وقتی يک مسيحی راستين در نام مسيحِ خداوند دعا می‌کند و با خدای حقيقی راز و نياز دارد، خدا از لحاظ روحانی، روی خود را به او نشان داده و قدرت و آرامش الهی‌اش را به او می‌بخشد.‏

گناه، عامل جدايی بين خدای مقدس و انسان است. شخصی که گناهانش به‌وسيلۀ ايمان به مسيح و واقعيت مرگ و قيام او از مردگان آمرزيده نشده است، نمی‌تواند رابطه و رفاقت با خدا داشته باشد.‏

ايماندارانِ راستين مسيحی، بايد به خدا توکّل کنند و خود را به او بسپارند و مطيعش باشند. مسيح، غذای آسمانیِ ايمانداران است. او فرمود، من نان حيات هستم. هر‌که نزد من بيايد، هرگز گرسنه نخواهد شد.‏

خدا ايمانِ ايمانداران مسيحی را آزمايش می‌کند و اجازه می‌دهد که آنها از بيابان‌هايی عبور کنند و با وسوسه‌های شيطان روبرو شوند. اما بايد مطيع کلام خدا باشيم و تسليم وسوسه نشويم و گناه نکنيم.‏

هرقدر که بیشتر در ایمانِ مسيحی‌مان رشد کنیم و رفاقت ما با مسيح خداوند صميمی‌تر شود، مسيح بيشتر در ما و زندگی‌مان ديده خواهد شد. به اين ترتيب، ما کمتر و مسيح بيشتر در زندگی ما جلال می‌يابد.‏

توبۀ واقعی، توأم با تغيير فکر و عمل می‌باشد. کسی که واقعاً توبه می‌کند، زندگی و رفتارش بيانگر توبۀ اوست. یحیای تعميد‌دهنده به مردم فرمود، توبۀ خود را با ثمراتی که به بار می‌آوريد، نشان دهيد.‏

آنچه در زندگی عيسی مسیح به‌وقوع پيوست، صدها سال قبل از تولدش به‌وسيلۀ انبياء راستين پيشگويی شده بود. در مورد تولد عيسی، او از نسل داوود پادشاه به جهان آمد اما پادشاهی‌اش زوال‌ناپذير خواهد بود.‏

خدا بر اساس فيض و لطفش، اشخاصی را برای خدمت مقدس خود می‌خواند که فروتن باشند و بخواهند کلام خدا را اطاعت کنند. کسانی که حاضر باشند به‌خاطر دیگران ضرر ببینند، اما به کسی ضرر نرسانند.‏

در روز پنطيکاست، روح‌القدس مطابق پيشگويی‌های انبياء، بر ايماندارانِ به مسيح نازل شد که آن مردان و زنان، قوت بيابند و شاهدان مسيح باشند تا نام خداوند و منجی از مردگان برخاستۀ ما، عيسی مسيح جلال بيابد.‏

در این دنیای فاسد، اگر می‌خواهیم در مقابل سختی‌ها و شدائد زندگی ايمانی استوار داشته باشيم، باید هرچه بيشتر در مسيح رشد کنيم. پس مطالعۀ کتاب‌ مقدس و دعا را جدی بگیریم و مطيع کلام خدا باشيم.‏