een rustige aanvaarding van wat is. Geen angst voor wat gaat komen, maar een diep besef van liefde en van verbondenheid. Die moed komt niet uit het niets. In haar familie blijken haar grootmoeders stuk voor stuk krachtig te zijn geweest. Vrouwen die opstaan, dragen, doorzetten. Soms voelt Hadewych daardoor juist ook een twijfel: of haar eigen licht wel groot genoeg is tussen al die sterke voorgangsters. Misschien zit het antwoord juist in de zoektocht zelf. In het steeds opnieuw leren balanceren tussen kracht en kwetsbaarheid. Het moederschap hielp haar dat te begrijpen. In de intense kwetsbaarheid die ze toen voelde, ontdekte ze iets onverwachts: kwetsbaarheid is geen tegenhanger van kracht maar er juist een vorm van. En misschien is dat wel de echte betekenis van haar naam. Niet alleen de strijdster die vecht, maar ook de vrouw die durft te voelen, te twijfelen en toch haar licht blijft delen. Interview: <a href="https://www.instagram.com/marcelmusters.official/" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a> en Menke Visser<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠<a href="https://instagram.com/account.van.nix" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: <a href="https://www.afreshmedia.nl" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>. Tekst: <a href="https://www.scipioschippers.nl/" target="_blank" rel="ugc noopener noreferrer">⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠</a>.

Bestel ⁠hier⁠ Marcels boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast. Krijg je een naam omdat die bij je past, of ga je je gedragen naar je naam?” Hadewych betekent sterke vrouw en strijdster. Haar moeder vond die naam zo krachtig dat een tweede naam overbodig was. En niets bleek minder waar. Vanaf jonge leeftijd voelde Hadewych een sterke drang om op te staan tegen onrecht en durfde ze keuzes te maken die niet altijd makkelijk waren. Zo besloot ze in 2013, na drie bijna-doodervaringen in slechts twee maanden tijd, de gerenommeerde Toneelgroep Amsterdam te verlaten. “Blijkbaar is het de bedoeling dat ik leef,” dacht ze. “En dat ik meer mijn eigen stem laat horen.” En dat deed ze letterlijk én figuurlijk met haar basgitaar. Zelfs nu haar moeder ongeneeslijk ziek is, ziet ze opnieuw diezelfde kracht terug. Niet als hardheid, maar als een rustige aanvaarding van wat is. Geen angst voor wat gaat komen, maar een diep besef van liefde en van verbondenheid. Die moed komt niet uit het niets. In haar familie blijken haar grootmoeders stuk voor stuk krachtig te zijn geweest. Vrouwen die opstaan, dragen, doorzetten. Soms voelt Hadewych daardoor juist ook een twijfel: of haar eigen licht wel groot genoeg is tussen al die sterke voorgangsters. Misschien zit het antwoord juist in de zoektocht zelf. In het steeds opnieuw leren balanceren tussen kracht en kwetsbaarheid. Het moederschap hielp haar dat te begrijpen. In de intense kwetsbaarheid die ze toen voelde, ontdekte ze iets onverwachts: kwetsbaarheid is geen tegenhanger van kracht maar er juist een vorm van. En misschien is dat wel de echte betekenis van haar naam. Niet alleen de strijdster die vecht, maar ook de vrouw die durft te voelen, te twijfelen en toch haar licht blijft delen. Interview: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ en Menke Visser⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Tekst: ⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠.

Bestel <a href="https://libris.nl/lalivy/a/pablo-cabenda--marcel-musters/geef-haar-eens-ongelijk/501649260" rel="noopener noreferrer">⁠hier⁠</a> Marcels boek Geef haar eens ongelijk, over de bijzondere vrouwen uit deze podcast.Krijg je een naam omdat die bij je past, of ga je je gedragen naar je naam?” Hadewych betekent sterke vrouw en strijdster. Haar moeder vond die naam zo krachtig dat een tweede naam overbodig was. En niets bleek minder waar.&nbsp;Vanaf jonge leeftijd voelde Hadewych een sterke drang om op te staan tegen onrecht en durfde ze keuzes te maken die niet altijd makkelijk waren.Zo besloot ze in 2013, na drie bijna-doodervaringen in slechts twee maanden tijd, de gerenommeerde Toneelgroep Amsterdam te verlaten. “Blijkbaar is het de bedoeling dat ik leef,” dacht ze. “En dat ik meer mijn eigen stem laat horen.” En dat deed ze letterlijk én figuurlijk met haar basgitaar. Zelfs nu haar moeder ongeneeslijk ziek is, ziet ze opnieuw diezelfde kracht terug. Niet als hardheid, maar als een rustige aanvaarding van wat is. Geen angst voor wat gaat komen, maar een diep besef van liefde en van verbondenheid.&nbsp;Die moed komt niet uit het niets. In haar familie blijken haar grootmoeders stuk voor stuk krachtig te zijn geweest. Vrouwen die opstaan, dragen, doorzetten. Soms voelt Hadewych daardoor juist ook een twijfel: of haar eigen licht wel groot genoeg is tussen al die sterke voorgangsters. Misschien zit het antwoord juist in de zoektocht zelf. In het steeds opnieuw leren balanceren tussen kracht en kwetsbaarheid. Het moederschap hielp haar dat te begrijpen. In de intense kwetsbaarheid die ze toen voelde, ontdekte ze iets onverwachts: kwetsbaarheid is geen tegenhanger van kracht maar er juist een vorm van. En misschien is dat wel de echte betekenis van haar naam. Niet alleen de strijdster die vecht, maar ook de vrouw die durft te voelen, te twijfelen en toch haar licht blijft delen.&nbsp;Interview: <a href="https://www.instagram.com/marcelmusters.official/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Marcel Musters⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a> en Menke Visser<a href="https://www.linkedin.com/in/marnix-van-wijk/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠. Opname en montage: Menke Visser. Mixage: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠<a href="https://instagram.com/account.van.nix" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠Marnix van Wijk⁠⁠⁠⁠</a>⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠. Social media: <a href="https://www.afreshmedia.nl" rel="noopener noreferrer">⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Anemoon Utens⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠</a>. Tekst: <a href="https://www.scipioschippers.nl/" rel="noopener noreferrer">⁠⁠Scipio Schippers⁠⁠</a>.

Hadewych Minis: actrice, zangeres

Wat doet een oorlog met je? En als je die bent ontvlucht, hoe pak je dan je leven weer op? Hoe aard je in een samenleving waarin alles vreemd voor je is? Anya vluchtte op negentienjarige leeftijd uit voormalig Joegoslavië en richtte in Amsterdam de organisatie In My Backyard (IMBY) op, die ervoor zorgt dat statushouders sneller aarden in hun nieuwe omgeving. Ze ging in stilte-retraite om te helen van haar oorlogstrauma. Ze zocht er rust en kwam en passant Marcel tegen. Amsterdam is nu haar thuis. ‘Ik weet nog de dag dat ik de sleutel van mijn huis kreeg. Ik keek uit het raam en dacht, hoe kom ik eigenlijk in gesprek met deze mensen?’

Wat doet een oorlog met je? En als je die bent ontvlucht, hoe pak je dan je leven weer op? Hoe aard je in een samenleving waarin alles vreemd voor je is? Anya vluchtte op negentienjarige leeftijd uit voormalig Joegoslavië en richtte in Amsterdam de organisatie In My Backyard (IMBY) op, die ervoor zorgt dat statushouders sneller aarden in hun nieuwe omgeving. Ze ging in stilte-retraite om te helen van haar oorlogstrauma. Ze zocht er rust en kwam en passant Marcel tegen. Amsterdam is nu haar thuis. ‘Ik weet nog de dag dat ik de sleutel van mijn huis kreeg. Ik keek uit het raam en dacht, hoe kom ik eigenlijk in gesprek met deze mensen?’

Wat doet een oorlog met je? En als je die bent ontvlucht, hoe pak je dan je leven weer op? Hoe aard je in een samenleving waarin alles vreemd voor je is? Anya vluchtte op negentienjarige leeftijd uit voormalig Joegoslavië en richtte in Amsterdam de organisatie In My Backyard (IMBY) op, die ervoor zorgt dat statushouders sneller aarden in hun nieuwe omgeving. Ze ging in stilte-retraite om te helen van haar oorlogstrauma. Ze zocht er rust en kwam en passant Marcel tegen. Amsterdam is nu haar thuis. ‘Ik weet nog de dag dat ik de sleutel van mijn huis kreeg. Ik keek uit het raam en dacht, hoe kom ik eigenlijk in gesprek met deze mensen?’&nbsp;

Anya Čonkić: voormalig Joegoslavië, stichting IMBY, stilte-retraite

Elke maand ga ik in gesprek met een belangrijke vrouw uit mijn leven. Ik ken er wel 100 die iets speciaals voor me betekenen. En wat ik aan levenswijsheid heb opgestoken, komt grotendeels van hen. 

Maar ook omdat we leven in een wereld die is ingericht op mannen. Mannen zijn de norm, vrouwen zijn sociaal-maatschappelijk haast onzichtbaar. In “De 100 Vrouwen van Marcel” laat ik ‘mijn vrouwen’ vertellen over hun persoonlijkste ervaringen. Om te lachen, te huilen, om je te verwonderen en misschien zelfs om van te leren.

Society & Culture

Elke maand ga ik in gesprek met een belangrijke vrouw uit mijn leven. Ik ken er wel 100 die iets speciaals voor me betekenen. En wat ik aan levenswijsheid heb opgestoken, komt grotendeels van hen. Maar ook omdat we leven in een wereld die is ingericht op mannen. Mannen zijn de norm, vrouwen zijn sociaal-maatschappelijk haast onzichtbaar. In “De 100 Vrouwen van Marcel” laat ik ‘mijn vrouwen’ vertellen over hun persoonlijkste ervaringen. Om te lachen, te huilen, om je te verwonderen en misschien zelfs om van te leren.

Share De 100 Vrouwen van Marcel

Sign up to save your podcasts

De 100 Vrouwen van Marcel

De 100 Vrouwen van Marcel episodes

About De 100 Vrouwen van Marcel

Best of De 100 Vrouwen van Marcel

More shows like De 100 Vrouwen van Marcel

Nooit meer slapen

Kunststof

Met Groenteman in de kast

De Publieke Tribune

Teun en Gijs vertellen alles

Marc-Marie & Isa Vinden Iets

Wat blijft

Van Dis Ongefilterd

Aaf en Lies lossen het wel weer op

De Saarpodcast

Etenstijd!

De Geknipte Gast

MISCHA!

Hedy & Hadassah - Vrolijk Voorwaarts