Sign up to save your podcasts
Or
Share داستان‌های مثنوی
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Share to email
Share to Facebook
Share to X
Or
داستان‌های مثنوی
By فخری قمیشیArts
داستان‌های مثنوی episodes
- #48 - داستان پادشاه و دو غلامپادشاهی دو غلام ارزان خریدبا یکی زان دو سخن گفت و شنید*یافتش زیرک‌دل و شیرین جواباز لب شکر چه زاید شکرآب*آدمی مخفیست در زیر زباناین زبان پرده‌ست بر درگاه جان*چونک بادی پرده را در هم کشیدسر صحن خانه شد بر ما پدید*کاندر آن خانه گهر یا گندمستگنج زر یا جمله مار و کزدمست*یا درو گنجست و ماری بر کرانزانک نبود گنج زر بی پاسبان*بی تامل او سخن گفتی چنانکز پس پانصد تامل دیگران*گفتیی در باطنش دریاستیجمله دریا گوهر گویاستی*نور هر گوهر کزو تابان شدیحق و باطل را ازو فرقان شدی*نور فرقان فرق کردی بهر ماذره ذره حق و باطل را جدا*نور گوهر نور چشم ما شدیهم سؤال و هم جواب از ما بدی*چشم کژ کردی دو دیدی قرص ماهچون سؤالست این نظر در اشتباه*راست گردان چشم را در ماهتابتا یکی بینی تو مه را نک جواب*فکرتت که کژ مبین نیکو نگرهست هم نور و شعاع آن گهر*هر جوابی کان ز گوش آید بدلچشم گفت از من شنو آن را بهل*گوش دلاله‌ست و چشم اهل وصالچشم صاحب حال و گوش اصحاب قال*در شنود گوش تبدیل صفاتدر عیان دیده‌ها تبدیل ذات*ز آتش ار علمت یقین شد از سخنپختگی جو در یقین منزل مکن*تا نسوزی نیست آن عین الیقیناین یقین خواهی در آتش در نشین*گوش چون نافذ بود دیده شودورنه قل در گوش پیچیده شود*این سخن پایان ندارد باز گردتا که شه با آن غلامانش چه کرد30 min
- #47 - داستان حضرت عیسی و مرد ابلهگشت با عیسی یکی ابله رفیقاستخوانها دید در حفرهٔ عمیق*گفت ای همراه آن نام سنیکه بدان مرده تو زنده می‌کنی*مر مرا آموز تا احسان کنماستخوانها را بدان با جان کنم*گفت خامش کن که آن کار تو نیستلایق انفاس و گفتار تو نیست*کان نفس خواهد ز باران پاکتروز فرشته در روش دراک‌تر*عمرها بایست تا دم پاک شدتا امین مخزن افلاک شد*خود گرفتی این عصا در دست راستدست را دستان موسی از کجاست*گفت اگر من نیستم اسرارخوانهم تو بر خوان نام را بر استخوان*گفت عیسی یا رب این اسرار چیستمیل این ابله درین بیگار چیست*چون غم خود نیست این بیمار راچون غم جان نیست این مردار را*مردهٔ خود را رها کردست اومردهٔ بیگانه را جوید رفو*گفت حق ادبار اگر ادبارجوستخار روییده جزای کشت اوست*آنک تخم خار کارد در جهانهان و هان او را مجو در گلستان*گر گلی گیرد به کف خاری شودور سوی یاری رود ماری شود*کیمیای زهر و مارست آن شقیبر خلاف کیمیای متقی30 min
- #46 - داستان باز و ویرانکده حغدانباز آن باشد که باز آید به شاهباز کورست آنک شد گم‌کرده راه*راه را گم کرد و در ویران فتادباز در ویران بر جغدان فتاد*او همه نورست از نور رضالیک کورش کرد سرهنگ قضا*خاک در چشمش زد و از راه برددر میان جغد و ویرانش سپرد*بر سری جغدانش بر سر میزنندپر و بال نازنینش می‌کنند*ولوله افتاد در جغدان که هاباز آمد تا بگیرد جای ما*چون سگان کوی پر خشم و مهیباندر افتادند در دلق غریب*باز گوید من چه در خوردم به جغدصد چنین ویران فدا کردم به جغد*من نخواهم بود اینجا میرومسوی شاهنشاه راجع می‌شوم*خویشتن مکشید ای جغدان که مننه مقیمم می‌روم سوی وطن*این خراب آباد در چشم شماستورنه ما را ساعد شه ناز جاست*جغد گفتا باز حیلت میکندتا ز خان و مان شما را بر کند*خانه‌های ما بگیرد او بمکربرکند ما را به سالوسی ز وکر*می‌نماید سیری این حیلتپرستوالله از جمله حریصان بترست*او خورد از حرص طین را همچو دبسدنبه مسپارید ای یاران به خرس*لاف از شه می‌زند وز دست شهتا برد او ما سلیمان را ز ره*خود چه جنس شاه باشد مرغکیمشنوش گر عقل داری اندکی*جنس شاهست او و یا جنس وزیرهیچ باشد لایق گوزینه سیر*آنچ می‌گوید ز مکر و فعل و فنهست سلطان با حشم جویای من*اینت مالیخولیای ناپذیراینت لاف خام و دام گول‌گیر*هر که این باور کند از ابلهیستمرغک لاغر چه درخورد شهیست*کمترین جغد ار زند بر مغز اومر ورا یاری‌گری از شاه کو*گفت باز ار یک پر من بشکندبیخ جغدستان شهنشه بر کند*جغد چه بود خود اگر بازی مرادل برنجاند کند با من جفا*شه کند توده به هر شیب و فرازصد هزاران خرمن از سرهای باز*پاسبان من عنایات ویستهر کجا که من روم شه در پیست*در دل سلطان خیال من مقیمبی خیال من دل سلطان سقیم*چون بپراند مرا شه در روشمیپرم بر اوج دل چون پرتوش30 min
- #45 - داستان شیر و گرگ و روباهشیر و گرگ و روبهی بهر شکاررفته بودند از طلب در کوهسارتا به پشت همدگر بر صیدهاسخت بر بندند بار قیدهاهر سه با هم اندر آن صحرای ژرفصیدها گیرند بسیار و شگرفگرچه زیشان شیر نر را ننگ بودلیک کرد اکرام و همراهی نموداین چنین شه را ز لشکر زحمتستلیک همره شد جماعت رحمتستاین چنین مه را ز اختر ننگهاستاو میان اختران بهر سخاستامر شاورهم پیمبر را رسیدگرچه رایی نیست رایش را ندیددر ترازو جو رفیق زر شدستنه از آن که جو چو زر جوهر شدستروح قالب را کنون همره شدستمدتی سگ حارس درگه شدستچونک رفتند این جماعت سوی کوهدر رکاب شیر با فر و شکوهگاو کوهی و بز و خرگوش زفتیافتند و کار ایشان پیش رفتهر که باشد در پی شیر حرابکم نیاید روز و شب او را کبابچون ز که در پیشه آوردندشانکشته و مجروح و اندر خون کشانگرگ و روبه را طمع بود اندر آنکه رود قسمت به عدل خسروانعکس طمع هر دوشان بر شیر زدشیر دانست آن طمعها را سندهر که باشد شیر اسرار و امیراو بداند هر چه اندیشد ضمیرهین نگه دار ای دل اندیشهخودل ز اندیشهٔ بدی در پیش اوداند و خر را همی‌راند خموشدر رخت خندد برای رویپوششیر چون دانست آن وسواسشانوا نگفت و داشت آن دم پاسشانلیک با خود گفت بنمایم سزامر شما را ای خسیسان گدامر شما را بس نیامد رای منظنتان اینست در اعطای منای عقول و رایتان از رای مناز عطاهای جهان‌آرای مننقش با نقاش چه سگالد دگرچون سگالش اوش بخشید و خبراین چنین ظن خسیسانه بمنمر شما را بود ننگان زمنظانین بالله ظن السؤ راگر نبرم سر بود عین خطاوا رهانم چرخ را از ننگتانتا بماند در جهان این داستانشیر با این فکر می‌زد خنده فاشبر تبسمهای شیر ایمن مباشمال دنیا شد تبسمهای حقکرد ما را مست و مغرور و خلقفقر و رنجوری بهستت ای سندکان تبسم دام خود را بر کند30 min
- #43 - لیلی و مجنونگفت لیلی را خلیفه کان تویکز تو مجنون شد پریشان و غویاز دگر خوبان تو افزون نیستیگفت خامش چون تو مجنون نیستیهر که بیدارست او در خوابترهست بیداریش از خوابش بترچون بحق بیدار نبود جان ماهست بیداری چو در بندان ماجان همه روز از لگدکوب خیالوز زیان و سود وز خوف زوالنی صفا می‌ماندش نی لطف و فرنی بسوی آسمان راه سفرخفته آن باشد که او از هر خیالدارد اومید و کند با او مقالدیو را چون حور بیند او به خوابپس ز شهوت ریزد او با دیو آبچونک تخم نسل را در شوره ریختاو به خویش آمد خیال از وی گریختضعف سر بیند از آن و تن پلیدآه از آن نقش پدید ناپدیدمرغ بر بالا و زیر آن سایهاشمیدود بر خاک پران مرغوشابلهی صیاد آن سایه شودمیدود چندانک بی‌مایه شودبیخبر کان عکس آن مرغ هواستبیخبر که اصل آن سایه کجاستتیر اندازد به سوی سایه اوترکشش خالی شود از جست و جوترکش عمرش تهی شد عمر رفتاز دویدن در شکار سایه تفتسایهٔ یزدان چو باشد دایهاشوا رهاند از خیال و سایهاشسایهٔ یزدان بود بندهٔ خدامرده او زین عالم و زندهٔ خدادامن او گیر زوتر بیگمانتا رهی در دامن آخر زمانکیف مد الظل نقش اولیاستکو دلیل نور خورشید خداستاندرین وادی مرو بی این دلیللا احب افلین گو چون خلیلرو ز سایه آفتابی را بیابدامن شه شمس تبریزی بتابره ندانی جانب این سور و عرساز ضیاء الحق حسام الدین بپرسور حسد گیرد ترا در ره گلودر حسد ابلیس را باشد غلوکو ز آدم ننگ دارد از حسدبا سعادت جنگ دارد از حسدعقبهای زین صعب‌تر در راه نیستای خنک آنکش حسد همراه نیستاین جسد خانهٔ حسد آمد بداناز حسد آلوده باشد خاندانگر جسد خانهٔ حسد باشد ولیکآن جسد را پاک کرد الله نیکطهرا بیتی بیان پاکیستگنج نورست ار طلسمش خاکیستچون کنی بر بی‌حسد مکر و حسدزان حسد دل را سیاهیها رسدخاک شو مردان حق را زیر پاخاک بر سر کن حسد را همچو ما30 min
- #44 - مهمان حضرت یوسفآمد از آفاق یار مهربانیوسف صدیق را شد میهمان***کاشنا بودند وقت کودکیبر وسادهٔ آشنایی متکی***یاد دادش جور اخوان و حسدگفت کان زنجیر بود و ما اسد***عار نبود شیر را از سلسلهنیست ما را از قضای حق گله***شیر را بر گردن ار زنجیر بودبر همه زنجیرسازان میر بود***گفت چون بودی ز زندان و ز چاهگفت همچون در محاق و کاست ماه***در محاق ار ماه نو گردد دوتانی در آخر بدر گردد بر سما***گرچه دردانه به هاون کوفتندنور چشم و دل شد و بیند بلند***گندمی را زیر خاک انداختندپس ز خاکش خوشه‌ها بر ساختند***بار دیگر کوفتندش ز آسیاقیمتش افزود و نان شد جان‌فزا***باز نان را زیر دندان کوفتندگشت عقل و جان و فهم هوشمند***باز آن جان چونک محو عشق گشتیعجب الزراع آمد بعد کشت***این سخن پایان ندارد باز گردتا که با یوسف چه گفت آن نیک مرد***بعد قصه گفتنش گفت ای فلانهین چه آوردی تو ما را ارمغان***بر در یاران تهی‌دست آمدنهست بی‌گندم سوی طاحون شدن***حق تعالی خلق را گوید بحشرارمغان کو از برای روز نشر***جئتمونا و فرادی بی نواهم بدان سان که خلقناکم کذا***هین چه آوردید دست‌آویز راارمغانی روز رستاخیز را***یا امید بازگشتنتان نبودوعدهٔ امروز باطلتان نمود***منکری مهمانیش را از خریپس ز مطبخ خاک و خاکستر بری***ور نه‌ای منکر چنین دست تهیدر در آن دوست چون پا می‌نهی***اندکی صرفه بکن از خواب و خورارمغان بهر ملاقاتش ببر***شو قلیل النوم مما یهجعونباش در اسحار از یستغفرون***اندکی جنبش بکن همچون جنینتا ببخشندت حواس نوربین***وز جهان چون رحم بیرون رویاز زمین در عرصهٔ واسع شوی***آنک ارض الله واسع گفتهاندعرصهای دان انبیا را بس بلند***دل نگردد تنگ زان عرصهٔ فراخنخل تر آنجا نگردد خشک شاخ***حاملی تو مر حواست را کنونکند و مانده می‌شوی و سرنگون***چونک محمولی نه حامل وقت خوابماندگی رفت و شدی بی رنج و تاب***چاشنیی دان تو حال خواب راپیش محمولی حال اولیا***اولیا اصحاب کهفند ای عنوددر قیام و در تقلب هم رقود***می‌کشدشان بی تکلف در فعالبیخبر ذات الیمین ذات الشمال***چیست آن ذات الیمین فعل حسنچیست آن ذات الشکال اشغال تن***می‌رود این هر دو کار از انبیابیخبر زین هر دو ایشان چون صدا***گر صدایت بشنواند خیر و شرذات که باشد ز هر دو بی‌خبر30 min
- #42 - داستان مردی که سر راه دیگران خار میکاشتهمچو آن شخص درشت خوشسخندر میان ره نشاند او خاربنره گذریانش ملامت‌گر شدندپس بگفتندش بکن این را نکندهر دمی آن خاربن افزون شدیپای خلق از زخم آن پر خون شدیجامههای خلق بدریدی ز خارپای درویشان بخستی زار زارچون بجد حاکم بدو گفت این بکنگفت آری بر کنم روزیش منمدتی فردا و فردا وعده دادشد درخت خار او محکم نهادگفت روزی حاکمش ای وعده کژپیش آ در کار ما واپس مغژگفت الایام یا عم بینناگفت عجل لا تماطل دینناتو که می‌گویی که فردا این بدانکه بهر روزی که می‌آید زمانآن درخت بد جوان‌تر میشودوین کننده پیر و مضطر میشودخاربن در قوت و برخاستنخارکن در پیری و در کاستنخاربن هر روز و هر دم سبز و ترخارکن هر روز زار و خشک تراو جوان‌تر می‌شود تو پیرترزود باش و روزگار خود مبرخاربن دان هر یکی خوی بدتبارها در پای خار آخر زدتبارها از خوی خود خسته شدیحس نداری سخت بی‌حس آمدیگر ز خسته گشتن دیگر کسانکه ز خلق زشت تو هست آن رسانغافلی باری ز زخم خود نهایتو عذاب خویش و هر بیگانهاییا تبر بر گیر و مردانه بزنتو علی‌وار این در خیبر بکنیا به گلبن وصل کن این خار راوصل کن با نار نور یار راتا که نور او کشد نار تراوصل او گلشن کند خار تراتو مثال دوزخی او مؤمنستکشتن آتش به مؤمن ممکنستمصطفی فرمود از گفت جحیمکو بممن لابه‌گر گردد ز بیمگویدش بگذر ز من ای شاه زودهین که نورت سوز نارم را ربودپس هلاک نار نور مؤمنستزانک بی ضد دفع ضد لا یمکنستنار ضد نور باشد روز عدلکان ز قهر انگیخته شد این ز فضلگر همی خواهی تو دفع شر نارآب رحمت بر دل آتش گمارچشمهٔ آن آب رحمتمؤمنستآب حیوان روح پاک محسنستبس گریزانست نفس تو ازوزانک تو از آتشی او آب خوز آب آتش زان گریزان میشودکآتشش از آب ویران میشودحس و فکر تو همه از آتشستحس شیخ و فکر او نور خوشستآب نور او چو بر آتش چکدچک چک از آتش بر آید برجهدچون کند چک‌چک تو گویش مرگ و دردتا شود این دوزخ نفس تو سردتا نسوزد او گلستان تراتا نسوزد عدل و احسان ترابعد از آن چیزی که کاری بر دهدلاله و نسرین و سیسنبر دهدباز پهنا می‌رویم از راه راستباز گرد ای خواجه راه ما کجاستاندر آن تقریر بودیم ای حسودکه خرت لنگست و منزل دور زودسال بیگه گشت وقت کشت نیجز سیه‌رویی و فعل زشت نیکرم در بیخ درخت تن فتادبایدش بر کند و در آتش نهادهین و هین ای راه‌رو بیگاه شدآفتاب عمر سوی چاه شداین دو روزک را که زورت هست زودپیر افشانی بکن از راه جوداین قدر تخمی که ماندستت ببازتا بروید زین دو دم عمر درازتا نمردست این چراغ با گهرهین فتیلش ساز و روغن زودترهین مگو فردا که فرداها گذشتتا بکلی نگذرد ایام کشتپند من بشنو که تن بند قویستکهنه بیرون کن گرت میل نویستلب ببند و کف پر زر بر گشابخل تن بگذار و پیش آور سخاترک شهوتها و لذتها سخاستهر که در شهوت فرو شد برنخاستاین سخا شاخیست از سرو بهشتوای او کز کف چنین شاخی بهشتعروة الوثقاست این ترک هوابرکشد این شاخ جان را بر سماتا برد شاخ سخا ای خوبکیشمر ترا بالاکشان تا اصل خویشیوسف حسنی و این عالم چو چاهوین رسن صبرست بر امر الهیوسفا آمد رسن در زن دو دستاز رسن غافل مشو بیگه شدستحمد لله کین رسن آویختندفضل و رحمت را بهم آمیختندتا ببینی عالم جان جدیدعالم بس آشکار ناپدیداین جهان نیست چون هستان شدهوان جهان هست بس پنهان شدهخاک بر بادست و بازی میکندکژنمایی پرده‌سازی میکنداینک بر کارست بی‌کارست و پوستوانک پنهانست مغز و اصل اوستخاک همچون آلتی در دست بادباد را دان عالی و عالینژادچشم خاکی را به خاک افتد نظربادبین چشمی بود نوعی دگراسپ داند اسپ را کو هست یارهم سواری داند احوال سوارچشم حس اسپست و نور حق سواربیسواره اسپ خود ناید به کارپس ادب کن اسپ را از خوی بدورنه پیش شاه باشد اسپ ردچشم اسپ از چشم شه رهبر بودچشم او بی‌چشم شه مضطر بودچشم اسپان جز گیاه و جز چراهر کجا خوانی بگوید نی چرانور حق بر نور حس راکب شودآنگهی جان سوی حق راغب شوداسپ بی راکب چه داند رسم راهشاه باید تا بداند شاهراهسوی حسی رو که نورش راکبستحس را آن نور نیکو صاحبستنور حس را نور حق تزیین بودمعنی نور علی نور این بودنور حسی می‌کشد سوی ثرینور حقش می‌برد سوی علیزانک محسوسات دونتر عالمیستنور حق دریا و حس چون شبنمیستلیک پیدا نیست آن راکب بروجز به آثار و به گفتار نکونور حسی کو غلیظست و گرانهست پنهان در سواد دیدگانچونک نور حس نمی‌بینی ز چشمچون ببینی نور آن دینی ز چشمنور حس با این غلیظی مختفیستچون خفی نبود ضیائی کان صفیست30 min
- #41 - داستان خر گیرانآن یکی در خانه‌ای در میگریختزرد رو و لب کبود و رنگ ریخت|صاحب خانه بگفتش خیر هستکه همی لرزد ترا چون پیر دست|واقعه چونست چون بگریختیرنگ رخساره چنین چون ریختی|گفت بهر سخرهٔ شاه حرونخر همی‌گیرند امروز از برون|گفت می‌گیرند کو خر جان عمچون نه‌ای خر رو ترا زین چیست غم|گفت بس جدند و گرم اندر گرفتگر خرم گیرند هم نبود شگفت|بهر خرگیری بر آوردند دستجدجد تمییز هم برخاستست|چونک بی‌تمییزیان‌مان سرورندصاحب خر را به جای خر برند|نیست شاه شهر ما بیهوده گیرهست تمییزش سمیعست و بصیر|آدمی باش و ز خرگیران مترسخر نه‌ای ای عیسی دوران مترس|چرخ چارم هم ز نور تو پرستحاش لله که مقامت آخرست|تو ز چرخ و اختران هم برتریگرچه بهر مصلحت در آخری|میر آخر دیگر و خر دیگرستنه هر آنک اندر آخر شد خرست|چه در افتادیم در دنبال خراز گلستان گوی و از گلهای تر|از انار و از ترنج و شاخ سیبوز شراب و شاهدان بی‌حساب|یا از آن دریا که موجش گوهرستگوهرش گوینده و بیناورست|یا از آن مرغان که گل‌چین میکنندبیضهها زرین و سیمین می‌کنند|یا از آن بازان که کبکان پرورندهم نگون اشکم هم استان می‌پرند|نردبانهاییست پنهان در جهانپایه پایه تا عنان آسمان|هر گره را نردبانی دیگرستهر روش را آسمانی دیگرست|هر یکی از حال دیگر بیخبرملک با پهنا و بی‌پایان و سر|این در آن حیران که او از چیست خوشوآن درین خیره که حیرت چیستش|صحن ارض الله واسع آمدههر درختی از زمینی سر زده|بر درختان شکر گویان برگ و شاخکه زهی ملک و زهی عرصهٔ فراخ|بلبلان گرد شکوفهٔ پر گرهکه از آنچ می‌خوری ما را بده|این سخن پایان ندارد کن رجوعسوی آن روباه و شیر و سقم و جوع30 min
- #40 - چهار مرغ فتنه جو - قسمت دوماین سخن را نیست پایان و فراغای خلیل حق چرا کشتی تو زاغ|بهر فرمان حکمت فرمان چه بوداندکی ز اسرار آن باید نمود|کاغ کاغ و نعرهٔ زاغ سیاهدایما باشد به دنیا عمرخواه|همچو ابلیس از خدای پاک فردتا قیامت عمر تن درخواست کرد|گفت انظرنی الی یوم الجزاکاشکی گفتی که تبنا ربنا|عمر بی توبه همه جان کندنستمرگ حاضر غایب از حق بودنست|عمر و مرگ این هر دو با حق خوش بودبیخدا آب حیات آتش بود|آن هم از تاثیر لعنت بود کودر چنان حضرت همی‌شد عمرجو|از خدا غیر خدا را خواستنظن افزونیست و کلی کاستن|خاصه عمری غرق در بیگانگیدر حضور شیر روبه‌شانگی|عمر بیشم ده که تا پس‌تر روممهلم افزون کن که تا کمتر شوم|تا که لعنت را نشانه او بودبد کسی باشد که لعنت‌جو بود|عمر خوش در قرب جان پروردنستعمر زاغ از بهر سرگین خوردنست|عمر بیشم ده که تا گه میخورمدایم اینم ده که بس بدگوهرم|گرنه گه خوارست آن گندهدهانگویدی کز خوی زاغم وا رهان30 min
- #39 - کشتیبان و نحویآن یکی نحوی به کشتی در نشسترو به کشتیبان نهاد آن خودپرستگفت هیچ از نحو خواندی گفت لاگفت نیم عمر تو شد در فنادلشکسته گشت کشتیبان ز تابلیک آن دم کرد خامش از جوابباد کشتی را به گردابی فکندگفت کشتیبان بدان نحوی بلندهیچ دانی آشنا کردن بگوگفت نی ای خوش‌جواب خوبروگفت کل عمرت ای نحوی فناستزانک کشتی غرق این گردابهاستمحو می‌باید نه نحو اینجا بدانگر تو محوی بی‌خطر در آب رانآب دریا مرده را بر سر نهدور بود زنده ز دریا کی رهدچون بمردی تو ز اوصاف بشربحر اسرارت نهد بر فرق سرای که خلقان را تو خر میخواندهایاین زمان چون خر برین یخ ماندهایگر تو علامه زمانی در جهاننک فنای این جهان بین وین زمانمرد نحوی را از آن در دوختیمتا شما را نحو محو آموختیمفقه فقه و نحو نحو و صرف صرفدر کم آمد یابی ای یار شگرفآن سبوی آب دانشهای ماستوان خلیفه دجلهٔ علم خداستما سبوها پر به دجله میبریمگرنه خر دانیم خود را ما خریمباری اعرابی بدان معذور بودکو ز دجله غافل و بس دور بودگر ز دجله با خبر بودی چو مااو نبردی آن سبو را جا بجابلک از دجله چو واقف آمدیآن سبو را بر سر سنگی زدی28 min
About داستان‌های مثنوی
From the publisher's feed
مثنوی، مشهور به مثنوی معنوی (یا مثنوی مولوی)، نام کتاب شعری از مولانا جلال‌الدین محمد بلخی
این کتاب از ۲۶,۰۰۰ بیت و ۶ دفتر تشکیل شده و یکی از برترین کتاب‌های ادبیات عرفانی کهن فارسی و حکمت پارسی پس از اسلام است. این کتاب در قالب شعری مثنوی سروده شده است که در واقع عنوان کتاب نیز هست. خانم فخری قمیشی داستان‌های شیرین این کتاب را در قالبی ساده‌فهم بیان و تفسیرمی‌کنند