زندگی در گناه و نداشتن رابطه با خدا، باعث نا‌آرامی در وجود انسان می‌شود. اما وقتی شخص حقيقتا به مسیح ایمان می‌آورد و نجات می‌يابد، بار گناهانش بر‌داشته می‌شود و آرامش الهی را دریافت می‌کند.‏

هنگامی‌که پطرس بر مسيح تمرکز داشت، در طوفان، بر روی آب راه رفت. ما بايد چشم خود را از طوفان‌ها و سختی‌های زندگی برداریم و به مسیح چشم بدوزیم تا در امواج متلاطم در آب فرو‌‌نرويم.‏

مسیح، نان حیات است و او گرسنگی وجود ما را برطرف می‌سازد. وقتی به مسیح ایمان می‌آوریم، جان و روح گرسنۀ ما از او تغذیه می‌کند و سير می‌شود.‏

رابطۀ ما با خدا و دیگران باید شفاف باشد و وجدان ما در اين مورد بايد آرام باشد. همچنین فراموش نکنیم که پاداش ما مسيحيان به‌عنوان فرزندان خدا، و خادمین مسيح، در آسمان است.‏

نجات مسيحی و حيات جاودانی، تنها به‌وسيلۀ توبه از گناه و ایمان به مسیح خداوند و واقعيت مرگ و قيام او به‌دست می‌آید. وقتی مسيح را دريافت کنيم، دیگر هیچ قدرتی نمی‌تواند ما را از محبت خدا جدا کند.‏

در مثلی دیگر عیسی، ایمانداران را به بذر نیکو و فرزندان شیطان را به تلخه یا کرکاس تشبیه می‌کند. و در مثل دانۀ خردل، اشاره به کلیسا، يعنی جماعت ايمانداران راستين مسيحی و نحوۀ رشد آن می‌باشد.‏

در مثل برزگر، قلب انسان‌ها‌، به‌ چند نوع زمين تشبيه شده است. زمين سخت، زمين کم‌عمقِ سنگلاخی، زمين خار‌دار و زمين نيکو. با خون مسیح و روح‌القدس و کلام خدا، زمین دل انسان نيکو می‌شود.‏

مسیح با گفتن مثل‌های مختلف، ملکوت و پادشاهی خدا را برای مردم و شاگردان و پيروانش تشریح می‌کرد. در مثل برزگر، عیسی، قلب انسان‌ها را به چهار گونه زمین مختلف تشبیه می‌کند.‏

ما در این دنیا با شیطان در مبارزه هستیم، ولی باید بدانیم که خداوندمان مسیح، پيروزمند و بزرگتر از هر قدرتی است. مهمترين موضوع برای مسيح، انجام ارادۀ خدا بود. ما نیز باید به‌دنبال انجام ارادۀ خدا باشیم.‏

بهترین راه‌ برای رشد در مسيح و آشنایی با نقشۀ کامل خدا، مطالعۀ منظم و درک کتاب‌ مقدس است. ما باید آن‌گونه که شايستۀ فرزندان خدا است زندگی کنيم و این با درک کتاب ‌مقدس میسر می‌شود.‏