مسیر زندگی ایماندارانِ به عیسی مسیح توسط خدا تعیین گردیده است، خدا مایل است که هر یک از ما در این مسیر قدم برداریم.‏

بر طبق کلام خدا زندگی انسان محدود به این دنیا نیست. روح ایمانداران در آسایش و در حضور خدا خواهد بود و تا ابد در بهشت خدا زندگی خواهند کرد و آینده‌ای پرشکوه خواهند داشت.‏

خداوند ما عیسی مسیح فقط دو آیین را به صورت مشخص برای کلیسا مقرر فرمود، یکی تعمید و دیگری عشای ربانی. عیسی از شاگردان خواست که عشای ربانی را به یادبود او انجام دهند.‏

هر ایماندار باید عضو یک کلیسای محلی باشد و با ایمانداران راستین ارتباط و مشارکت داشته باشد. کلیسای محلی محیطی مناسب را برای تغذیه و رشد و مشارکت و خدمت ایمانداران فراهم می‌کند.‏

خدا همه چیز را زیر پای مسیح نهاد و او را رأس کل کلیسا ساخته است. کلیسا سرآغاز و مقدمۀ ملکوت خدا در این جهان می‌باشد.‏

کلیسا، جمع ایماندارانی است که با یکدیگر رابطه دارند و هدف آنها به‌هم مرتبط است. کلیسا یعنی بدن مسیح و ایمانداران واقعی باید جای خود را در این بدن بیابند و برای پیشرفت ملکوت خدا متحداً عمل کنند.‏

اگر کاملاً زندگی خود را به روح‌القدس بسپاریم او به ما کمک خواهد کرد که تسلیم وسوسه و گناه نشویم و پیروزمندانه زندگی کنیم. او در پیکار با نفس ما را یاری می‌دهد و پیروز می‌سازد.‏

خدا واحد است، اما در این وحدانیت و یگانگی خود دارای سه شخصیت متمایز می‌باشد. خدای پدر، پسر خدا و روح‌القدس. روح‌القدس نگه‌دارنده و قوام بخشندۀ نظام هستی است.‏

شخصی که به عیسی مسیح ایمان می‌آورد و نجات می‌یابد از نظر خدا پاک و مقدس به‌حساب می‌آید. او باید در اعمال و رفتار خود نیز این پاکی و قدوسیت را به‌عمل آورد.‏

رابطۀ ما ایماندارانِ به مسيح با خدا تحت ضوابط و مقررات و شریعت نیست، بلکه رابطۀ ما بر مبنای محبت است. خلقت تازه یا تولد دوباره نخستین موهبتی است که در اثر نجات، نصیب شخص ایماندار می‌گردد.‏