“Ben hallederim,” diyoruz. Yardıma uzanan eli geri çeviriyor, sonra kimsenin yorgunluğumuzu fark etmemesine kırılıyoruz. İhtiyacımızı söylemekten kaçınıyor; yüzümüze bakınca anlaşılmayı, “Gerek yok,” dediğimizde biraz daha ısrar edilmesini bekliyoruz.
Yükü taşımak tanıdık geliyor. Bıraktığımızda açılacak yer ise daha belirsiz. O yerde birinin yardımını kabul etmek, teşekkür edip durabilmek ve hiçbir şeyi hemen geri ödememek var.
Ellerimiz doluyken kimseye yaklaşacak bir yer kalmıyor.
Bir elin tutulabilmesi için önce biraz açılması gerekiyor.
“Yüküm Bende Kalsın” | İçimden Bir Ses’in 59. bölümü şimdi tüm platformlarda.
#İçimdenBirSes #YükümBendeKalsın #Podcast #Psikoloji #KendineBakmak