Bundan 22 yıl önce dünyanın en çok mayın döşeli ikinci bölgesi İkiyaka Dağları’ydı. Ora nere diyenler vardır içinizde eminim. Hakkari’nin Yüksekova İlçesinin Irak sınırına yakın bir yerler. Şimdi sıralamada nasıldır bilmiyorum. Aslına bakarsanız merak da etmiyorum. Zaten konumuz da bu değil. Sadece korkak cesaretle tanıştığım yer olduğu için konumu verdim bu tespiti yaptım. Şimdi gelelim korkak cesaretle nasıl tanıştığıma.

İnsanlar... Her şeyi olup insan olamayan bizler. Şu dünyada her şeye yer ayırıp kendimize yer ayıramayan yine bizler. Sıcacık evlerinizde siz bunu kahvenizi yudumlayarak okurken 10 yaşında bir çocuğun sokakta tek başına soğuktan ellerinin donduğunu düşünebiliyor musunuz?

Fikirperest Dergi 9.Sayı sesli haliyle karşınızdayız...

Keyifli dinlemeler dileriz...

Online olarak okumak için: fikirperestdergi.com

İletişim: [email protected]

Instagram: @fikirperestdergi

Gelecek ay görüşmek üzere...

Yayın Tarihi: 30 Nisan 2020.

Değmek ile başladıysa hayat                                                                                                                              

Nasıl ki arpa değince değirmene

Anlam bulduysa yaşamak ve paylaşmak

Neden korkuyorsun değmekten bir ruha

Kendi değirmeninde döv önce bütün ruhunu

Değirmeninde döv tabularını ve bütün egonu

Döv ki önce ruhun doyursun bu yeni seni

Ve sonra korkma değ değebildiğin kadar ruha.

Farklı yaş gruplarından karşılaştığım insanlara şunu

soruyorum. “Ne anladın bu hayattan...” Devamını

okumadan önce aynı soruyu size de yöneltiyorum.

Aldığım cevapları merak edenler okumaya devam...

İnanmak istemediğimiz bir rüyanın içine düştük.

Sanki bilim kurgu filmlerinin veya distopik bir hikayenin içerisindeyiz. Kendi telaşının kahramanı olan

bizler nasıl da endişeliyiz.

Hepimiz farklı hikayelerle doğuyoruz hayatın

içine, kimimiz bazı dezavantajlarla, kimimiz sonradan

yaşadığımız travmalarla hayatın içinde bir yer bulmaya

çalışıyoruz, bu yüzden aslına bakarsanız Her Hayat Bir

Hikaye Arayışında ve zaten ‘‘ben’’ dediğimiz şey de

yaşadığımız hikayeler toplamı aslında.

Koçluk kavramı diğer pek çok kavram gibi ülkemizde

çabuk tüketilen, içi boşaltılan, harcanıp

bir kenara atılan değerlerden biri. Koçluk da tabiri caizse değerler çöplüğündeki yerini aldı.

Şimdilerde tüketmeye başladığımız değer ise çeviklik.

Bu konuya başka bir yazıda değinmek üzere

şimdilik raftan indirmiyoruz.

‘’Zaman geçiyor Melek.Önce eskiyorsun,sonra unutuluyorsun.

Ama bir kişi bile senden bir iz taşıyorsa o

harabelerden yeniden doğuyorsun.İnsanla-

rın hayatlarında iz bırakmış olmak ne büyük mutluluk.’’ demişti büyük fabrika-

tör ‘’Dedem Hulusi Kentmen’’ kitabını

yazmak için dedesiyle röportaj yapan

torunu Melek’e. Zaman geçiyor;ama

biz seni hiç unutmadık Hulusi Dede.

Ne zamanımız yetiyor ne de zamansızlıklarımız bitiyor. Eskitemediğimiz eskinin yüklerini, gücümüz

yetecek mi diye bile düşünmeden, yüklenip yarınlara

gitmek için olduğumuz yerde çabalayıp duruyoruz.

Bırakıp gitmeyi başarabilecek olan kalbimizin o gücünü keşfetmekten kaçıyoruz. Kendimize olması

gereken saygımızdan da geçtim, asla kendimizi saymıyoruz :)