De Verloren Tijd

In de twaalfde aflevering van De Verloren Tijd is dichter en columnist Ellen Deckwitz te gast. Geïnspireerd door het geluid van rammelende doosjes maakte Ellen een gedicht over het dreigende einde van een liefde. Dat zoiets nogal wat met een mens kan doen blijkt uit een geharnast gedicht waarin puntige slagtanden doorkomen en haar mat wordt als asbest.

Na afloop gaat Janna Reinsma met Ellen in gesprek over verdrietpreventie en emotioneel risicomanagement. En over de toon, die de muziek maakt — ook als er geen muziek is.

In deze elfde aflevering van De Verloren Tijd gaat Romy Day  Winkel in gesprek met dichter, vertaler en muzikant Sis Matthé.  Geïnspireerd door het geluidsfragment van een tapdanser maakte Sis een  werk waarin zijn taal tussen de tel valt. Het gedicht begint met een  onschuldig beeld, maar later wordt de luisteraar uitgedaagd om in  geluidsmetaforen na te denken. Als Sis' stem haast volledig is  ondergesneeuwd begint, naar eigen zeggen, het gedicht pas echt.

Dit  gesprek gaat over de manier waarop visuele metaforen makkelijker voor  het oprapen liggen dan geluiden; over strategieën om een stem ín de  muziek te krijgen. Het gaat over de urgentie en viscerale kwaliteiten  van geluid. Het geluid van een tapdanser wordt uitgebreid, alsof er een  lijf in het lichaam zit. Hierbij maakt Sis, naast zijn werk als dichter,  duidelijk gebruik van zijn achtergrond als vertaler en muzikant.

Perdu's English podcast, Time Lost, focuses on unpublished and unpublishable work.

In this second episode, poet Anselm Berrigan presents his unpublished  three-part poem titled Elevation from the Crypt.  During the subsequent  conversation with Alma Apt, he discusses the  themes of interruption,  lack of clarity, and distraction that run  through this work in  particular.

As the poem speeds up, the  listener is left with shreds of  information, after-images and  half-formed thoughts. In between all  this, one-liners get stuck and stay  stuck in your head; poetic jokes  and jabs that loop around:

"an ability to antagonize

In their conversation, Berrigan  speaks about how to find your way  into and back out of a poem's  structure, about writing that allows one  to find a collective voice, and  the problem of publishing longer poems.

In deze tiende aflevering gaat Janna Reinsma in gesprek met dichter Ester Naomi Perquin. Voor De Verloren Tijd maakte Ester een gedicht vermomd als verhaal, over een ontmoeting tussen twee mensen die geen taal delen. Op de achtergrond ruist de zee en woelt de wereld vol onbestemde vijanden.

In het nagesprek vertelt Ester (vroeger gevangenbewaarder van beroep) over haar fascinatie voor misdadigers, de zee die zichzelf haat en de momenten waarop je opeens naar jezelf staat te kijken, als het ware vanaf de overkant van je eigen blikveld. Als je daarover een verhaal wil vertellen moet je soms wat extra realisme toevoegen, omdat anders niemand gelooft wat je hebt meegemaakt.

In deze editie van De Verloren Tijd gaat Romy Day Winkel in gesprek met dichter en schrijver Hannah van Binsbergen. In 2016 debuteerde zij met Kwaad Gesternte, een bundel waarmee zij als jongste dichter ooit de VSB-poëzieprijs won. Dit jaar publiceerde zij haar eerste roman Harpie bij Uitgeverij Pluim.

Het werk dat Hannah voor de podcast heeft gemaakt is getiteld ‘Suggestie’ en neemt de vorm aan van een meditatie of hypnose. Een heel ander soort werk dan wij hiervoor van haar hebben kunnen lezen! De luisteraar wordt meegenomen op een tijdreis: terug naar de gedaante van de eencelligen. In vier stappen leidt Hannah ons door de evolutie, vanaf het eerste leven in al zijn simpliciteit, via indringers die in eerste instantie een bedreiging lijken, maar eigenlijk slechts omarmd dienen te worden. Pas dan is er een mogelijkheid tot nieuwe energie en groei, pas dan kunnen wij uitkomen bij de complexe biologische systemen die wij nu zijn. 

Er ontstaat een gesprek over de macht van de stem in meditatie, hoe het uiten van een suggestie lichamelijke sensaties kan oproepen. In het fragment dat Hannah ontving, hoorde zij een machine waarover de controle kwijt is geraakt. Maakt  een mens dat ooit mee in relatie tot zichzelf?  En wat zouden wij daaruit kunnen halen?

Voor de achtste aflevering van De Verloren Tijd  maakte dichter Iduna Paalman een onheilspellend en bij vlagen  absurdistisch geluidswerk. Janna Reinsma gaat er met haar over in  gesprek.

In 'De wapenbeperking geldt voor  iedereen', zoals het nieuwe werk heet, hangt de dreiging zo tastbaar in  de lucht dat je er bijna plakjes van kunt snijden. Er zijn raketschilden  en ondergrondse gangenstelsels, er is een moord gepleegd en een  vluchtpoging ondernomen. De Amerikaanse president heeft gewelddadige  honden achter de hand. Maar ondertussen heeft niemand iets te verbergen.  Wapens worden beheerst en beperkt, een pistool blijft veilig in de lade  liggen. Tevredenheidspeilingen en een onverstoorbaar zingende zaag  houden de wacht. Kunnen we veilig tevoorschijn komen? Of kunnen we toch  maar beter geen vaste vorm aannemen?

Voor deze editie van De Verloren Tijd maakte Samuel Vriezen een tekstloos werk. Of, dat hangt ervan af. Is ‘uh’ eigenlijk een woord? Naar aanleiding van ons geluidsfragment maakte Samuel een werk over de ‘uh’ als de aankondiging van betekenis, de ‘uh’ als zichtbaar punt waarop even onbekend is welke richting een gedachte op zal gaan. De compositie die hij maakte voor de podcast, ‘Treeing’, speelt dit idee uit van mogelijkheden die zich vertakken, laat horen hoe zo een vertakking kan klinken.

De komende tijd verschijnt eens in de twee weken op vrijdagavond ‘Het Verloren Kwartiertje’ — een fragment van rond de vijftien minuten, geplukt uit het archief van onze mooiste Avondenprogramma's.

Deze  keer hoor je gedichten die Lieke Marsman en Menno Wigman voordroegen op een avond rond de zwartgallige grap: De Bittere Lach en de Literatuur (3 maart 2017). Zowel lichtvoetige  humor als mistroostiger grappen komen voorbij. Mooi toeval is dat het uitgekozen werk, van henzelf en anderen, laat zien hoe de ene dichter de andere kan inspireren. Maar stel je dat vooral niet al te  rooskleurig voor. Er is bovengemiddeld veel gemeenheid in dit  kwartiertje: poëzie is, vrij naar Wigman, zeker niet altijd ‘een vorm van naastenliefde’.

Lieke Marsman is schrijver, dichter en vertaler. In 2010 debuteerde ze met het alom geprezen Wat ik mijzelf graag voorhoud. In 2014 verscheen haar tweede bundel De eerste letter. In 2017 publiceerde ze de roman Het tegenovergestelde van een mens en Man met hoed (verzamelde gedichten en vertalingen).

Menno Wigman (1966-2018) was een veelbekroond en alom geprezen dichter, vertaler, essayist en bloemlezer. Van 2012 tot 2014 was hij stadsdichter van Amsterdam. Slordig met geluk (2016) was zijn laatste bij leven verschenen bundel. Postuum verschenen in 2019 Verzamelde gedichten.

In de zesde aflevering van De Verloren  Tijd gaat Romy Day Winkel in gesprek met Radna Fabias. Voor deze editie  maakte Radna een werk dat terugblikt op een ramp. Of beter gezegd: op de  onheilspellende periode daarna. Het geluidsfragment dat ze ter  inspiratie kreeg deed haar denken aan een eindeloos marcheren en zo  ontstond een werk waarin meningen in een eindeloze processie over elkaar  heenvallen.

In the upcoming period, every second Friday, Perdu will be broadcasting  excerpts of around fifteen minutes, taken from our archives of our most  thought-provoking, lingering evening programs. In this edition, you’ll  be hearing a reading by Sophie Collins from the first evening in the series Belonging in the Mess, which took place on the 18th of May 2018 and was titled A world we lose by waking up in sanity. The evening approached the topic of mental health from an open perspective, looking  at the way that patterns of affects that are usually labelled as  abnormal can provide us with fruitful perspectives on the world that  they emerged from. On this evening, Sophie Collins spoke about the affect of shame and its interwovenness with topics like self-help,  trauma and self-expression.

A trigger warning for this episode: Sophie Collins discusses sexual assault.