Bir kez daha anladık, hem de bu sefer tamam

derken... Oysa her şey yolundaydı; teknoloji, bilim,

tıp gelişmişti. Kendimizi korumak için ürettiğimiz

ilaçlarımız, aşılarımız ve hatta nükleer silahlarımız

bile vardı. Artık olmazdı böyle şeyler felaketler,

salgınlar... Ama yine oldu.

Aslında ben bu evde kalma işini sevdim. Karantina gözüyle bakmıyorum bu işe mesela. Çünkü yalnızken de kendime yetebilmeyi seviyorum. Evde kaldığım günleri kendime dert edip sıkıntı yapmak yerine, ah böyle günlerce evde dursam da yapmak istediğim ne varsa yapsam diye söylendiğim günlerin acısını çıkarmaya başladım. Kendi içime yolculuk, yoga, resim, bol bol kitap okumak, yeni film ve diziler keşfetmek, alarmsız uyanmak, hiçbir işi yetiştirmek için koşturmamak, aramak isteyip de vakit bulamadığım dostlarımı aramak...

Soğuk bir gün, tarih 7 Kasım 1971, karadenizin hırçın dalgalarının hissedildiği Artvin’in Hopa ilçesinde küçük bir köy... Pançol köyü... Cavit ve Hüsniye çiftinin altı çocuğundan beşincisi olarak dünyaya gelen bir çocuk... Kazım derler çocuğun adına, adı gibi öfkesini yensin diye. Bir ömür de yenecektir öfkesini, hırsını; sevgi yaymaya çalışacaktır çevresine.

Hayaller, hayaller....

Yaşadıkça öğrendim ki hayal etmekte gerçekçi olmalı,

Yaşadıkça öğrendim ki hayaller içinde bir bedel olmalı,

Yaşadıkça öğrendim sihirli değnekle olmuyor hiçbir hayal...

Bir varmış, bir yokmuş. Dünyanın herhangi bir yerinde, uzak mı yakın mı bilinmez herhangi bir za manda bir ülkede bir padişah yaşarmış. Halk yaşını başını almış padişahlarından pek memnunmuş.Padişahın da şikâyeti yokmuş halkından; ama büyük bir derdi varmış. Artık bir ayağının çukurda olduğunu biliyor ve tacını, tahtını ve de ülkenin yönetimini biricik evladına, göz bebeği şehzadesine bırakmak istiyormuş.

Belki bir dansçı, belki bir oyuncu. Kim bilir sokakta şarkı söyleyen mutlu bir insan. Bana kim olduğumu öğretilmeden önceki ben. Yaşadığımız hayatın ne kadarının bize ait olduğunu sanıyoruz. Çocukluğumuzdan bugüne bize ilk giydirilmiş olan kalıpların içinde belki de bir hapishanedeyiz. Zaman içinde kaybolmuş asıl kimliğimiz.

Bundan 22 yıl önce dünyanın en çok mayın döşeli ikinci bölgesi İkiyaka Dağları’ydı. Ora nere diyenler vardır içinizde eminim. Hakkari’nin Yüksekova İlçesinin Irak sınırına yakın bir yerler. Şimdi sıralamada nasıldır bilmiyorum. Aslına bakarsanız merak da etmiyorum. Zaten konumuz da bu değil. Sadece korkak cesaretle tanıştığım yer olduğu için konumu verdim bu tespiti yaptım. Şimdi gelelim korkak cesaretle nasıl tanıştığıma.

İnsanlar... Her şeyi olup insan olamayan bizler. Şu dünyada her şeye yer ayırıp kendimize yer ayıramayan yine bizler. Sıcacık evlerinizde siz bunu kahvenizi yudumlayarak okurken 10 yaşında bir çocuğun sokakta tek başına soğuktan ellerinin donduğunu düşünebiliyor musunuz?

Fikirperest Dergi 9.Sayı sesli haliyle karşınızdayız...

Keyifli dinlemeler dileriz...

Online olarak okumak için: fikirperestdergi.com

İletişim: [email protected]

Instagram: @fikirperestdergi

Gelecek ay görüşmek üzere...

Yayın Tarihi: 30 Nisan 2020.

Değmek ile başladıysa hayat                                                                                                                              

Nasıl ki arpa değince değirmene

Anlam bulduysa yaşamak ve paylaşmak

Neden korkuyorsun değmekten bir ruha

Kendi değirmeninde döv önce bütün ruhunu

Değirmeninde döv tabularını ve bütün egonu

Döv ki önce ruhun doyursun bu yeni seni

Ve sonra korkma değ değebildiğin kadar ruha.