Farklı yaş gruplarından karşılaştığım insanlara şunu

soruyorum. “Ne anladın bu hayattan...” Devamını

okumadan önce aynı soruyu size de yöneltiyorum.

Aldığım cevapları merak edenler okumaya devam...

İnanmak istemediğimiz bir rüyanın içine düştük.

Sanki bilim kurgu filmlerinin veya distopik bir hikayenin içerisindeyiz. Kendi telaşının kahramanı olan

bizler nasıl da endişeliyiz.

Hepimiz farklı hikayelerle doğuyoruz hayatın

içine, kimimiz bazı dezavantajlarla, kimimiz sonradan

yaşadığımız travmalarla hayatın içinde bir yer bulmaya

çalışıyoruz, bu yüzden aslına bakarsanız Her Hayat Bir

Hikaye Arayışında ve zaten ‘‘ben’’ dediğimiz şey de

yaşadığımız hikayeler toplamı aslında.

Koçluk kavramı diğer pek çok kavram gibi ülkemizde

çabuk tüketilen, içi boşaltılan, harcanıp

bir kenara atılan değerlerden biri. Koçluk da tabiri caizse değerler çöplüğündeki yerini aldı.

Şimdilerde tüketmeye başladığımız değer ise çeviklik.

Bu konuya başka bir yazıda değinmek üzere

şimdilik raftan indirmiyoruz.

‘’Zaman geçiyor Melek.Önce eskiyorsun,sonra unutuluyorsun.

Ama bir kişi bile senden bir iz taşıyorsa o

harabelerden yeniden doğuyorsun.İnsanla-

rın hayatlarında iz bırakmış olmak ne büyük mutluluk.’’ demişti büyük fabrika-

tör ‘’Dedem Hulusi Kentmen’’ kitabını

yazmak için dedesiyle röportaj yapan

torunu Melek’e. Zaman geçiyor;ama

biz seni hiç unutmadık Hulusi Dede.

Ne zamanımız yetiyor ne de zamansızlıklarımız bitiyor. Eskitemediğimiz eskinin yüklerini, gücümüz

yetecek mi diye bile düşünmeden, yüklenip yarınlara

gitmek için olduğumuz yerde çabalayıp duruyoruz.

Bırakıp gitmeyi başarabilecek olan kalbimizin o gücünü keşfetmekten kaçıyoruz. Kendimize olması

gereken saygımızdan da geçtim, asla kendimizi saymıyoruz :)

Kısık seste çalan bir şarkı eşliğinde sabahın eşiğine

doğru adım atarken buldum kendimi. Sevmek eylemini sorguluyorum bu sıralar. 

Saf sevgiyi... Bir insan

bir insanı hiçbir beklentisi olmadan sadece saf bir

şekilde Küçük Prens’ in gülünü sevdiği gibi masum-

ca sevebilir mi diye düşünüyorum. Rastgele Yalnızlık Kulübü’ ne hoş geldiniz sevgili yalnız dostlarım.

Sorularımızı ve duygularımızı paylaştığımız yeni

bir sayıya daha hoş geldiniz!

Ben, ben uçurtma ipi. Karmaşık rüyalardan çay ocağındaki ıhlamur kokusuyla uyanalı tam on beş yıl oldu. 

Çarpışmanın etkisiyle sarsılmış ve dolaşmıştı

bedenim asırlık ağacın en zayıf dalına. Tükenmeye

yüz tutmuş yaprak kıpırtıları içimi ürpertiyordu.

Buraya ait değilim ben. Oysa ne güzeldi önceki

zamanım...

Bugünlerde sıkça gördüğümüz, çarpıcı isimleri olan,

sadece kendine odaklanmayı, kıyasıya bir rekabeti

ve mutlaka kazanmayı öneren, bunun için sırlar ve

reçeteler içeren, sıkıştığı noktada da işi “evren”e

havale eden, yazarlarının arşa varan egolarıyla

samimiyetlerini ve derinliklerini sorgulatan, sosyal

sorumsuzluk kokan kişisel gelişim kitaplarından

hep uzak dururum. En çok da, o her şeyi çözmüş ve

“ben oldum” tavrıyla “büyük dağları da ben yarattım” 

diyen yazarın kendi özel yaşamında nasıl biri

olduğunu, samimiyetini, kitabında vaaz ettiklerini

hayatında uygulayıp uygulamadığını merak ederim.

Ey Zaman, sana diyorum yine geçip gidiyorsun

ömrümden.

Zaman da der ki; “İnsan evladı bu dünyadan geçip

gitmeyen ne var ki.” (Bu zamanda baya bilgiç çıktı.)

Evet hayatımızda her şey geçip giderken bir gün

bizde geçip gideceğiz bu dünyadan. Hayallerimizle,

pişmanlıklarımızla, keşkelerimizle ve iyi kilerimizle.

İşte doğumla ölüm arasına bize verilen zamanı yaşayıp gideceğiz.