Frans is al duizenden keren gevraagd om op een begrafenis te zingen maar hij zegt altijd nee. Hij kan het niet. Bezig zijn met de dood vindt hij spannend. Tóch gaat hij het gesprek aan met Kefah.

Als Frans iets op de kist wil schrijven, waaraan hij en Kefah het gesprek voeren, begint hij over de draaiknoppen op de deksel. Hij herinnert zich plots het moment waarop hij tijdens de begrafenis van zijn vader de kist definitief dichtmaakte. Het was met precies dezelfde knoppen.

 Frans’ vader was voor hem een geweldige vader. Daar gaat het volgens Frans om in het leven. Investeren in je familie en een goede vader zijn voor je kinderen. Ook als dit betekent dat je minder concerten kunt geven. De gouden platen tellen aan het eind niet mee, de liefde voor de mensen om je heen wel.