Het zal je maar gebeuren: tegen je zin opgenomen worden in een psychiatrische instelling, omdat je een gevaar vormt voor jezelf of voor anderen. Het overkomt jaarlijks 30.000 mensen in Nederland. Daarmee waren we in 2020 koploper in Europa.

Hoe kan dat? Waarom worden dwangopnames in Nederland nog zo vaak ingezet? Hoe is het om zo’n dwangopname mee te maken? En zijn dwangopnames onvermijdelijk, of is humane zorg zonder dwang en opsluiting óók mogelijk?

In deze radio-uitzending van De Publieke Tribune spreekt Coen Verbraak met vier mensen die dwangopname van nabij kennen:

Imke Gilsing werd elf jaar geleden gedwongen opgenomen, nadat ze tijdens een retraite een psychose kreeg. Ze dacht dat ze kon vliegen en met haar kat kon praten. Over haar ervaringen schreef ze het recent uitgekomen boek Een dag in het leven van Tinkerbel.

Jeroen Zwaal maakte vijf psychoses mee, en werd zowel vrijwillig als gedwongen opgenomen. Drie keer werd hij door de politie in de cel opgesloten. Inmiddels leert hij politie omgaan met verwarde personen.

Miranda Storm is voormalige politieagent en moeder van Bas, haar zoon van 28. Bas is schizofreen en belandde na een sprong van een dak in een rolstoel met een dwarslaesie tot gevolg. Terwijl zijn moeder tevergeefs om een dwangopname had gevráágd.

Alan Ralston is psychiater en filosoof. Hij werkt op de acute gesloten afdeling van het UMC. Meer dan twintig jaar behandelde hij patiënten die gedwongen worden opgenomen.