خسرو همراه با شیرین و یارانش برای چوگان بازی به میدانی می روند. خسرو شیرین و ندیمانش را که همچون کبکی خرامان بودند، در میدان نگرانند مردانی باتجربه و کار دیده می یابد.

خسرو و شیرین برای بازی چوگان به میدانی می روند. ندیمان شیرین همچون مردانی کاردیده و باتجربه در بازی ظاهر می شوند.

شیرین که با اندرزهای مهین بانو به پاکدامنی در برابر خسرو، هم رای است، سوگند می خورد که در برابر خواهش های هوس بازانه خسرو، تن به معشوقه گری نسپارد و تنها با مهر و کابین همسر او گردد. مهین بانو نیز با هم صحبتی بی پرده و بی پروای آنان در جمع موافقت می کند...

مهین بانو همچون ابیات پیشین، شیرین را اندرز می دهد که نباید خسرو، از وجود او، بدون مهر و کابین بهره مند شود و
"خورد حلوای شیرین رایگانی"
واژه شیرین در مصرع بالا ایهام دارد؛ یکبار به معنی شاهزاده ارمنی و بار دیگر به معنی لذت بخش و گوارا.

مهین بانو که دوباره خسرو را در مسیر رسیدن به هدف خویش، یعنی به دست آوردنِ شیرین، می یابد، مطابق آیین شاهانه خسرو را پذیرا می شود؛ ولی چون در دل از عشق سوزان آن دو به یکدیگر آگاه است، شیرین را به پاکدامنی اندرز می دهد تا مبادا فریب حرفهای خسرو را بخورد و یاقوت دست نخورده وجودش را فدای هوس رانی خسرو کند.

خسرو به دعوت شیرین، همراه با ندیمان و خدمتگزاران خویش، به سوی کاخ مهین بانو به راه می افتد...

خسرو و شیرین در شکارگاه به یکدیگر باز می خورند و با کششی درونی جذب یکدیگر می شوند و در حین پرسیدن از نام و نشان هم، یکدیگر را باز می‌شناسند...

خسرو که با مکر بهرام چوبینه رو به رو می شود و شورش مردم را می بیند، سوار بر شبدیز شده و از تخت شاهی آواره می شود و راه آذربایجان و دشت مغان و ارمنستان را در پیش می گیرد. در میانه راه، در صحرایی، به شیرین می رسد که برای شکار از ارمن خارج شده است.

بهرام چوبینه که سودای پادشاهی را در سر می پروراند، به بزرگان و امیران اطراف، پنهانی نامه می نویسد و با بدگویی از خسرو و تهمت هایی، او را در نظر آنان بد جلوه می دهد و آنان را به اسارت و کشتن خسرو برمی انگیزد.

شاپور، شیرین را به سرزمین ارمن باز می گرداند ولی خسرو در وعده گاه نیست. زیرا که برای نشستن بر تخت پادشاهی ساسانی به مداین بازگشته است.
مهین بانو با دیدن شیرین بسیار شاد می شود و آنچه را که رفته است، به روی شیرین نمی آورد و می کوشد تا او را قوی نگه دارد؛ به این امید که سخنان و اندرزهایش را بپذیرد...