Deze ochtend werd ik overspoelt met ongemak.
Ongemak door schaamte. Over woorden die ik gebruikte die ik liever had vervangen door betere woorden, zinnen die ik verkeerd formuleerde, dingen die ik anders had willen zeggen... Kortom; ongemak over hoe ik (misschien) overkwam en niet wilde overkomen.
Ik kon ervan weglopen, of ik kon ermee gaan zitten, het over me heen laten stromen, het volledig doorvoelen.
Ik zat ermee, en ik bleef het aankijken, totdat het zo klein werd en ik zo groot, totdat het verdween.
Toen zag ik het, toen zag ik weer dat de speelplaats die me nu wordt aangereikt dient om op te spelen zodat ik leer vallen, zodat ik kan leren opstaan.
Daarmee maak ik een belofte aan mezelf.
Ik ga de doodeerlijkste versie van mezelf zijn en tonen, ook de kantjes die jij - en ik - liever niet zien, want ik kan ze pas hervormen wanneer ik ze ook open en bloot durf ontplooien.
Ik verberg niet langer, ik buig mezelf niet langer totdat ik in het vakje van verwachtingen pas.
Ik ben, ik speel, ik val, ik leer, ik groei.
En zo creëer ik ook voor jou een veld om dit te doen.
Ik toon mijn fouten, zodat ik en jij hiervan leren kunnen.
Kwetsbaar, maar de enige kracht die ik nu nodig heb.
Wees gewaarschuwd, ik ga mezelf zijn als nooit tevoren.
Wie weet inspireert het jou wel... ;)
Laat je me het in dat geval weten?
Je kan me bereiken via Instagram:
https://www.instagram.com/birtewillekens/