Ήμουνα νια και γέρασα... (και μυαλό δεν έβαλα από το 1985)

Καλοκαίρι 2001.

Όλοι το έβλεπαν να έρχεται.
Όλοι εκτός από εμένα.

Ο Χρήστος ήταν φίλος. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα.
Μέχρι που ένα τριήμερο στη Μύκονο, μερικές τυχαίες στιγμές και μια κουβέντα πουδεν ξέχασα ποτέ, άλλαξαν τα πάντα.

Ένα επεισόδιο για τον πιο απρόσμενο έρωτα της ζωής μου.
Έναν έρωτα που ήρθε αθόρυβα, χωρίς προειδοποίηση και χωρίς να ζητήσει την άδειά μου.

Και κάπως έτσι, από το «αποκλείεται», βρέθηκα να αναρωτιέμαι:

«Ερωτεύτηκα τον Χρήστο;»

Η άνοιξη του 2001 φτάνει στο τέλος της.

Η επιστροφή από την Καραϊβική, ένα απρόσμενο τηλεφώνημα στον Χουάν Χοσέ, η φθορά της σχέσηςμε τον Νίκο και η στιγμή που αρχίζω να καταλαβαίνω ότι το πρόβλημα δεν ήταν ο χωρισμός.

Ήταν η αναμονή.

Το τρίτο και τελευταίο μέρος της ιστορίας «Ο Χουάν Χοσέ δεν χωρούσε στη βαλίτσα».

Μάρτιος 2001.

Η Καραϊβική αποδεικνύεται ακόμη καλύτερη απ' ό,τι φανταζόμουν.

Ιππασία δίπλα στη θάλασσα, μαρέγκε, τροπικές παραλίες, ένας αξέχαστος Μιγκέλ και ένας Χουάν Χοσέ που παραλίγο να χωρέσει στη βαλίτσα της επιστροφής.

Το δεύτερο μέρος της πιο εξωτικής περιπέτειας του ημερολογίου μου.

Πρωτοχρονιά 2001.

Ένας έρωτας που δεν οδηγεί πουθενά, οικογενειακά προβλήματα, οικονομικό άγχος και μια ζωή που μοιάζει να βρίσκεται σε αναμονή.

Μέχρι που τρεις φίλες αποφασίζουν να κάνουν κάτι εντελώς παράλογο.

Στο πρώτο μέρος της τριλογίας «Ο Χουάν Χοσέ δεν χωρούσε στη βαλίτσα», η Pink C θυμάται τις μέρες πριν από το ταξίδι στην Καραϊβική και την αρχή μιας περιπέτειας που δεν θα ξεχάσει ποτέ.

Λίγο πριν αποχαιρετήσουμε το 2000, ανοίγω για μία τελευταία φορά το ημερολόγιο εκείνηςτης χρονιάς.

SMS που περίμενα με αγωνία, τηλέφωνα που δεν απαντήθηκαν, ανασφάλειες που σήμερα μεκάνουν να χαμογελώ και μερικές σκέψεις που αποδείχθηκαν πολύ πιο αληθινές απ'όσο πίστευα τότε.

Ένα μικρόbonus επεισόδιο για το τέλος μιας χαοτικής χρονιάς και το ξεκίνημα μιας καινούργιας.

Το δεύτερο μισό του 2000 με βρήκε να βλέπω κάποιους ανθρώπους για πρώτη φορά καθαρά.

Έναν γάμο που είχε τελειώσει πολύ πριν τελειώσει πραγματικά.
Έναν πατέρα που ήξερε να ζητάει… αλλά όχι να δίνει.
Και μια ζωή γεμάτη βραδινές βάρδιες, ξενύχτια, οικονομικό άγχος, λάθος έρωτες και “θα τα καταφέρω somehow”.

Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο προσωπικά επεισόδια μέχρι τώρα.

Καιναι…
η επιστήμη ακόμα σηκώνει τα χέρια ψηλά με τα σφηνάκια βότκας στο Caprice ως θεραπεία.

Το καλοκαίριτου 2000.

Χωρισμένη.
Μάνα.
Single μετά από δέκα χρόνια.
Και συναισθηματικά εντελώς χαμένη.

Σε αυτό τοεπεισόδιο διαβάζω αποσπάσματα από το ημερολόγιό μου και μιλάω για εκείνη τηνπερίοδο της ζωής μου που μπέρδευα την εμμονή με τον έρωτα, περίμενα τηλέφωναπου δεν έρχονταν ποτέ και ταξίδευα μέχρι την Κρήτη για λίγες ώρες πάθους καιπολλές μέρες κλάματος.

Μύκονος,καλοκαιρινές γνωριμίες, internet flirts, Νίκοι κάθε είδους 😄 και μιαΑθήνα που, 26 χρόνια μετά, μοιάζει ταυτόχρονα χαοτική και μαγική.

Ίσως τελικάαυτό το επεισόδιο να μην είναι μόνο για τον έρωτα.

Ίσως ναείναι για όλους εκείνους τους ανθρώπους που κάποτε προσπάθησαν να γεμίσουν τημοναξιά τους με λάθος ανθρώπους.

Millennium panic, διαζύγιο, “Κ” μέσα στο ημερολόγιο, Privilege, Cubanita, Village,ξενύχτια, σπατάλες, πολύ φαγητό και ακόμα περισσότερο χάος.

Στο Επεισόδιο 38 διαβάζω τις πρώτες σελίδες του ημερολογίου του 2000.
Τη στιγμή που τελείωσε ο γάμος μου, τις παράλληλες σχέσεις, τους ανθρώπους που μπαινόβγαιναν στη ζωή μου και τον πιο κινηματογραφικό χωρισμό που έχω ζήσειποτέ.

Ένα επεισόδιο πιο ωμό, πιο ειλικρινές και πολύ πιο επικίνδυνα ελεύθερο από τα αθώαεφηβικά χρόνια των προηγούμενων ημερολογίων.

Γάμος,απιστίες, Μύκονος, κρυφά SMS και ένα dial-up modem που έκανε “τιιιν-κρρρρρ”.

Στο επεισόδιο «Ου μοιχεύσεις»,  μιλάω για έναν γάμο πουέσβησε αργά και σχεδόν αθόρυβα. Για δύο ανθρώπους που ζούσαν ήδη παράλληλες ζωές πριν χωρίσουν επίσημα.

Από τη Λίνακαι τη Γεωργία…
μέχρι τη Μύκονο, το πρώτο internet και έναν έρωτα που έμοιαζε με έξοδο κινδύνου.

Ένα επεισόδιο γεμάτο late 90s νοσταλγία, χιούμορ, ειλικρίνεια και εκείνη τη στιγμήπου καταλαβαίνεις ότι δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος.

Σε αυτό το επεισόδιο μοιράζομαι την πιο σουρεάλ εμπειρία της ζωής μου: την εγκυμοσύνη και τη γέννα της κόρης μου.

Από την ανάγκη για μια “κανονική” οικογένεια, σε μια εγκυμοσύνη γεμάτη αντιφάσεις,και σε μια γέννα που κράτησε ώρες, δοκίμασε τα όριά μου και τελικά… με άλλαξε.

Με πόνο,χιούμορ, εξάντληση, τύψεις και πολλή αγάπη,αυτή είναι μια ιστορία μητρότητας όπως πραγματικά είναι.

Χωρίςφίλτρα. Χωρίς ωραιοποίηση.