وقتی نجات مسيحی و اميد را دريافت می‌کنيد، آماده باشيد که علت امیدتان را با ديگران درميان بگذاريد. اما مسيحِ خداوند را در دل خود تقديس نموده و شهادت شما با ملايمت و احترام باشد تا مسیح جلال یابد.‏

در زندگی مسيحی، امید ما باید بر خدا و رحمت‌های او باشد. خدا از افرادی که او را محترم می‌دارند و بر رحمت‌هايش امیدوارند خوشنود است. ما نیاز به رحمت الهی داریم و پدر آسمانی ما رحمت‌کننده است.‏

باید مطيع خدا باشيم، در اتحاد با يکديگر دعا کنیم و خدا جای اول را در زندگی ما داشته باشد. باید به فریاد فقرا و نيازمندان توجه داشته باشيم، با ديگران در صلح و صفا باشيم و با پشتکار دعا کنيم.‏

دعای ما باید بر اساس خواست و ارادۀ خدا باشد. باید مردم را از دل ببخشیم و قلبی شکرگزار داشته باشیم. باید با ایمان و انگیزۀ درست در حضور خدا دعا کنیم.‏

خدا می‌خواهد با ما رابطه و رفاقت داشته باشد مانند رابطۀ پدر با فرزندانش. چون ما مسيحيان می‌خواهیم با خدا مشارکتی صميمی داشته باشیم، بايستی خصوصیات پدر را که ثمرۀ روح‌القدس است بشناسیم.‏

مسیحی واقعی بايد همانند مسيح زندگی کند و رفتاری مسيح‌گونه داشته باشد. ارادۀ خدا این است که فرزندانش از او سرمشق بگيرند و از روی محبت زندگی کنند.‏

به‌خاطر امید عالی و مطمئنی که در مسيح داريم و حیات جاودانی که با خدا خواهيم داشت، خود را وقف نيکوکاری نماييم. مشتاقانه منتظر بازگشت مسيح باشيم و با امانت او را پرستش و خدمت نماييم.‏

ما انسانها شبیه خدایی می‌شویم که می‌پرستیم. ما ايمانداران به مسيح، به اميد سهيم شدن در جلال خدا شادی می‌کنيم. اگر با مسيح متحد باشيم و دل‌مشغولی ما جلال خدا باشد، تدريجاً به شباهت خدا در‌می‌آییم.‏

روح قدوس خدا ما ايمانداران به مسيح را ياری می‌دهد که زندگی پاک و مقدسی داشته باشيم. ما به‌وسیلۀ ايمان به مسيح، عادل و مقدس محسوب شده‌ايم و مشتاق آيندۀ پُرشکوه خود هستيم که شبيه مسيح گرديم.‏

جنبۀ ديگر امید مسيحی ما این است که آن نیکی مطلق که خدا در زمان ایمان آوردن به مسيح به حساب ما گذاشته، در آينده به کمال خواهد رسيد. پس در حال حاضر در انتظار انجام اميد خود به‌سر می‌بريم.‏