Drenthe Toen

Jan de Vries was de eerste beroepsfotograaf van Assen. En blijkbaar in de omgang niet de gemakkelijkste. Toen een fotograaf uit Utrecht er met zijn opdracht vandoor dreigde te gaan, had hij nog wel wat hulptroepen achter de hand.

Van vele honderden Drenten weten we dankzij hem hoe ze eruitzagen. Boeren, burgers, militairen, deftige dames met oorijzers: allemaal keken ze ooit in de lens van Jan de Vries. Maar hoe zag Jan de Vries er zelf uit? Dat weet niemand.

Een verborgen meertje midden tussen de akkers. Bodemschatten die duizenden jaren onder het veen bewaard bleven. En een onderzoekster die waarschuwt: pas op, want als pingo-ruïnes je eenmaal te pakken hebben, laten ze je nooit meer los.

Een mysterieus meertje, een eeuwenoude watermolen en vragen waar zelfs jaren onderzoek nog geen antwoord op hebben gegeven. In de derde aflevering van de podcastserie trekt pingo-onderzoeker Anja Verbers naar een bijzondere plek bij Zeijen.

De bodem veert onder je voeten en tussen de varens groeit veenmos. Op het eerste gezicht een gewoon bosje. Maar eronder liggen meters veen en resten van een landschap dat vlak na de ijstijd begon te ontstaan.

Een bosje, een ven of een kuil in een akker. Wie niet weet waar hij naar kijkt, loopt er zo voorbij. Maar onder duizenden plaatsen in Drenthe ligt een ijzig verhaal dat bijna 20.000 jaar geleden begon.

Een pionier achter de camera, maar ook iemand met uitgesproken ideeën over vrouwenrechten. In het laatste deel van de podcast-serie over Geesina Lels verschuift de aandacht van haar foto's naar haar opvallend moderne levenshouding.

"Er zit een honderdjarige historie achter de TT. Er komen ook weer honderd jaar aan", zegt TT-directeur Mark van Aalderen. Drenthe Toen is dus mooi op tijd voor een bezoek aan het tijdelijke Pop-up TT Museum in Assen.

Een fotografe die rond 1900 bewust experimenteerde met compositie, perspectief en sfeer: in deel 3 van de Drenthe Toen-podcastserie praten we over de vrouw achter de camera.

Waar veel fotografen rond 1900 stijve en serieuze portretten maakten, ogen de mensen bij Lels opvallend ontspannen. Kinderen lachend op het ijs, een gezin kijkt nieuwsgierig in de camera en zelfs formele portretten hebben iets levendigs.