İsmet Berkan, NATO zirvesi gibi ciddi bir konuyu yazmayı planlarken Tamar Tanrıyar fenomeniyle karşılaşmasını anlatarak Türk medyasının düştüğü sığlığı eleştiriyor. Eski bir spor muhabirinin eski eşi olan, hiçbir bilgiye veya kanıta dayanmayan iddialar ortaya atan bu kadının sözlerinin hem Sabah hem Sözcü gazetesi tarafından ciddiye alınmasını "cahil ötesi" buluyor; Turkuvaz Medya'nın Sözcü'yü kasten dağıtmadığı iddiasının yasal olarak bile mümkün olmadığını vurguluyor. Savcılığın bu sıradan sosyal medya paylaşımları için yakalama kararı çıkarmasını, mal varlığı dökümlerinin çarşaf çarşaf yayınlanmasını abes buluyor. Asıl mesajı ise şu: Bu sığlığa kimse bizi zorlamıyor, toplum olarak kendi isteğimizle bu mahalle dedikodusu seviyesine çekiliyoruz; eskiden Doğu Perinçek gibi isimler en azından dolu dizgin tartışırdı, şimdi meydan Tamar Tanrıyar gibilere kalmış durumda.

Akif Beki, Kemal Kılıçdaroğlu'nun Kadir İnanır'ın cenazesinde uğradığı soğuk karşılamayı, çelenginin alınmaması ve cami avlusundaki homurtularla aktarıyor. Asıl vurguladığı çelişki şu: Kadir İnanır, gerçek hayatta ve canlandırdığı Tatar Ramazan rolünde haksızlığa başkaldırının sembolüyken, "Butlan Kemal" olarak anılan bir salon siyasetçisinin bu cenazede sıcak karşılanmayı beklemesi tam bir çelişki. Yazının ikinci bölümünde Kılıçdaroğlu'nun CHP'ye yönelik tüm suçlamaları kabul edip özür dilediğini ama Demirtaş'ın dokunulmazlığının kaldırılmasındaki rolünden hiç pişmanlık duymadığını vurguluyor; bunun bir gaf değil, yarın Özgür Özel'in dokunulmazlığı kaldırıldığında aynı silahı kullanabilmek için bilinçli bir tercih olduğunu öne sürerek bitiriyor.

İbrahim Kahveci, emekli maaşlarının açlık sınırının yüzde 33,4 altında kaldığını, asgari ücretin de aynı sınırın yüzde 18,8 altında olduğunu rakamlarla belgeleyerek fakirliğin artık yapısal bir mahkumiyete dönüştüğünü vurguluyor. İşsizliğin de buna eklendiğini, son iki yılda kimsenin iş bulamadığını ve 533 bin kişinin işini kaybettiğini aktarıyor. İktidarın eski kozları olan "vatan-millet" ve "terör" söylemlerinin tükendiğini belirterek elinde kalan üç kozu sıralıyor: Mehmet Şimşek'i suçlu ilan edip kabine değiştirmek, sonra maaşlara göstermelik zam yapmak ve en kritik olanı, CHP'nin bölünerek "Butlancı CHP"nin sandıkta iktidara fiilen hizmet etmesi. Cumhur İttifakı'nın masasının altında artık CHP'nin de yer aldığını ironiyle vurgulayarak iktidarın bu sefer hesabında Türk halkının olmadığını söylüyor ve "bakalım millet ne diyecek" diyerek bitiriyor.

Fehmi Koru, CHP'nin tarihsel önemini hatırlatarak Özgür Özel liderliğinde ilk seçimden birinci parti çıkma beklentisinin "mutlak butlan" kararıyla nasıl çatışmaya dönüştüğünü ele alıyor. Asıl eleştirisi parti içi muhalefete: Özel ve arkadaşlarının süreci öngörüp erken tedbir alamamalarını, Kılıçdaroğlu'nun bu kararla "kurtarıcı" rolüne soyunacağını hesaba katmamalarını sorguluyor. Kılıçdaroğlu'nun itibar kaybını umursamaz görünmesini, anketlerin CHP'nin onun elinde varlık sebebini yitirebileceğini gösterdiğini vurgulayarak aktarıyor. AK Parti'nin 2015'teki benzer bir kriz sonrası oyunu nasıl artırdığını örnek vererek günümüz iktidarının da benzer taktiklerle kendini sürekli iktidarda tutma deneyimine sahip olduğunu hatırlatıyor ve Özel'in "CHP'de kalmak mı, yeni parti mi?" sorusunu geciktirmesinin riskini büyüttüğünü vurgulayarak bitiriyor.

Ahmet Taşgetiren, Erdoğan'ın Sapanca'daki istişare toplantısında "yorulan kenara çekilsin" çağrısının ötesinde asıl dikkat çektiği cümleyi öne çıkarıyor: "86 milyonun umuduyuz, aynı zamanda ümmetin de umuduyuz." Bu söylemin artık bir motivasyon aracı olmaktan çıkıp "ezbere" dönüştüğünü, salondaki kimsenin gerçek bir coşku yaşamadığını sorguluyor; dolar milyonerlerinin arttığı, halkın yarısının açlık sınırında yaşadığı bir tabloda bu cümlelerin yürekten söylenip söylenmediğini merak ediyor. Yazının ikinci bölümünde ise CHP'deki yargı kaynaklı ayrışmanın parti içi bir mesele olmaktan çok ülke yönetimini ilgilendiren bir konu olduğunu vurgulayarak Erdoğan'ın "atanmış" ve "seçilmiş" genel başkan arasında kimi muhatap alacağı sorusunun aslında demokratik krizin derinliğini gösterdiğini söylüyor.

Taha Akyol, NATO zirvesi öncesinde 174 kişinin "eylem yapma ihtimaline binaen" tutuklanmasını CMK'nın 101. maddesindeki somut delil zorunluluğuna açıkça aykırı bularak sert biçimde eleştiriyor. Silah, bomba, örgütsel doküman veya eylem hazırlığına dair hiçbir bulgu olmamasına rağmen TEMA Vakfı üyeleri ve akademisyenlerin tutuklanmasını 2011'den başlayan otoriterleşme sürecinin yeni bir aşaması olarak değerlendiriyor. HSK'nın tamamen iktidarın kontrolüne geçmesiyle yargının siyasallaştığını, Adalet Bakanı Gürlek'in "yatırımcı için hukuki güvenlik" söyleminin bu tablo karşısında çelişki oluşturduğunu vurguluyor. Trump'la iyi ilişkiler kurmanın yanlış olmadığını ama onu hoş tutmak için barışçıl protestoları bastırmanın Türkiye'nin demokrasi imajına ağır zarar verdiğini belirterek Montesquieu ve Beccaria'nın 18. yüzyılda savunduğu ilkeleri 21. yüzyılda hâlâ savunmak zorunda kalmaktan ıstırap duyduğunu söylüyor.

İbrahim Kahveci, hafta sonunu Diyarbakır-Cizre hattında geçirdiğini anlatarak bölgedeki iki çarpıcı tabloyu gözler önüne seriyor. Birincisi ekonomik: Günde 50 bin kamyonun geçtiği İpek Yolu bakımsız, GAP sulama yatırımlarının yalnızca yüzde 25'i tamamlanmış, Nusaybin Sınır Kapısı 13 yıldır kapalı ve Irak ihracatında Türkiye'nin yerini BAE ve Çin almış. İkincisi siyasi: Diyarbakır'da "Kemal kandırılmışlığı" sendromu yaşanıyor, bölge halkının barış isteği kadar somut ekonomik adım beklentisi de karşılıksız kalıyor. "Barış" söylemiyle "oy avcılığı" yapılıp yapılmadığı sorusu yanıt beklerken DTSO Başkanı'nın "kayyum atanan bölgeye kayyum çağırmıyoruz" sözünü öne çıkararak demokrasinin "denge" ile değil "duruş" ile yürütüleceği mesajıyla bitiriyor.

Yusuf Ziya Cömert, hac ve umrenin gerçek anlamda arındırıcı olduğuna inandığını ama bazı çevrelerin bunu bir "kefaret mekanizması"na dönüştürdüğünü hicivli bir dille anlatıyor. Kul hakkı gözetmeden kazanan, zimmetine geçiren bazı kesimlerin cami yaptırma, burs verme ya da hac-umreye gitmeyle günahlarını "sıfırladığını" zannettiğini eleştiriyor. Yazının asıl hedefi ise siyasi hayata taşınan bu "arınma" mantığı: Yolsuzluk operasyonlarından kaygılanan CHP'li belediye başkanlarının AK Parti'ye geçerek tüm geçmiş günahlarından temizlendiğini, Kılıçdaroğlu'nun da butlan döneminde bu imkândan yararlandığını ima ederek "hacca gitmiş kadar değil ama umreye gitmiş kadar oldu" diyerek bitiriyor.

Mehmet Ocaktan, "Terörsüz Türkiye" sürecini desteklediğini belirterek Erdoğan'ın yasal adımların başladığını açıklamasını ve PKK'lılar için hazırlanan çerçeve yasayı olumlu karşılıyor. Selahattin Demirtaş'ın on yıllık cezaevi hayatına rağmen sürece destek verdiğini ve Erdoğan'a "etrafındaki fırsatçılara prim vermeden ilkeli bir uzlaşma zemini aç" çağrısında bulunduğunu aktarıyor. Demirtaş'ın Meclis'te Kürtçe çantasıyla giremeyen gazeteci örneğini aktararak anadil ve kimlik meselesinin çözümün can alıcı noktası olduğunu vurguluyor. Butlan, kayyum ve muhalif sesleri susturarak barışın sağlanamayacağını, Demirtaş, Kavala ve Atalay gibi isimlerin mahkeme kararlarına rağmen cezaevinde tutulduğu bir ortamda "Terörsüz Türkiye"nin hep eksik kalacağını vurgulayarak bitiriyor.

İskender Öksüz, 50 yıl önce yazdığı Türk Milliyetçiliği Fikir Sistemi kitabının anması vesilesiyle o kitabın hangi tezlerinin eskidiğini hangilerinin güncelliğini koruduğunu sorguluyor. Komünizm eleştirisi gibi anakronik kalan bölümlerin yanı sıra "toplum birimleri" ve "zihinlerde yürütülen yeni topyekün harp" gibi kavramların bugün daha da geçerli olduğunu vurguluyor. Toplum birimlerini ele alırken sosyolojinin tarihsel olarak "nasıl" sorusunu yanıtladığını ama "niçin" sorusuna ancak sosyobiyoloji ve evrim psikolojisiyle yaklaşılabildiğini aktarıyor. Robin Dunbar'ın "sosyal beynimiz en fazla 150 kişilik grubu kaldırır, bu sayı aşılınca grup ikiye bölünür" tezini ve klanları bir arada tutan şeyin dedikodu olduğunu aktararak ilginç bir sonuçla bitiriyor: Toplum 150 kişiyi aşacaksa edebiyata ihtiyaç vardır.