فرزندان نور

خدای مهربان در مسیح، انسان را به سوی خود، دعوت می‌کند. مهربانی خدا، شخص را به توبه هدایت می‌کند. قدم اول برای ایجاد رابطه با خدا توبۀ واقعی و قدم بعدی ايمان به مسيح است.‏

پولس به افرادی که ظاهراً ديندار بودند و برای نجات بر اصول اخلاقی تکیه می‌کردند، هشدار می‌دهد. یک فرد مسیحی نباید دیگران را بی‌جا قضاوت کند، بلکه در‌پی یافتن نکات مثبت در اشخاص ديگر باشد.‏

وقتی انسان از خدا دوری می‌کند و مطیع امیال و هوس‌های خود می‌شود، خدا اجازه می‌دهد تا انسان ننگ گناه و عواقب اعمال ناپاک خود را تجربه کند. بت‌پرستی پست‌ترین مرحلۀ گناه و شرارت انسان است.‏

خدا از دو طریق، مکاشفۀ عام و مکاشفۀ خاص، خود را به ما می‌شناساند و با ما صحبت می‌کند. خدای مهربان به ما انسان‌ها، امتیاز انتخاب بين نیکویی و شرارت را عطا فرموده است.‏

بی‌ايمانی و خدا‌نشناسی، باعث عدم محبت به خدا و انسان‌های ديگر می‌شود. ريشۀ تمام گناهان و شرارت‌ها، نشناختن خدای حقيقی و ايمان نداشتن به اوست. غضب خدا بر گناه و شرارت نازل می‌گردد.‏

برای رهایی از بار سنگین گناه، کافی‌ست که به عيسای مسيحِ نجات‌دهنده و مرگ و قيام او ایمان آورید تا خدا شما را نیک محسوب کند. انجیل،‌خبر خوشِ رستگاری و مرگ و قيام مسیح، مایۀ افتخار ما است.‏

پولس به‌‌خاطر ایمانِ مسیحیان روم، شادمان و شکرگزار بود و برای آنها دعا می‌کرد. ما نیز باید به‌خاطر برادران و خواهران مسيحی خود، شاکر و شادمان و دعاگو باشیم و مژدۀ نجات را به همۀ ملت‌ها برسانیم.‏

نجات، آمرزش گناهان و فرزندخواندگی، نه به‌خاطر لیاقت ما بلکه به‌سبب فیض خدا و از طریق مسیحِ خداوند حاصل می‌شود. هیچ کس نباید خود را بالاتر از دیگری بداند و همه باید نام خداوند را جلال دهیم.‏

رسالۀ رومیان، یکی از جامع‌ترین رسالات عهد‌جدید می‌باشد. در این رساله پولس به‌طور کامل پیام نجات‌بخش انجیل مسیح را تشریح نموده است و مسئولیت ما را در نقشه و هدف خدا شرح می‌دهد.‏

رسالۀ پولس به رومیان، به سبک نامه‌های متداول قرن اول میلادی شروع می‌شود. پولس خود را غلام و بندۀ مسیح معرفی می‌کند. خدا پولس را برای خدمتی خاص خوانده و جدا نموده بود.‏