Í dag höldum við áfram þar sem frá var horfið í síðasta þætti og skoðum stöðu fjölskyldualbúmsins á þessum stafrænu tímum - tímum þar sem flestir taka ljósmyndir í þúsundavís. Hvert er myndefni fjölskyldumynda nútímans? Hvernig varðveitum við þær? Hvað viljum við að verði um þær eftir okkar dag? Við leiðum hugann að myndum annarra. Er okkur sama þótt persónulegar myndir endi í höndum ókunnugra? Hefur þá einhver ókunnugur yfir höfuð gaman af því að blaða í gegnum mínar myndir eftir að dagar mínir eru taldir?

Hvaða áhrif hafa ljósmyndir - persónulegar og óþekktar - á líf okkar og hvaða tilgangi þjóna þær? Eða eins og Roland Barthes, franski hugsuðurinn orðaði það: Ljósmyndin minnir okkur á síbreytilegt eðli náttúrunnar. Ljósmyndin er áminning um hverfulleika lífsins, hún er áminning um endanleika okkar, og jú ... dauðann. Efnið sem á henni lifir er eilíft augnablik sem er nú þegar löngu liðið.

Í fyrstu þáttum Glans skoðum við fyrirbæri sem hefur þýðingu fyrir okkur öll, bæði í persónulegu samhengi og samfélagslegu; Ljósmyndir - og þá út frá alls konar sjónarhornum; myndvinnslu, minni, myndlæsi, varðveislu og breytingum og þróun á tímum fjórðu iðnbyltingarinnar svo fátt eitt sé nefnt. Í þessum þætti beinum við sjónum okkar að fjölskyldu albúminu. Hvaða þýðingu hefur það í dag á stafrænum tímum? Hvaða tilfinningar, eða jafnvel minningar, vakna þegar við flettum í gegnum gamlar ljósmyndir? Og, hvað verður um þær þegar við deyjum?

Umsjón: Anna Gyða Sigurgísladóttir og Katrín Ásmundsdóttir.