آستانه عشق
برای هر چیزی آستانه ای هست. اما کسانی هستند كه با آگاهي و اراده، آستانه تحمل را به اندازه آستانه عشقشان به آزادي، وسعت بخشیدند.
ناهید تحصیلی فراتر از مرزهای توان انسانی قدم برداشت.
خاطرات یکی از همبندان ناهید:
ناهيد مجاهد مقاومی بودکه اولین بار او را اواخر سال ۱۳۶۰ در زندان قزلحصار ديدم.
اواخر سال ۶۴ و اوايل ۶۵، تندباد سرکوب تازه شروع و موج جديد تنبيه ها آغاز شد.
دسته دسته بچه ها را براي تنبيه به اوين می بردن. در يک گروه همراه با مجاهد شهید‌‌‌ ناهيد ‌تحصیلی و تعداد دیگری به يکي از بندهاي اوين منتقل شديم....
اواخر ارديبهشت ۶۷ پس از حدود هفت سال حبس، اجازه خروج موقت از زندان به من ابلاغ شد.
با سماجت خودم را به داخل بند رساندم تا بتوانم وداع كنم... در بين ولوله بچه ها، ناهيد از لاي کرکره فلزي پنجره سلولش فرياد ميزد:
به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را ...
و اين آخرين طنين صداي گرم او بود که همچنان در گوش دارم ...
یادمجاهد قهرمان ناهید تحصیلی گرامی و راه سرخش پر رهرو باد.

گلويم نگهبان آزاديست
گلويي كه دار شقاوت بر آن پنجه كشيد و خون سرخي در قفاي آزادي چكيد.
خاطرات يكي از همرزمان رامین:
رامين در زندان روحية مقاوم و در مقابل دژخيمان، ذره اي كوتاه نميآمد.
او شاخص مقاومت در زندان بود...
او يكي از اولين زندانياني بود كه از سازمان مجاهدين خلق، در زندان دفاع علني كرد...
.... رامين متوجه شد بچه هایی که مجددا دستگیر میشوند، در سلولهاي انفرادي هستند.
با آنها تماس گرفت و از آنها خواست راجع به انقلاب ايدئولوژيك دروني سازمان مجاهدين خلق برایش بگويند!
آنها هم نوشتند. وقتي بچه ها به بند برگشتند يك يادداشت از رامين با خود آورده بودند كه در آن در مورد تأثير اين انقلاب ايدئولوژيكي روي خود نوشته بودكه :
«خدا را سپاس ميگذارم كه بالاخره امسال در ماه مبارك رمضان شب قدرم را يافتم. و فهميدم كه سكوي جهش به سوي او از ميان كورة انقلاب ايدئولوژيك مجاهدين ميگذرد. عهد و سوگند كه ديگر هرگز از اين نقطه يي كه به آن رسيدم بازگشت نخواهم كرد تا اينكه به ديدارش بشتابم.»
ياد مجاهد بي باك رامين قاسمي گرامي و راه سرخش پر رهرو باد

آذر قهرمان، اسمي بود توی كتاب سرخ فدا، در کنار شهیدان دیگر.
ابراهیم لعلی، مجاهدی که تصمیم گرفته بود مسیر خواهرش را ادامه بده. قلم در دست گرفت و از خاطراتش با آذر نوشت:
سال۶۰، بگير و ببند پاسدارها و كميته چي ها بود، كه آذر به خانه يكي از اقوام در تهران زنگ زد. گفته بود يه دست لباس برایش به ميدان نارمك تهران ببرند. اين آخرين تماس و خبري بود كه از آذر داشتم...
... آذر خواهر بزرگتر ما بود، وقتي صحبت از مجاهدين خلق و مسعود رجوی و كلاسهاي تبيين جهان ميشد، چشماي آذر برق مي زد...
برادر كوچكترم جمشيد سال ۵۶ همراه آذر به تهران رفت و با افكار و اهداف آزاديخواهانه ي مجاهدين خلق آشنا و تبديل به يك جوان فعال و ميليشياي پرشور شد...
جمشيد نهايتا دستگير شد و به ۵ سال حبس، در زندان ۱۲ برجه خرم آباد لرستان، محكوم شد.
سه سال از محكوميت جمشيد مي گذشت كه آن را در قتل عام سال ۶۷ حلق آويز کردن...

هويت مجاهد خلق جز نام و تاريخ تولد و محل زندگي و مرگ، تعريف دیگری هم دارد.
تعريفي كه كلماتش را فدا و آزادي مي سازد. تعريفي كه از ايمان و اعتقاد به راهي كه مقصود و مقصدش آزادي است، ناشي ميشود.
مجاهد قهرمان وسر فراز، آذر روستایی در سال ۱۳۴۱ در تهران متولد شد. این نامی است که امروز از آن خواهیم گفت. نام مجاهد را مترادف فدا و ازخودگذشتگی، تعریف وثبت کرد...
گفته هایی از همرزمان مجاهد شهید آذر روستایی:
اولين باري كه آذر قهرمان را ديدم، بدون هيچ سابقه آشنايي، من را در‌آغوش گرفت و به من فهماند كه هوادار مجاهدين و از ميليشياها‌ بوده است...
هر روز آذر را براي بازجويي مي‌بردند، اما انگار نه انگار كه از تخت شكنجه برگشته، تازه شروع مي‌كرد به رسيدگي و دلداري به بقيه...
با خندة، به قلبش اشاره ‌كرد وآهسته گفت: «اين‌جا چيزي است كه دست هيچ‌كس به آن نميرسد. چون فقط جاي «مسعود است»...
يك شب من را با حالت اغماء به سلول برگرداندند، وقتي به هوش آمدم شنيدم كه همون شب، آذر و تعدادي ديگری را بردند. آذر بالاي سرم آمده بود تا با من خداحافظي كند....
.... همه ما را به اتاق وصيت‌نامه بردند. بازجوها آذر را بردند...
بي‌وقفه شعار مي‌داد «مرگ برخميني، درود بررجوي» لحظاتي بعد صدای آذر با رگبار پياپي مسلسها فرو‌نشست.