Van haar veertiende tot twintigste levensjaar wordt Naomi seksueel misbruikt door haar vader. Op school trekt ze meerdere keren aan de bel, maar niemand neemt haar klachten serieus. Ook thuis vindt Naomi geen gehoor. Haar moeder doet alsof haar neus bloedt en gelooft haar verhaal niet. Dus houdt ze verder haar mond. Jarenlang zit Naomi in de overlevingsstand. 

Naomi’s vader probeert haar zo veel mogelijk te isoleren. Ze mag niet met vriendinnen afspreken, of te laat thuiskomen. Haar haren vallen uit door de stress en tot overmaat van ramp raakt ze zwanger van haar vader. 

Inmiddels woont Naomi op een veilige plek, bij liefdevolle pleegouders. Ze studeert, heeft sinds kort een relatie en schrijft een boek over haar ervaringen. Maar het loskomen van haar onveilige jeugd ging niet zonder slag of stoot en laat nog altijd diepe sporen na. 

Op 30 april 2017 vinden twee fietsers het lichaam van Esther Paul langs de oever van het Veluwemeer. Ze is door een misdrijf om het leven gekomen, een dader wordt nooit gepakt. Sinds die datum gaat Suus, de moeder van Esther, in de overlevingsstand. Ze vecht voor antwoorden, erkenning en gerechtigheid. Troost vindt ze bij lotgenoten die iets soortgelijks hebben meegemaakt en die weten hoe deze complexe rouw voelt.

Acht jaar lang metselt Suus een muurtje om haar verdriet. Ze pakt zo goed en zo kwaad als het gaat zelf haar leven op. Ze zoekt naar houvast en afleiding om met het verdriet om te gaan. Maar sinds een paar weken voelt het voor haar alsof de dammen doorbreken. Boosheid krijgt de overhand. Voor het eerst in acht jaar vraagt ze om professionele hulp.

Het is het telefoontje dat geen ouder ooit wil krijgen, maar waar Marian al heel lang bang voor was. Wanneer ze hoort dat haar dochter dood is gevonden, weet ze het meteen. Marians grootste angst is werkelijkheid geworden, haar dochter Sandra is vermoord door haar eigen man, die vervolgens een einde aan zijn leven maakte. Anderhalf jaar na de moord op haar dochter, vecht Marian dagelijks tegen het immense verdriet door te strijden voor goede zorg voor haar kleinkind Sam, het enige gezinslid die dit verschrikkelijke familiedrama overleefde.

Voor Marian is het delen van het verhaal van Sandra iets wat móét worden verteld. Praten over Sandra en over femicide is voor haar noodzakelijk om overeind te blijven. Het is een verhaal over verlies en overleven, over rouw die niet past in de verwachtingen van anderen. "Waarom huil je niet?" vragen mensen haar soms. Maar wie bepaalt hoe rouw eruitziet?

Wie ben je eigenlijk, als een nieuw label je zelfbeeld aan het wankelen brengt? In deze podcast gaat Emiel in gesprek over zijn zoektocht rondom hoogbegaafdheid. Als therapeut weet hij als geen ander hoe om te gaan met labels en diagnoses, maar hoe ga je ermee om als die kennis opeens persoonlijk wordt?

Voor Emiel voelt dit gesprek als een soort coming-out: een moment waarop hij woorden geeft aan een stukje van zichzelf dat hij nog niet eerder zo publiekelijk heeft gedeeld. Hoe verandert je blik op jezelf, en ook op je omgeving, wanneer je ontdekt dat je misschien altijd met een andere bril naar de wereld hebt gekeken? En hoe vind je daarin je authentieke zelf?

Rachel is 25 jaar oud als ze ongepland in verwachting raakt. Ze besluit haar kindje te houden en alleen op te voeden. Maar de zwangerschap blijkt zwaar, de bevalling ook en het werkend moederschap is niet gemakkelijk. Rachel is een doorzetter en lijkt alle ballen in de lucht te kunnen houden. Tot de vader van haar dochtertje Eva onverwacht om het leven komt; dan breekt ze.
Op eigen kracht gaat ze op zoek naar wat haar zou kunnen helpen. In eerste instantie is dat intensief sporten, afvallen en goede voeding. Daarmee openen zich ook wegen naar het leggen van nieuwe contacten, goed voor zichzelf zorgen en hulp leren vragen. Zo vindt Rachel een nieuwe balans, waardoor ze niet alleen zelf gelukkiger in het leven staat, maar ook Eva meer kan bieden. 

Jasper heeft een licht verstandelijke beperking en autisme. Met de juiste begeleiding vindt hij zijn weg in het leven; hij werkt bij de Jumbo, hij doet een opleiding ervaringsdeskundigheid, haalt zijn rijbewijs en loopt de vierdaagse. 
Jasper woont samen met zijn vriendin Nathalie. Zoals bij ieder stel kent hun relatie de nodige uitdagingen. Omdat Nathalie ook een licht verstandelijke beperking heeft, werd samenwonen door hun omgeving afgeraden. 'Laat ons zelf dingen proberen' vindt Nathalie. Dus zetten ze door en krijgen daarbij steun van enkele begeleiders. Met wat extra hulp en relatietherapie, leren zij wat werkt en wat niet werkt in hun relatie. Ze zijn alweer twaalf bij elkaar. 

Saskia is ondernemer in hart en nieren en een harde werker, tot het op een dag niet meer gaat. Met een diep gevoel van leegte en angst voor de buitenwereld belandt ze op een wachtlijst voor ggz hulp. Dat wachten duurt een jaar. Een jaar waarin er niets gebeurt, anders dan dat haar klachten verergeren. 
In de wanhoop om ook haar inkomen te verliezen, begint ze voor zichzelf. Uitgaande van haar sterke kanten en de specifieke voorwaarden die zij nodig heeft om te kunnen functioneren. Saskia weet als geen ander wat helpend kan zijn als je wacht op hulp: gezien worden als mens. Daarom bedenkt zij WachtVerzachter en runt inmiddels de inloop Bruis voor mensen met psychische klachten. Een warme plek zonder oordeel en met tijd en ruimte voor contact, stilte of reflectie. Zo biedt Saskia anderen wat zij zelf heeft gemist. 

Maarten was 18 jaar toen zijn vader stierf aan de ziekte ALS. Hoewel hij met steun van zijn broer, moeder en zijn vrienden zijn leven goed op weet te pakken, kent hij momenten dat het verlies opnieuw zijn aandacht vraagt. Dat uit zich in onrust en somberheid. 
Inmiddels herkent Maarten de signalen en weet hoe hij hier mee om kan gaan. Met haptonomie, schrijven over zijn emoties en praten met vrienden houdt hij zichzelf in balans in moeilijke perioden. Hij weet steeds beter om te gaan met het gemis en vooral te genieten van de herinneringen aan zijn vader. 

Marjolein is student als haar langdurige gevoelens van onzekerheid en minderwaardigheid zich uiten in zelfdestructief gedrag. Gelukkig wordt dat opgemerkt door huisgenoten en Marjolein zoekt hulp. De diagnose borderline volgt. Hoewel blij met de erkenning en behulpzame therapie, herkent Marjolein zich niet in de clichés rond borderline. 
Marjolein bouwt een stabiel en goed leven op en heeft een fijne relatie. Ondanks dat is de keuze om moeder te worden niet zomaar vanzelfsprekend. De zwangerschap, bevalling en moederschap roepen soms oude gevoelens en reacties bij haar op. Balans vinden is een voortdurend proces, maar Marjolein vindt het zelfvertrouwen om moeder, collega, partner en vooral zichzelf te zijn. 

Esther beseft zelf nauwelijks wat er precies gebeurt als zij een herseninfarct krijgt. In haar hoofd is zij nog steeds dezelfde creatieve, energieke vrouw als altijd, maar in het revalidatiecentrum blijkt dat ze niet eens meer weet hoe ze moet lopen. Ze heeft te maken met forse beperkingen. Ze maakt kennis met de wereld van 'dagbesteding', taxibusjes, intensieve therapie, een aangepaste woning en een behoorlijke mate van afhankelijkheid. Wennen doet dat nooit. Maar met hulp van haar liefdevolle vrienden en familie, vindt zij nieuwe hobby's, mogelijkheden om erop uit te trekken en een balans in haar relatie.