Børnini eru farin aftur í skúla. Koronusmittan er methøg, og sannlíkindini fyri at hon breiðir seg millum børn, sum hon longu ger onkra staðni, bara økist.

Hetta reisir spurningin, skulu vit koppseta børnini fyri koronu, ella skulu vit lata vera?

Svarið er ikki einfalt ja ella nei.

Í morgunsendingini greiðir Marnar Fríðheim Kristiansen, lækni og granskari, frá fyrimunum og vansum, hvørt foreldur velja at koppseta børnini ella ikki.

Prát, innsløg og tónleikur.

Donsku X-Factor dómararnir vóru bergtiknir, tá 18 ára gamla, Tina Mellemgaard, sang sína útgávu av Runnin´ hjá Beyonce.

Øll trý vóru samd um, at hon skuldi víðari í kappingini.

Tina tóktiskt púra rólig, tá hon sang og spældi gittar fyri dómarunum. - Hatta er tað, sum eg dugi, sigur hon smílandi.

Dreymurin er at kunna liva av tónleikinum. Málið er ikki at vera við í X-Factor.

Málið er tað, sum vónandi hendir aftaná, hugleiðir Tina.

- Tað eru nógvar góðar grundir til at hava eitt breitt umboð av føroyingum í løgtingi og landsstýri. Ein av teimum er, at hesi eiga at umboða fólkið, ið her býr, og helvtin av teimum, ið búgva her, eru kvinnur.

Hetta liggur í orðinum fólkaræði. Verandi støða gongur beinleiðis ímóti demokratisku virðunum. Við sjey landsstýrissessum er pláss fyri kvinnuligari umboðan. Alt annað er uttanumtos.

Soleiðis stendur at lesa á facebookvanganum hjá Demokratia, nú tað gjørdist greitt at eingin kvinna er í landsstýrinum fyri fyrstu ferð í 18 ár

Í vikuni hevur tað leikað hart á millum mótmælisfólk, løgreglu og herin í Kasakstan. Bæði mótmælis- og løgreglufólk hava ligið eftir á, og stjórnin í Kasakstan hevur biðið um hjálp úr Russlandi og Hvítarusslandi, sum hava sent herfólk til Kasakstan fyri at fáa frið í lag í landinum.

Tað er í kvøld eftir Dag og viku, at dokumentarurin um Gimma verður í sjónvarpinum.

Hóast hann er 93 ára gamal, so er hann ógvuliga ungur í sinni.

Fyri seks árum síðani brendu húsini hjá Gimma Hansen í Rituvík í grund. Við eitt fór lívsverkið, hann sjálvur hevði smíðað sær, upp í royk.

Men einki er so ringt, at tað ikki er gott fyri okkurt.

93 ára gamli maðurin av Slættanesi er nú fluttur inn í kjallaran hjá soninum á Signabø, har hann tekur bussin hvønn fyrrapart til Havnar.

- Tá mamma ringdi og segði mær, at bilurin var á veg í skrell helt eg, at eg mátti bjarga honum, sigur Siggvard.

Síðan stóð bilurin í nógv ár, uttan at nakað varð gjørt við hann, men í fjør skuldi tað so vera, so Siggvard setti seg í samband við Sofus Hansen, og bar fram ynski um at fáa hann settan í uppruna stand, og uppgávan var ein, sum Sofus var fegin um at fara undir.

- Eín tílíkan bil sær man ikki á hvørjum degi, tí hann er gjørdur úr metalli heldur enn plastikki, og eg legði meg eftir at fáa hann so nær upprunastandi sum gjørligt.

Prát, samrøður og tónleikur.

- Ein vani er sum ein veit, sum vatn rennur ígjøgnum. Av tí sama tekur tað eisini tíð at fáa sær ein nýggjan vana.

Soleiðis sigur Jonna Poulsen, sum er vanavegleiðari. Eisini er hon útbúgvin sjúkrarøktafrøðingur og kostfrøðingur.

Tað er hesa tíðina á árinum, at nógv fólk vilja fáa sær betri vanar. Eitt nú vilja tey leggja av at roykja, røra seg meira, eta minni søtt, brúka minni tíð upp á fartelefonina og so framvegis.

Hóast tað kann tykjast trupult at broyta vanar, so er tað gjørligt, so leingi tú setir tær smá, realistisk mál, sambært Jonnu Poulsen.