Ήμουνα νια και γέρασα... (και μυαλό δεν έβαλα από το 1985)

1η Ιαν 2005.

Στο ημερολόγιο ζητάω «έναν ΑΝΤΡΑ και για μένα». Μεκεφαλαία και θαυμαστικό, για να μην υπάρξει παρεξήγηση.

Ένα προξενιό, ένα τηλέφωνο που αργεί και ένα μυαλό που έχει ήδη κανονίσει τις οικογενειακές διακοπές.

Ξαναδιαβάζω τον Ιανουάριο του 2005 με χιούμορ,τρυφερότητα και τις απαραίτητες παρενθέσεις της σημερινής μου εκδοχής.

Ήθελα να με θέλει. Είχα όμως αναρωτηθεί αν τον ήθελα εγώ; Και ποιος ορίζει τι είναι «νορμάλ» σε μια σχέση;

Ένα Μαρσουπιλαμί που μου έβαζε τραγούδια από το Love Radio, προξενιά που καλύτερα να έμεναν στα σχέδια και ένας παλιός έρωτας που επέμενε να κατοικεί στο μυαλό μου.

Στο επεισόδιο 52, «Το Μαρσουπιλαμί και τα υπόλοιπα θηρία», ξεφυλλίζω τους τελευταίους μήνες του 2004.

Σινεμά μόνη μου, ερωτευμένες φίλες, γιορτές μεανάμεικτα συναισθήματα και ένας καφές μετά από τρία χρόνια που βάζει επιτέλους κάποια πράγματα στη θέση τους.

Κλείνω τα 33 και τη χρονιά με χιούμορ, λίγη αυτογνωσία και μια ευχή: κάποιος να μας αγαπάει αληθινά.

Είμαι η Pink C και αυτή ήταν η έξοδός μου από το 2004. Οι πρώην παρακαλούνται να μη φράζουν την πόρτα.

Μια νύχτα, λίγη όπερα κι ένα γράμμα στον εαυτό μου που δεν πέταξα ποτέ.

Στο επεισόδιο 51 διαβάζω αυτούσιο ένα ξεχωριστό χαρτί από τη «μετά Χρήστον» εποχή. Μια σύντομη γνωριμία, πολλά συναισθήματα και η φιλόδοξη απόφαση να τουςβάλω τέλος με μία τελεία.

«Ωδή σε ένα one night stand». Ηορκωμοσία μου στην οκταετία των σινγκλς.

🔞 Για ακροατές 18+. Περιλαμβάνει σεξουαλικές αναφορές και ρητή γλώσσα.

Το να πεις «χωρίζουμε» παίρνει μια στιγμή. Το να σταματήσεις να περιμένεις τηλέφωνο… είναι άλλη ιστορία.

Αύγουστος–Οκτώβριος 2004. Μετά από μια σχέση τριών χρόνων, προσπαθώ να συνηθίσω τη ζωή μόνη μου.

Τη μια μέρα θυμώνω, την άλλη φλερτάρω και ταΣαββατοκύριακα φοβάμαι τη σιωπή του σπιτιού.

Στο ημερολόγιο δηλώνω αποφασισμένηνα προχωρήσω, αλλά οι επόμενες σελίδες έχουν τις αντιρρήσεις τους.

Στο επεισόδιο 50, διαβάζω το δικό μου «μετά» του χωρισμού, με πίκρα, χιούμορ, λάθος τηλέφωνα και μικρές ανάσες αποδοχής.

Είμαι η Pink C και αυτοί ήταν οι δικοί μου Ολυμπιακοί… χωρίς μετάλλιο, αλλά με ρεκόρ αντοχής.

«Δεν γίνεται να χωρίσουμε. Είμαστε σαν το φλιτζανάκι με το πιατάκι του».

Αύγουστος του 2004. Εγώ επιστρέφω από τη Σέριφο, ο Χρήστος παραμένει στη Σκόπελο και η επιστροφή του αναβάλλεται λόγω… απαγορευτικού. Μέχρι πουαποφασίζω να κάνω ένα τηλεφώνημα.

Στο επεισόδιο 49 διαβάζω τις σελίδες του οριστικού χωρισμού μας. Θυμάμαι τι με έκανε να φύγω και κοιτάζω με περισσότερη κατανόηση τη γυναίκα που δυσκολευόταν τόσο να το αποφασίσει.

Μια ιστορία με ψέματα, φλιτζανάκια και πολλά «γιατί». Για όσα ανεχόμουν τότε και όσα κατάλαβα χρόνια αργότερα για την αξία μου.

Στο ημερολόγιο έγραψα «τέλος». Σήμερα θα πρόσθετα: «επιτέλους».

«Ήμουνα νια και γέρασα» — Pink C.

Το ημερολόγιο του 2002 λεγόταν «Κι εγώ θα σ’ αγαπάω κάθε μέρα». Η χρονιά, όμως, θα μπορούσε κάλλιστα να λέγεται «Πώς να χάσεις ένα Audi και να κερδίσειςέναν μαλάκα».

Ο Χρήστος επέστρεψε με λουλούδια, υποσχέσεις και την ιστορία ενός Audi TT.Εγώ αρνήθηκα περήφανα το αυτοκίνητο — αλλά δέχτηκα να τα ξαναφτιάξουμε.

Λίγες ημέρες αργότερα έγραφα ήδη: «Μάλλον με κερατώνει».

Στο επεισόδιο 48 διαβάζω τις πραγματικές σελίδες του ημερολογίου μου καικοιτάζω, σχεδόν είκοσι πέντε χρόνια μετά, μια σχέση γεμάτη ζήλια, έλεγχο, χωρισμούς και επιστροφές. Μια σχέση στην οποία ήξερα ότι έπρεπε να φύγω, αλλά δεν ήμουν ακόμη έτοιμη.

Γιατί καμιά φορά δεν μας κρατάει ο άνθρωπος. Μας κρατάει η ιδέα ότι, αν αντέξουμε λίγο ακόμη, ίσως η ιστορία αποκτήσει το τέλος που ονειρευτήκαμε.

Η δεύτερη σεζόν ξεκινά ακριβώς από εκεί που σταματήσαμε.

Νοέμβριος 2001. Στο ημερολόγιο έχω γράψει «Χρήστος. ΤΕΛΟΣ.».

Τέσσερις μέρες αργότερα, ο Χρήστος επιστρέφει.

Και μέσα στις επόμενες εβδομάδες επιστρέφουν κι άλλοι άνθρωποι από τοπαρελθόν, κλείνω τα 30, φιλάω ξανά τον Νίκο, γράφω «ΤΕΛΟΣ» άλλες τρεις φορέςκαι παραμονή Πρωτοχρονιάς δέχομαι ένα μάλλον απίστευτο τηλεφώνημα από την Audi.

Το 2001 κλείνει με ένα Audi TT που δεν ζήτησα και με έναν μικρό απολογισμόγραμμένο στις πίσω σελίδες του ημερολογίου:

«Είμαι καλά. Η κόρη μου είναι καλά. Και ξέρω να αγαπάω.»

Είμαι η Pink C και αυτό είναι το «Ήμουνα νια και γέρασα».

Ένα μικρό καλοκαιρινό διάλειμμα.

Μέχρι εδώ ακούσατε την πρώτη μεγάλη περίοδο της ζωής μου. Όμως η ιστορία συνεχίζεται.

Πριν ανοίξουμε το επόμενο κεφάλαιο, κάνουμε μια σύντομη στάση για να κοιτάξουμε πίσω και να δώσουμε ραντεβού για όσα έρχονται.

Γιατί μερικές από τις πιο απίθανες ιστορίες δεν έχουν ειπωθεί ακόμα.

Νοέμβριος 2001.

Ο Χρήστος,τα σκαμπανεβάσματα, οι αμφιβολίες, τα μεγάλα λόγια και μια σχέση που αρχίζει να δείχνει τις πρώτες βαθιές ρωγμές.

Αλλά αυτό που θυμάμαι περισσότερο δεν είναι ο χωρισμός.

Είναι μια άδεια αίθουσα κινηματογράφου, το Moulin Rouge και η στιγμή που για πρώτη φορά αναρωτήθηκα:

«Εγώ τι θέλω;»

Ένα επεισόδιο για τη μοναξιά, την αυτογνωσία και τις ιστορίες που νομίζουμε ότι τελείωσαν ενώ έχουν ακόμη πολύ δρόμο μπροστά τους.

Το καλοκαίρι του 2001 νόμιζα ότι είχα προχωρήσει.

Ένας νέος έρωτας, νέες προσδοκίες και η αίσθηση ότι επιτέλους άφηνα πίσω μου το παρελθόν.

Μόνο που το παρελθόν είχε ακόμη μία τελευταία συνάντηση να μου χαρίσει.

Ένα επεισόδιο για τις ενοχές, τις δεύτερες σκέψεις και εκείνες τις κουβέντες που αργούν να ειπωθούν, αλλά όταν ειπωθούν κλείνουν έναν ολόκληρο κύκλο.