Ήμουνα νια και γέρασα... (και μυαλό δεν έβαλα από το 1985)

Αύγουστος – Σεπτέμβριος 1988.

Μια 17χρονη που λέει πως δεν είναι ερωτευμένη.
Αλλά θέλει να ολοκληρωθεί.
Θέλει ισορροπία.
Θέλει “ιστορία”.

Στάθης: καλός, δοτικός, σχεδόν ιδανικός.
Θανάσης: παιχνίδι.
Παναγιώτης: ελπίδα.
Βασίλης: οριστικό delete.

Ανάμεσα σε φροντιστήρια, Δέσμες, λαχεία, καλοκαιρινές επιστροφές, club paranoia και οικογενειακούς καβγάδες, γράφω για το μόνο πράγμα που με καίει:

Δεν θέλω σχεδόν.
Θέλω κάτι που να κρατήσει.

Και κάπου εκεί καταλαβαίνω κάτι σημαντικό:
Δεν ήμουν χαμένη.
Ήμουν σε αναζήτηση.

Κι αυτό τελικά κάνει όλη τη διαφορά.

Είμαι η Pink c
και αυτά ήταν τα «σχεδόν» μου.

Ένα τέλοςπου ήρθε πρώτο.
Ένα χάος.
Και μια αγκαλιά στο ταξί που δεν υποσχέθηκε τίποτα.

Σε αυτό τοεπεισόδιο διαβάζω τις σελίδες όπου άρχισα να χάνω τον εαυτό μου.
Χωρίς δράμα, χωρίς ωραιοποίηση.
Μόνο όπως γράφτηκαν.

Μια εφηβικήσχέση που τελειώνει.
Μια περίοδος σύγχυσης.
Και η συνειδητοποίηση — πολλά χρόνια μετά — ότι χρειάστηκαν 34 χρόνια καιπολλά λάθη για να επιστρέψω σε μένα.

Αυτό δενείναι επεισόδιο για τον έρωτα.
Είναι επεισόδιο για την απώλεια, τη μνήμη και τη διαδρομή.
Με νοσταλγία, λίγη ειρωνεία και αρκετή αλήθεια.

Γιατί κάπωςέτσι… μεγαλώνουμε.

Δεν ήταν οέρωτας το δύσκολο.
Ήταν όσα έπρεπε να κουβαλάει μαζί του.

Σε αυτό τοεπεισόδιο επιστρέφω στην άνοιξη του 1988,
εκεί που ένα φιλί μπορούσε να γίνει λόγος για ντροπή
και η αγάπη έπρεπε να χωράει μέσα σε κανόνες.

Δεν μιλάωγια σωστό και λάθος.
Μιλάω για τα πρώτα μου συγγνώμη
για πράγματα που δεν έφταιγα.
Για εκείνη τη στιγμή που αρχίζεις να καταλαβαίνεις
ότι η σιωπή καμιά φορά μαθαίνεται.

Ακούγεταιένα ημερολόγιο.
Αλλά στην πραγματικότητα,
ακούγεται η αρχή μιας συνήθειας
που πολλοί από εμάς κουβαλήσαμε για χρόνια.

Άνοιξη ’88.

Κάποιες σκέψεις γράφονται στα δεκαεπτά και σε ακολουθούν για πάντα.
Όχι επειδή είχαν δίκιο — αλλά επειδή ήταν αληθινές.

Σε αυτό το επεισόδιο επιστρέφω στον Μάρτιο του ’88 και διαβάζω μια σελίδαόπου ο χρόνος κάνει έναν μικρό κύκλο: οι νέοι κοιτάζονται με φόβο, οι μεγάλοιμε καχυποψία και κάπου στη μέση αλλάζουν οι ρόλοι.

Όπως γράφτηκε τότε.
Όπως το ακούω σήμερα.

Υπάρχουν στιγμές που, όταν συμβαίνουν, δεν ξέρεις πώς να τις γράψεις.
Κι έτσι απλώς τις καταγράφεις.

Σε αυτό το επεισόδιο γυρίζω πίσω στον Μάρτιο του 1988 και διαβάζω το ημερολόγιο όπως το έγραψα τότε.
Νοσοκομείο, φόβος, σύγχυση, ένα γράμμα γραμμένο με καρμπόν και μια ηλικία που νόμιζε ότι όλα πρέπει απλώς να αντέχονται.

Δεν προσπαθώ να εξηγήσω.
Δεν προσπαθώ να δικαιολογήσω.
Απλώς διαβάζω.

Και χρόνια μετά, βάζω δίπλα στις λέξεις εκείνες όσα δεν χωρούσαν τότε στο χαρτί.
Όχι για να αλλάξω την ιστορία – αλλά για να τη δω καθαρά.

🎧 Το ημερολόγιο συνεχίζει.
Και μαζί του κι εγώ.

Αν ακούς από την αρχή, ξέρεις πού βρίσκεσαι.
Αν έπεσες πάνω σε αυτό το επεισόδιο τυχαία, κάτσε λίγο.
Μερικές ιστορίες δεν χρειάζονται εισαγωγή.

Ο Φεβρουάριος του 1988 με βρήκε κουρασμένη, άρρωστη και λίγο πιο μόνη απ’ όσο άντεχα.

Σε αυτό το ελληνικό podcast διαβάζω σελίδες από το προσωπικό μου ημερολόγιο, γραμμένες όταν ήμουν 17 χρονών, στα τέλη της δεκαετίας του ’80.
Το κείμενο ακούγεται όπως γράφτηκε. Χωρίς φίλτρα. Χωρίς διορθώσεις.

Αρρώστια, ένταση στο σπίτι, τιμωρία χωρίς έγκλημα και ένας αποχαιρετισμός που πονάει.
Μια αληθινή ιστορία εφηβείας από μια άλλη εποχή.

Εδώ τελειώνει ο Φεβρουάριος του 1988.
Αλλά τίποτα δεν έχει λυθεί ακόμα.
Γιατί μπροστά… έρχεται ο Μάρτιος.

Όταν ήμουν έφηβη, πίστευα ότι ο έρωτας είναι απάντηση.
Σε όλα.

Σε αυτό το επεισόδιο ακούς εμένα να προσπαθώ να καταλάβω γιατί η κοινωνία φοβάται τόσο πολύ την αγάπη.
Γιατί το σώμα κρίνεται.
Γιατί το συναίσθημα μπαίνει σε κανόνες.
Και γιατί όλοι έχουν γνώμη για το πώς πρέπει να ζεις.

Δεν προσπαθώ να βρω λύσεις.
Ούτε να δικαιώσω τον εαυτό μου.
Απλώς διαβάζω όσα σκεφτόμουν τότε — και ακούγονται ακόμα επίκαιρα.

Ίσως γιατί, βαθιά μέσα μου, εξακολουθώ να πιστεύω πως
αν αγαπήσεις αληθινά,
κάτι μέσα σου τουλάχιστον… σώζεται.

Αρχές 1988.
Περιμένω ένα τηλέφωνο που δεν χτυπάει.
Και ταυτόχρονα ζω μέσα σε ένα σπίτι όπου όλοι φωνάζουν, όλοι κατηγορούν και κανείς δεν λέει την αλήθεια.

Σε αυτό το επεισόδιο διαβάζω το ημερολόγιό μου όπως γράφτηκε τότε.
Χωρίς φίλτρο. Χωρίς ωραιοποίηση. Χωρίς «έλα μωρέ».

Πατέρας. Μητέρα. Γιαγιά.
Ρόλοι που μπλέκονται, χειρισμοί που δεν φαίνονται και μια έφηβη που νομίζει ότι φταίει η ίδια για όλα.

🎙️ Ήμουνα νια και γέρασα
Αν μεγάλωσες σε σπίτι που έλεγε «είμαστε οικογένεια» αλλά ένιωθες μόνος…
αυτό το επεισόδιο είναι για σένα.

Λίγο πριν μπούμε στο 2026.... εεε όχι στο 1988ήθελα να πω...3,5 λεπτά χωρίς μοντάζ,χωρίς φίλτροκαι χωρίς καμία προσπάθεια να σωθώ.Το άφησα όπως γράφτηκε.Δεν το διόρθωσα.Δεν το έκοψα.Γιατί κάπως έτσι κλείνει και η χρονιά:με μπέρδεμα, γέλιο και μια μικρή απώλεια προσανατολισμού.Μικρό bonus για την Πρωτοχρονιά.Πριν ξεκινήσουμε κανονικά το ταξίδι στο 1988.

Το 1987 τα είχε όλα.
Έρωτες, χωρισμούς, πρώτες φορές, καψούρες, κασέτες, εξετάσεις, καλοκαίρια που δεν τελείωναν ποτέ — και μια Ελλάδα που άλλαζε μαζί μας.

Σε αυτό το επεισόδιο ανοίγω τα παλιά μου ημερολόγια και κάνω αναδρομή μήνα-μήνα στο 1987, χωρίς φίλτρα και χωρίς ωραιοποίηση.
Ονόματα, γεγονότα, σχέσεις που διαλύθηκαν, άλλες που δεν έπρεπε να ξεκινήσουν ποτέ, μικρές νίκες, μεγάλες απογοητεύσεις και μουσική που ακόμα χτυπάει κατευθείαν στο συναίσθημα.

Αν έζησες τα 80s, θα τα θυμηθείς όλα.
Αν δεν τα έζησες, θα καταλάβεις γιατί μας σημάδεψαν.

Είμαι η pink c
και αυτό είναι το podcast
«Ήμουνα νια και γέρασα»

Πάτα play.
Το 1987 δεν ήταν απλώς χρονιά. Ήταν εμπειρία.