Nasıl bir metafordu; bu benken sen olan.

Senden başka ilah bilmeyen.

Sabahı seninle başlayan, gecesi seninle biten.

Nasıl bir evrimdi bu; insanlığı seninle başlatan,

Dünyayı seninle döndüren

Varlığı seninle kabul eden, yokluğu hiçe sayan.

Nasıl bir devrimdi bu, yokluğunda tüm dünyaya başkaldıran.

İsyan bayraklarını çeken.

Nasıl bir lisandı bu, senden başka hiçbir lügatı olmayan.

Ve sen nasıl bir sevdaydın beni tarumar eden.

Yolculukları çok küçük yaşlarımdan beri seviyorum

sanırım. Bu ruhu bana aşılayan ilkokul öğretmenim. İyi ki karşılaştım Zuhal öğretmenimle. Seyahat

anılarını dinlerken kendimi hayal ederdim. Aradan

yıllar geçti değişmedim, yalnızca sekteye uğradı bazı

hayaller. Lise de bittikten sonra cesaret bulamadım

galiba kendimde. Sonra Cengiz ile bu konuyu konuşurken bu kadar hayal kurup hala neden seyahat

etmediğimi sorması üzerine beynim de şimşekler

çaktı. Evet ya neden hala yapmıyordum. Maalesef

çok cesaretli olup her şeyi geride bırakıp dünya turuna çıkan bir gezgin olamadım lakin kendi çapımda

revize edilmiş bir gezgin olmaya karar verdim.

‘’Baki kalan bu kubbede bir hoş sada imiş.’’ der

Mahmud Abdülbaki. Yani der ki bize, bu dünyadan

göçüp gitsen de seni ölümsüzleştirecek şey yaptığın

iyiliklerdir. Belki de kimimizin aradığı sır bu sözün

içerisinde gizlidir.

Her varlığın güzel sesler ve sözler duymaya ihtiyacı,

hatta hakkı vardır. Seslere, anne karnında oluşmaya

başlayan minicik yavrudan tutun hasta yatağında

yaşam mücadelesi veren insana, solmaya meyilli bir

bitkiden yeni yeşermeye başlayan tohuma kadar her

canlının ihtiyacı var.

Bu ay ki yazımın adı; ‘Söz, Bağlılık ve Özgürlük.’

Onlar benim sevdiğim adamın kelimeleri ve bugün

onun canının doğduğu gün. Doğum dedim de insan

iki kere doğuyor hayatta, ilki annelerin işidir, görece

kolaydır, bir şey yapman gerekmez. Olur. Haberin

bile olmaz. Diğeri ise en az ilki kadar sancılıdır ve

garantisi de yoktur, gebeliği ise yıllarca sürebilir.

Her ilkbaharda şahit olduğunuz ve olmaya devam edeceğiniz, ancak hayatın hızından pek fark etmediğimiz bir doğa olayından, doğanın sesinden bahsetmek istiyorum. Elbette ki sesin ne olduğu konusunda yanılmış olabiliriz ama bir ses geldiği aşikâr...

Merhaba sevgili dostlarım, 1 ay sonra tekrar birlikteyiz. Yaz geldi. Havalar ısındı. Deniz ısındı. Bizler

evdeyken yaz geldi dostlarım. Çiçekler açtı. Ağaçlar

meyve vermeye başladı. Yaz yine bütün cıvıltısıyla

bizlerle. Biz tüm cıvıltımızla yaz ile birlikte miyiz

sizce?

Yazın gelmesiyle ve uzunca bir süredir evlerde kapalı kalmanın etkisiyle tatili, doğayı, eğlenceyi sanırım özledik...

Hayat dediğimiz akışın içerisinde oradan oraya savruluyoruz. Sonunda nerede olduğunu ve ne zaman karşımıza çıkacağını bilmediğimiz bir şelaleye doğru ilerleyen su damlası gibiyiz. Peki o zamana kadar anlamamız gereken şeyler var mı acaba hayattan?

A-Ayr; Ayr-Cis; Cisi-Düra... yatağımın tam karşısındaydılar. Uykuya dalmadan gördüğüm son; uyanınca gördüğüm ilk şeylerdi. Olmayan ev yoktu sanırım. Hatta mesleği bile vardı. Bohçacı gibi kapı kapı

gezip satarlardı koca ciltli ansiklopedileri. Hatta babam, ilgisini çeker de belki doktor olur diye ağabeyim için Sağlık Ansiklopedisi bile almıştı.