Deze aflevering nam ik op de dag nadat ik een collegiale verbinding afsloot die ik met een vriendin aangegaan was. 

Dit was voor ons niet makkelijk om te doen, maar wel nodig. Want we voelden dat het ons niet lukte om in dezelfde richting te stromen in het project dat we samen ontwikkelde. Ook al deden we ons best, we kwamen er niet uit.

Het was toen we besefte dat dit wel eens een negatief effect zou kunnen gaan hebben op onze vriendschap, toen we besloten mekaar hier in alle eerlijkheid rond aan te kijken en uit te spreken wat nodig was. Zo kwamen we tot de beslissing dat het beter was dat we een punt zette achter onze samenwerken.

Waarom? Omdat we besefte dat onze vriendschap veel belangrijker voor ons was en we deze niet aan diggelen wilde gooien. 

Daarbij is er een belangrijke regel in onze vriendengroep; 'Wanneer we frictie voelen, kijken we elkaar in alle eerlijkheid aan en spreken we uit wat er in ons omgaat. We gaan hierdoor, hoe moeilijk ook. We zeggen niet datgene wat de ander wil horen, wel wat ie moet horen om zelf sterker te worden. Want we gunnen het elkaar om te groeien.

In deze podcast vertel ik over dat proces. Over waarom het zo belangrijk is dit te doen, en hoe je dat dan best aanpakt.

Met mijn verhaal wil ik jou inspireren om eens vanuit dit perspectief naar jouw vriendengroep te kijken en je zelf de vraag te stellen hoe sterk jij je eigen waarheid in deze groep kunt spreken. En ook hoe dat bij je collega's zit. 

Voel je dat je er nood aan hebt om dit samen met iemand wat uitgebreider te bekijken? Weet dan dat je welkom bent om samen met mij te komen wandelbabbelen en hier dieper op in te gaan.

Je kan me bereiken via: 

Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens

“De afkeer en weerstand die ik had omtrent vieren keek ik aan en ruimde ik op. Zo werd er plaats gemaakt voor de deur die geopend werd door verstilling. Verstilling die alsof het niets was de kamer binnenwandelde en me met omarmde. En het voelde goed.”

Dit is exact wat er gebeurde op kerstavond.

Een paar afleveringen geleden vertelde ik al dat ik eindelijk klaar was om (feest) vieren te omarmen. (Aflevering #34)

Dit jaar was ik er eindelijk klaar voor; ik ging kerst en nieuwjaar vieren. Hoe ik dat ging doen, daar stond ik niet meteen bij stil. Maar toen kerstavond dichterbij kwam, besefte ik dat ik hierin iets over het hoofd had gezien.

Deze zomer verbrak ik tijdelijk het contact met mijn ouders. Omdat we nu nog steeds niet terug in verbinding waren getreden, respecteerden ze dus mijn ruimte en werd ik ook niet uitgenodigd bij kerst. (Ook waarom ik brak, vertel ik in deze aflevering.)

Het eerste jaar dat ik klaar was om de feestdagen te vieren, maar ook het eerste jaar dat ik hier rond geen verplichtingen had.

Dat was best een confronterend besef…

En dat vond ik alles behalve leuk.

Het gaf me een heel eenzaam gevoel. Ik voelde me heel klein en vond het lastig om daar mijn weg in te zoeken.

Maar het was nu zo, dus ging ik het ook aan. Kerstavond bracht ik in mijn eentje door. Ik maakte het gezellig en kookte lekker even voor mezelf. Ik besloot wat dieper in deze ervaring te reizen met Santa Maria en werkte ondertussen verder aan mijn visionboard voor 2023.

Toen ik daar zo zat, alleen in mijn eigen woonkamer, toen begreep ik het.

Ik begreep dat dit het enige juiste was wat gebeuren kon.

Wat daar dan zo juist aan was? Dat vertel ik je in deze aflevering. 

Laat je me weten wat dit verhaal met je deed? 

Je kunt me bereiken via:

Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens

In deze aflevering blik ik terug op mijn eigen groei in een thema waar ik de afgelopen tijd veel aan heb gewerkt.

'De veiligheid binnenin mezelf ontdekken.'

Wat hierin mijn grootste leermeester was, was hoe cliënten aangeven zich veilig te voelen bij me. 

Want iets wat ik leerde is dat veiligheid er altijd is. In onszelf. Waar je ook bent, er is altijd veiligheid. Waar het om gaat is dat je deze leert voelen en deze durft vertrouwen. 

Doordat mijn cliënten mijn veiligheid wel al konden voelen, reikten ze mij een hele krachtige hand aan die me begeleidde naar die veiligheid in mezelf zelf ook mogen doorvoelen. 

En ik groeide hierin. 

Ik kan het voelen nu. 

Ik voel hoe ik mijn veiligheid nu kan belichamen, en hoe belangrijk het is dat ik dit kan. 

Ik voel me zoveel sterker en krachtiger. 

En dat is een groot verschil. Daar was ik misschien wat te licht over gegaan.

In deze aflevering sta ik stil bij de groei die ik hierin maakte. 

Mijn groei waarmee ik jou wil inspireren om zelf ook te groeien. 

Ik heb zelf mogen ontdekken hoe belangrijk het is om die veiligheid te voelen, en dat maakt dat ik dit iedereen gun.

Als ik het verdien, dan verdien jij het ook. Want we verdienen het allemaal. 

Je verdient het, om de beste versie van jezelf te kunnen zijn, en je veilig voelen is daar een eerste heel belangrijke stap in.

Voel je dat je na het beluisteren toch achterblijft met nog heel wat vragen, weet dan dat je altijd bij me terecht kunt hiermee!

Je kunt me bereiken via:

Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens

Hey me, welcome back!

Waarschijnlijk heb jij er niet eens wat van gemerkt, maar tussen kerst en nieuw nam ik een weekje vakantie.

Dit deed ik met de ingesteldheid om door de vrije ruimte geïnspireerd te worden vanuit een andere hoek dan ik gewend ben. Ik was benieuwd wat er op mijn pad zou opduiken en wat voor fijne ideeën er naar me toe zouden stromen wanneer ik helemaal niets inplande.

Dus ik liet al mijn structuur los, ook mijn ochtendroutine en stond open voor wat het me zou brengen.

Het bracht me veel, maar uit een hele andere hoek dan ik verwachtte.

Welke hoek dat dan was, daarover vertel ik in deze aflevering.

En dat doe ik met heel veel plezier, want om al een tipje van de sluier te lichten; ik ben zo blij dat ik weer terug mag zijn!

Voel je dat je na het beluisteren toch achterblijft met nog heel wat vragen, weet dan dat je altijd bij me terecht kunt hiermee!

Je kunt me bereiken via:

Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens

Wat is dat met ons?

Wat is dat met ons dat we altijd zoekende zijn naar antwoorden buiten onszelf?

Dat we altijd denken dat anderen het beter weten en ons gaan vertellen wat voor onszelf juist is om te doen?

Waarom vertrouwen we een ander z’n innerlijke wijsheid meer dan die van onszelf?

Wat is dat met ons?

Dat we zo bang zijn om naar binnen te duiken?

Dat we ons laten afschrikken door de intensiteit die situaties met zich mee kunnen brengen?

Waarom kiezen wij altijd de zachte weg, en weerhouden we onszelf soms van de keuzes waarvan we weten dat ze niet zo ideaal zijn? Maar die wel de keuzes zijn waarvan we weten dat ze ons waardevollere lessen brengen dan de zachte weg?

Waar zijn we bang voor en lopen we van weg?

Wanneer ik mezelf vragen als deze stel, is er iets wat ik hierin altijd als eerst doe; in mijn eigen potje kijken.

Hoe keer ikzelf naar binnen?

Wat helpt me hierin en wat brengt het me op?

In deze podcast neem ik je mee in hoe ik voor mezelf de ruimte creëer om naar binnen te keren, welke tools me hierin helpen en wat het me bracht om hierover na te denken. Want dat bracht me iets heel moois; inspiratie om ook voor anderen een veilig moment te creëren waarin zei dit ook kunnen doen; naar binnen keren om de antwoorden in onszelf te ontdekken.

Dat idee werd een ceremonie die vorm kreeg onder de naam EMBRACE LIVING.

Benieuwd naar wat dit inhoudt? Dan is deze aflevering voor jou!

Veel luisterplezier!

Heb je vragen of wil je je graag inschrijven voor EMBRACE LIVING?

Dan kun je me bereiken via:

Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens

"Toon mij je vrienden, en ik toon je jouw toekomst." 

Dit is een quote die de laatste tijd vaker opduikt in mijn leven. 

En deze klopt ook zo erg! Dat merk ik vooral op als ik terugblik op hoe de afgelopen jaren voor me waren, want daarin maakte ik enorme switches op verschillende vlakken en dus ook in connecties met anderen. 

Ik liet veel mensen los. Mensen die ooit mijn beste vrienden waren en altijd klaarstonden om me uit de nood te helpen. Mensen die me hielpen groeien. Alsook andersom. En dan is het bijna vanzelfsprekend dat er een moment komt dat je uit elkaar groeit. Dat is dan ook het ideale moment om elkaar los te laten.

Het is belangrijk om dat te doen. Want als je niet loslaat, verplicht je daarmee eigenlijk de ander om met jou mee te veranderen, zonder erbij stil te staan of dat die persoon zijn groeirichting wel is. Zo zou je afbreuk doen aan datgene wat je voor mekaar betekende in het verleden. En dat is zonde, want die band liet je groeien tot waar je vandaag staat.

Door er op het juiste moment vrede mee te sluiten dat je mekaar niet meer dezelfde waarde kunt bieden, eer je wat was en gun je het elkaar om weer verder te groeien. Verder dan het draagvlak dat jij bieden kunt. 

En is dat niet het mooiste wat je in een vriendschap kunt schenken?

Nu ik hier op deze manier naar kan terugblikken - met de kennis die ik tot nu leerde - zie ik in dat er vriendschappen zijn die ik liever op een andere manier had losgelaten.

Dat is jammer, maar dat is oké. Want ik gun het mezelf om hier nu uit te leren. Door hier nuchter naar te kijken kan ik dit de volgende keer vanuit een betere energie aanpakken. En dat vind ik best een krachtige leerkans! 

Vrienden loslaten is niet altijd even makkelijk, en dat hoeft het ook niet te zijn. 

Wel hoop ik dat je met de inzichten die ik deel in deze aflevering het belang inziet van hen loslaten waarvan je voelt dat ze je groeikansen verkleinen. Want besef; als dat voor jou groei zo is, dan is dat andersom ook zo.

Voel je dat je na het beluisteren toch achterblijft met nog heel wat vragen, weet dan dat je altijd bij me terecht kunt hiermee! 

Je kunt me bereiken via:

Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens

Deze ochtend stond ik er tijdens mijn ochtendwandeling bij stil hoe ik tegenwoordig kan genieten van in de kou gaan wandelen. Maar echt genieten.

En dat gevoel verraste me eigenlijk, omdat dat ooit heel anders was.

Nu geniet ik ervan, omdat ik het mezelf ook gun om seffens terug binnen te komen op een lekker warme plek. En het is denk ik ook vooral dit wat voor deze switch heeft gezorgd. Het is dit wat ik mezelf vroeger niet gunde.

Daar werd ik eerder deze week aan herinnerd in een gesprek met een cliënt.

We hadden het over zelfdestructief gedrag.

Mijn client vertelde dat ze nooit aan automutilatie had gedaan. Ze had haarzelf nooit gesneden of andere wondes op haar huid aangebracht. Dus dat kon al worden uitgesloten.

Daar verstilde ik haar. Was dat echt zo? Was dat echt de enige vorm van automutilatie die zorgwekkend mocht zijn?

Ik stelde deze vraag vooral omdat ze me net hiervoor vertelde over hoe ze vroeger ‘s nachts in plaats van haarzelf slaap te gunnen, uren in de kou ging wandelen tot de koude haar lichaam zo veel pijn deed dat ze bijna niet meer kon wandelen. Is dat niet ook een vorm van automutilatie?

Voor mij alvast duidelijk wel.

Dit zag ik omdat het gedrag was wat ik ook van bij mezelf als kind herkende.

Ik was ook een kind dat mezelf erg weinig gunde.

Als kind begreep ik het gewoonweg niet. Ik begreep niet waarom ik mezelf dingen zou gunnen zonder dat een ander hier tegelijk ook voordeel uit haalde of getuige van zou zijn.

Dit sleepte lang aan. Altijd was er wel iets waarin ik mezelf net iets minder gunde dan nodig was.

Maar nu is dat helemaal anders.

Tuurlijk test het leven me wel nog eens. Maar nu ga ik dan de conversatie met mezelf hier rond aan. Net omdat ik nu goed voor mezelf wil zorgen en wil dat ik in mijn beste staat kan zijn en functioneren.

Omdat ik mezelf nu de wereld gun.

Dit is eigenlijk de eerste keer dat ik stilsta bij die switch.

En ik voel nu dat ik meer wil aankijken wat me bracht tot deze verandering.

Dit zodat ik jou hier ook de krachtigste handvaten in kan aanbieden.

Deze podcast nam ik op zodat je weet dat dit een onderwerp is waar ik mee bezig ben op dit moment.

Voel je de nood om hierover eens in gesprek met me te gaan? Dan kan dat, want net nu heb ik hier het ruimste perspectief in, en dat perspectief verbreed enkel net meer door ook samen met jou in jou verhaal te mogen duiken. Het is dit wat zo’n waardevolle processen en inzichten kan opbrengen, en dat gun ik je zo zo hard.

Klaar om eens te proeven van de vruchten van ik die naast je loop?

Je kan een wandelbabbel bij me plannen via mail of een berichtje op instagram:

Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens

Focus. 

Dit is een onderwerp wat de laatste tijd heel erg op de voorgrond staat voor me. 

Ik ben hier alweer zo hard mijn weg in aan het zoeken, want ik merk dat ik weer zo snel mijn focus verlies.

Inderdaad; 'weer'. Want dit is iets wat met golven komt, iets waarvan er momenten zijn waarop het goed stroomt en ik mega gefocust kan zijn, maar dan duiken er weer die periodes op dat ik het verlies en gefrustreerd geraak over hoe snel ik mezelf afleiden kan. 

Mijn gedisciplineerde ochtendroutine helpt me hier wel in, maar toch is het niet altijd even makkelijk. Ook binnen deze structuur krijg ik het voor mekaar het te verliezen. 

Frustrerend en confronterend. 

En daarom besloot ik dit weer wat meer aandacht te schenken en patronen die ik vroeger uitoefende terug wat meer van belang te maken. 

Dit herinnerde me meteen aan de drie lijstjes die ik maak. De drie lijstjes die me helpen om de chaos in mijn hoofd op papier te zetten en zo los te laten en als vanzelf te laten ombuigen naar eenvoud en duidelijkheid die me ruimte voor focus biedt. 

Benieuwd naar wat die drie gouden lijstjes zijn? Dat vertel ik je in deze aflevering. 

Wil je hierover graag iets met me delen? Laat het me dan weten via een mailtje of berichtje:

 Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens

In mijn vorige aflevering vertelde ik over dat ik vanaf nu ga vieren. Ik ontwijk het niet meer, zoals ik heel mijn leven wel heb gedaan. 

Nu ik steeds meer opensta voor dat proces en er steeds dieper induik, merk ik dat er veel meer bij komt kijken dan ik had verwacht. Het gaat om veel meer dan in de belangstelling staan, omarmen wie je bent of wat je hebt bereikt, je tonen aan de wereld... Het gaat ook over ontvangen. 

Want als je nooit feest viert, dan moet je ook nooit leren omgaan met cadeautjes krijgen en geven. 

Ik besef nu dat dit ook deel is van het proces. Die had ik even niet zien aankomen. 

Nu ik hiernaar durf kijken, zie ik in waarom ik hier zoveel moeite mee heb. 

Dat komt door wat mij als kind is aangeleerd over cadeautjes. Ik snapte er niets van en vond er ook helemaal niets aan. 

Doordat ik dit opnieuw aankijk nu, geef ik mezelf de kans om te doorvoelen wat het is wat het me zo lastig maakt, en om dit vervolgens te verbuigen tot iets wat wel bij me past. 

Ik ging doorheen het proces en zo boog ik mijn relatie met cadeautjes om van 'geven en nemen' naar 'schenken en ontvangen'.

Hoe ik dat precies deed? Dat leg ik uit in deze aflevering. 

Is dit herkenbaar voor je en kun je hier wel een luisterend oor in gebruiken van iemand die dit langs de binnenkant kan voelen? 

Dan ben je heel erg welkom om hierover eens met me in gesprek te gaan. 

Heel heel graag!

Je kunt me bereiken via:

Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens

Tijdens mijn ochtendwandeling luisterde ik naar een podcastaflevering waarin werd gesproken over 'The fresh start effect'. 

Dat deed heel wat met me. De uitleg hierover was vooral erg confronterend omdat ik besefte dat ik al die tijd een heel erg krachtige en mooie kans liet schieten door zoveel weerstand te hebben op het vieren van mijn verjaardag, nieuwjaar, andere feesten en zelfs anderen hun successen.

Het proces waar ik doorheen ging beschrijf ik in deze aflevering. En daarlangs spreek ik mijn nieuwe voornemen uit; want vanaf nu ga ik feest vieren. Oudjaar 2022 wordt een dag die ik niet snel vergeten zal, de eerste dag van een nieuw begin. 

Doe je met me mee? 

Wil je hier wat over kwijt? Neem dan contact met me op via:

Mail: [email protected]

Instagram: https://www.instagram.com/birtewillekens