Ήμουνα νια και γέρασα... (και μυαλό δεν έβαλα από το 1985)

Σε αυτό το επεισόδιο ανοίγω μια σελίδα που για χρόνια απέφευγα.
Όχι γιατί ήταν δύσκολη.
Αλλά γιατί ήταν σημαντική.

Είναι η περίοδος όπου για πρώτη φορά συνειδητοποιώ ότι οι σχέσεις δεν είναι παιχνίδι.
Ότι ο έρωτας μπορεί να σε σηκώσει – αλλά μπορεί και να σε ταρακουνήσει.
Και ότι η «πρώτη φορά» δεν είναι απλώς μια εμπειρία,
είναι ένα κατώφλι που το περνάς και δεν επιστρέφεις ποτέ όπως ήσουν.

Με τον Βασίλη να μπερδεύει τα πάντα,
τον ΑΑ να λείπει και να λείπει και να λείπει,
κι εμένα να παλεύω να καταλάβω τι ζητάει η καρδιά μου,
το ημερολόγιο γράφει μια από τις πιο καθοριστικές στιγμές της εφηβείας μου.

Ένα επεισόδιο για εκείνους που θυμούνται
ότι η ενηλικίωση δεν έρχεται με γενέθλια —
έρχεται με επιλογές.

Πάμε να το ανοίξουμε μαζί.

Έρωτες, συγκρούσεις, διλήμματα, οικογενειακές κρίσεις και μια καρδιοχειρουργική επέμβαση που πάγωσε τον χρόνο.

Στο Επεισόδιο 15 διαβάζω το ημερολόγιο όπως ακριβώς γράφτηκε τότε:
ωμό, αστείο, σκληρό, τρυφερό και μπερδεμένο… σαν την εφηβεία μου.
Ανάμεσα στον ΑΑ, τον Βασίλη, τον Θοδωρή, τη σχολική αλλαγή, τις φίλες, τις ενοχές και τις αλήθειες που δεν ήθελα να δω, προσπαθώ απλώς να καταλάβω ποια είμαι.

Κι αν κάτι έμεινε από αυτόν τον μήνα, είναι η φράση:
"I love him" — έτσι για την επιβεβαίωση.

Πάτα play και έλα να χαθούμε στα 80s μαζί.

Σε αυτό το επεισόδιο συνεχίζουν οι εξομολογήσεις εκείνης της κατασκήνωσης του 1987, εκεί που όλα ήταν απλά και μπερδεμένα ταυτόχρονα.
Μυστικά ξημερώματα, σκηνές που φιλοξενούσαν περισσότερα από άστρα, έρωτες που μεγάλωναν πιο γρήγορα απ’ ό,τι εμείς, και το θρυλικό «Hold Me Now» να παίζει την πιο κατάλληλη στιγμή.

Θα ακούσεις ιστορίες για
• ύπνους που δεν έπρεπε να συμβούν
• σουτιέν σε τσέπες (πολλές τσέπες)
• ντουζ που έγραψαν ιστορία
• disco που έκρυβε μισές αλήθειες και ολόκληρες ζήλιες
• ένα τέλος που πόνεσε… αλλά μεγάλωσε την Pink C λίγο ακόμα.

Πατήστε play.
Πάμε μαζί μια βόλτα στο Camp ’87.

Στο σημερινό επεισόδιο του «Ήμουνα νια και γέρασα» σε παίρνω μαζί μου στην κατασκήνωση του 1987 – εκεί όπου πήγα για μια εβδομάδα διακοπές και κατέληξα να κάνω πιο πολλές διαπραγματεύσεις κι από τη Βουλή.

Ένα ταξίδι που ξεκινάει με έναν “φυσιολογικό” χαιρετισμό σε κάποιον που μου είχε διαλύσει την ψυχή, μια συζήτηση που ανοίγει πληγές, έναν αλφα-άλφα που κλαίει, έναν εγωισμό που πάει διακοπές, και μια C που δεν ξέρει αν πρέπει να μείνει… ή να το βάλει στα πόδια.

Μαζί τους, μια Νίνα που θέλει να είναι το logo της κατασκήνωσης, φίλοι που χαίρονται που μένω, 8.000 δραχμές που φεύγουν πριν καταλάβω τι έγινε, και εκείνη η παράξενη ηρεμία που νιώθεις όταν σε αγαπάνε λάθος αλλά σε αγγίζουν σωστά.

Μια εβδομάδα ήλιος, γέλια, κουβέντες, disco parties και ένα αγόρι που δεν ξέρει τι θέλει — αλλά ξέρει τι χάνει.

Αν έχεις ζήσει έστω μία φορά το «μείνε – να φύγω / φύγε – να μείνω», θα νιώσεις σπίτι σου.

Καλοκαίρι ’87. Ο Θοδωρής “φιλοσοφεί”, ο ΑΑ τα φτιάχνει με άλλη, κι εγώ παλεύω με έναν καύσωνα που λιώνει και την πόλη και τα νεύρα μου. Ανάμεσα σε ψυγειακά σεντόνια, άβολα τηλεφωνήματα και μια ηλεκτρική καρέκλα σε ντοκιμαντέρ, ανακαλύπτω τι σημαίνει προδοσία – και πόσο δύσκολα χωνεύεται.

🎧 «Ήμουνα νιά και γέρασα» — το επεισόδιο που καίει πιο πολύ κι από τον ήλιο του ’87.

Εγώ, η Pink C, ανοίγω το ημερολόγιο με τα κίτρινα φύλλα — και θυμάμαι την ανάβαση στον Όλυμπο.
Ανεβαίναμε με όνειρα και κοιλόπονους, και κατεβαίναμε με καψούρες και ιστορίες που θα κουβαλούσαμε μια ζωή.

Στο Κορυφές, Κοιλιές και Καψούρες, μιλάω για τη στιγμή που κατάλαβα πως δεν χρειάζεται να φτάσεις στην κορυφή για να νιώσεις μεγάλη· αρκεί ένα μπαλόνι, μια αγκαλιά και μια Whitney Houston στο φόντο.

Νοσταλγία, γέλιο και εκείνη η γεύση της κατασκήνωσης που δεν ξεθωριάζει ποτέ.

Και σε αυτό το επεισόδιο ανοίγω το ημερολόγιό μου στον Ιούλιο του ’87 — τότε που τα καλοκαίρια κρατούσαν για πάντα και οι έρωτες τελείωναν σε μια πίστα ντίσκο.
Με έναν Βερίκοκο που βαριέται, έναν ΑΑ που μεθάει απ’ τη ζωή κι εμένα να προσπαθώ να επιβιώσω ανάμεσα σε μπλουζ, ραβασάκια και συναισθηματικά restart.
Ένα επεισόδιο γεμάτο αλάτι, μουσική και εκείνη τη γλυκόπικρη αίσθηση πως μεγαλώσαμε — αλλά λίγο αργά.

Στο ένατο επεισόδιο του «Ήμουνα νια και γέρασα» γυρίζω πίσω στον Μάρτιο του 1987 – την εποχή που είχα μόλις χωρίσει με τον Γιώργο, φιλιόμουν κρυφά με τον Θοδωρή, λάτρευα τον Βερύκοκο και πάλευα να μη με πιάσουν να γράφω στο ημερολόγιο.
Έξω είχε χιόνια στην Κηφισιά, μέσα είχα ανεμοβλογιά, και στο ραδιόφωνο έπαιζαν το We are the Champions! ενώ ο Γκάλης σήκωνε την Ελλάδα στο Eurobasket.

Διαβάζω τις σελίδες εκείνης της χρονιάς όπως τις έγραψα – με χιούμορ, ντροπή και τρυφερότητα – γιατί, όσο κι αν μεγάλωσα, μέσα μου είμαι ακόμα εκείνο το κορίτσι που αναρωτιόταν:
“Why I do the things I do – tell me why.”

Είμαι η Pink C και αυτά ήταν (και είναι) τα νιάτα μου. 💖

Φεβρουάριος ’87. Ήμουν έφηβη, εννοείται μπερδεμένη, γεμάτη γράμματα, φίλους και ξεραμένα τριαντάφυλλα.
Σ’ αυτό το επεισόδιο διαβάζω τις σελίδες του ημερολογίου μου, εκεί όπου ο έρωτας με τον Γιώργο, η φιλία με τον Θοδωρή και οι παρεξηγήσεις με τον Βερύκοκο γίνονται ένα μπλέξιμο πιο μεγάλο κι απ’ τα μαλλιά μου μετά το σχολείο.
Μιλούσα με στυλό, έκλαιγα με χιούμορ και κρατούσα πέταλα από ένα τριαντάφυλλο που μαράθηκε πριν ανοίξει.
Αν έχεις αγαπήσει, παρεξηγηθεί ή περιμένεις ακόμα ένα τηλέφωνο που δεν χτύπησε ποτέ… τότε αυτό το επεισόδιο είναι για σένα.

Αρχές του ’87. Το καράβι κουνάει, οι καρδιές μπλέκουν κι εγώ κάπου ανάμεσα σε δύο αγάπες και έναν Amstrad.
Το ημερολόγιό μου συνεχίζεται – με δάκρυα, γέλια και… ρεβίθια. 💕