فرزندان نور

دلیل اصلی نبخشیدن دیگران، غرور است. خدا با غرور مخالف است و فروتنان را سرافراز می‌کند. وقتی دیگران را می‌بخشیم، ذات و طبیعت الهی را در زندگی خود آشکار می‌کنیم و قلب خدا را شاد می‌سازيم.‏

خدا با فیض خود ما را بدون قیدوشرط در مسیح بخشيد و نجات داد، اما برای داشتن رابطه‌ای شفاف با خدا و رهایی از روحيۀ عدم بخشش، لازم است که ما نیز دیگران را ببخشیم.‏

اگر فقط بر نیازهای خود تمرکز نماييم، آنها در زندگی ما تبدیل به بت می‌شوند. عیسی می‌فرماید که اولویت‌های ما، نام خدا، پادشاهی و ارادۀ او باشد، زیرا اولویت خدا،عطا کردن نیازهای روزانۀ ما است.‏

وقتی گرسنگی و نياز خود را نزد خدا می‌بریم، عیسی قادر است همان‌گونه که در گذشته نیازهای جسمانی، روحانی، روانی و شخصیتی ما را برآورده کرده، نان کفاف امروز ما را نیز به ما ببخشد.‏

اگر ارادۀ عام خدا را که در کتاب مقدس برای ما آشکارشده است با جان و دل بپذیریم، ارادۀ خاص خدا را نيز برای زندگی شخصی خود درک خواهیم کرد. ارادۀ خدا همیشه نیکو می‌باشد.‏

وقتی می‌گوییم ای پدر آسمانی ما، پادشاهی تو بیاید، منظور این است که مالکيت تمام زندگی خود را تسلیم خدا می‌کنیم و از او می‌طلبیم که انسان‌های ديگر هم نجات یابند و وارد پادشاهی خدا شوند.‏

وقتی می‌گوییم ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدس باد، اعلام می‌کنیم که تنها خدا لایق ستایش و پرستش می‌باشد. ما می‌توانیم با دل و زبان و سخاوت داشتن و مطيع و شکرگزار بودن، نام خدا را جلال دهيم.‏

عیسی در دعای ربانی، آسمان را خانۀ پدر آسمانی معرفی می‌کند. در بهشت واقعی، شیطان و گناه وجود نخواهد داشت و از مرگ و ماتم و شيون و درد خبری نخواهد بود و ما خدای حقيقی را خواهيم پرستيد.‏

دعای ربانی، الگویی است که عیسی به شاگردان خود داد. تنها از طریق ایمان به مسیح، می‌توانیم خدا را پدر آسمانی، خطاب کنیم و در این رابطۀ پدر و فرزندی، امنیت، شادی و آرامش حقیقی را تجربه کنیم.‏

پرستش مسيحی، عکس‌العمل ايمانداران نسبت به نیکویی و محبت خدا می‌باشد. موسیقی، تنها روش پرستش نیست زیرا پرستش، امری روحانی و قلبی‌است. پس در روح و راستی خدا را پرستش کنیم.‏