Kendine Tanı 🌱

Çoğumuz her gün büyük ve küçük bir çok kaygı yaşıyor ve bununla nasıl baş edeceğimizi bilemiyoruz. Yaşadığımız kaygılar hayatımızı o kadar derinden etkiliyor ki çok istediğimizi bildiğimiz bir şey için (sağlık, ilişki, yeni bir iş, anlamlı bir hayat, taşınma…) bile harekete geçmek yerine başımıza gelebilecek kötü olasılıkları sürekli zihnimizde döndürürken buluyoruz.

Bu bölümde yaşadığımız kaygılara başka bir bakış açısı getirmeye çalıştım. Ya kaygı ve korkulardan kurtulmaya çalışırken kendimizle ilgili keşfedebileceğimiz şeyleri de kaçırıyorsak? Ya burada yaşadığımız kaygının bize anlatmaya çalıştığı başka bir yaşam potansiyeli var ise? Başarısız olmaktan, reddedilmekten, kontrolü kaybetmekten ya da gerçekten istediğimiz hayatı yaşamaya başlamaktan neden korkarız? Korkularımız bizi neyden korumaya çalışıyor? Ve bazen bizi durduran şeyin ardında, henüz yaşayamadığımız bir ihtimal olabilir mi? Bunlara samimi ve pratik şekilde birlikte bakalım istedim.

Kiegaard kaygı için “özgürlüğün baş dönmesidir” der. Çünkü, özgürlük hayatlarımızda seçim yapabildiğimizde ve hata yapma cesaretini gösterdiğimizde mümkündür. O halde kaygıyla yüzleşmek gerçekten ne anlama geliyor? Her korkunun üzerine gitmeli miyiz, yoksa önce onun bize ne anlatmaya çalıştığını mı anlamalıyız?

Belki de kaygı ve korkularımızın altında her zaman gizli bir potansiyel olmayabilir ama bazen korktuğumuz şeyin içinde, kendimize henüz izin vermediğimiz bir arzu, sahiplenmediğimiz bir yanımız ya da yaşayabileceğimiz yeni, bambaşka ve bizim biricikliğimize özgü bir hayat ihtimali saklı olabilir…

Bu bölüm, korkusuz ve kaygısız olmayı değil; kaybımıza rağmen korktuğumuz şeyle ilişkimizi değiştirmeyi, kendimizi daha derinden tanımayı ve belirsizliğe rağmen seçim yapabilmeyi keşfetmek ve buna cesaret etmek için toplu bir davet.

Belki de kendimize sormamız gereken asıl soru şu: Korkunun seni korumaya çalıştığı şey ne ve onun ötesinde seni bekleyen nasıl bir hayat ihtimali var?

Bir ilişkiye hazır olmak, hayatımıza doğru insanın girmesini beklemekten ziyade çoğu zaman çok daha derin bir dönüşümün habercisi. Daha çok kendimizi “doğru insanı” bulmakla ilgili kaygılar taşırken buluyoruz. İlişkilere bakış açımız içsel olgunluğumuzun bir yansıması iken çoğunlukla kendimizi karşı tarafın bizi seçip seçmediğine, geç kalıp kalmadığımıza, ilişkinin uzun soluklu olup olmayacağına odaklanıyoruz. Oysa ki sağlıklı bir ilişki yaşayabilmek için önce kendimizde neleri dönüştürmemiz gerektiğini çoğu zaman sormuyoruz bile…

Bu bölüme sağlıklı bir ilişkiye hazır olup olmadığımızı anlayabilmek için kendimize sorabileceğimizi ve kendimizi sorgulayabileceğimiz bazı yaşam deneyimlerini bıraktım. Sağlıklı bir ilişki, bizi tamamlayacak birini bulmaktan ziyade; kendimizden vazgeçmeden biriyle birlikte olmayı öğrenmekten geçiyor. Bunun yollarını da bu bölümde birlikte keşfedelim istiyorum. Sevgiyle kalın ❤️

Rüyalarımızda gördüğümüz her bir kişi, figür, yer bize ait bir semboldür ve anlamı sadece bizim hikayemize özgüdür. Rüyada gördüğümüz bu sembolleri bireysel olarak anlamlandırdığımızda kendimizle ilgili bilinmeyenleri su yüzüne çıkartma şansına sahip oluruz ve dönüşüm için bir şans elde ederiz.

Gerçek hayatımız da bundan çok farklı değildir aslında. Hayatımızda karşımıza çıkan her insan ve onlarla yaşadığımız her bir olay( çatışma, aşk, tetiklenme) bizim hikayemizi bize anlatmak için oradadır. İster rüya ister gerçek hayat olsun gördüğümüz her şey bizizdir ve bize aittir. Ne zaman ki biz buradaki örüntüleri, kompleksleri, gölgeleri fark edip dönüştürürsek o zaman hayat sahnemiz de kendiliğinde tıpkı rüyalarımızda olduğu gibi değişmeye başlar.

Eğer hayatımızda takılı kaldığımızı hissediyorsak hayatımızı da bir rüya sembolü gibi yorumlayıp “burada anlatılmak istenen mesaj ne? Bu rüya benden neyi değiştirmemi/dönüştürmemi/farketmemi istiyor?” diye sorabilirsek döngülerimizi fark edip kırmak da mümkün hale gelir. Çünkü gerçek hayat aslında rüyanın ta kendisidir.

Annelik dendiğinde ilk akla gelen hikaye Yunan mitolojisindeki Demeter ve Persephone hikâyesidir. Ancak bu hikayeye Jungian bakış açısı ile bakıldığında annelik arketipi ile ilgili bize çok daha fazlasını anlatır. Annelik, biyolojik annelikten daha fazlasını barındırmakla birlikte kadın-erkek hepimiz içinde bulunan bir arketiptir. Çünkü “anne” dediğimiz enerji sadece çocuk doğurmakla ilgili değil; beslemek, alan tutmak, büyütmek, korumak, kontrol etmek, bırakmak ve ayrışabilmekle ilgili bir arketip. Dolayısıyla bu enerjileri yaşadığımız her yerde cinsiyetimizden, konumumuzdan bağımsız hepimiz anneliği de yaşıyoruz.

Türkiye gibi anneliğin kutsallaştırıldığı toplumlarda kadınların çoğu zaman sadece “anne” kimliğine indirgenmesi, bu arketipin gölge tarafını da görünmez hale getiriyor ve hatta anneliği çoğunlukla gölgesinde yaşatıyor. Fedakârlığın yüceltildiği ama bireyleşmenin suçluluk yaratabildiği bir kültürde; çocuk kadınlar, çocuk erkekler ve birbirinden psikolojik olarak ayrışamayan ilişkiler oluşabiliyor.

Eğer kendinize ebeveynlik yaptığınız, kendinizi şifalandırdığınız bir süreçteyseniz, ebeveynlerinize kırgınlığınızı daha iyi anlamak istiyorsanız, anne olmak isteyip olamama kaygısı duyuyorsanız, biyolojik olarak anne iseniz, anne olmayı bilinçli olarak seçmediyseniz, bir partner ilişkiniz varsa bu bölümde bir çok konuya cevap bulabilirsiniz.

Bu bölümde:

- Demeter ve Persephone miti bize psikilojik olarak sağlıklı anne-çocuk bağı açısından ne anlatıyor?

- Besleyen anne ile boğucu anne arasındaki fark ne?

- Neden bazı ilişkilerde “bakım verme” aslında kontrol biçimine dönüşüyor?

- Partnerlikte, iş hayatında, terapide ya da spiritüel alanlarda bu arketip nasıl çalışıyor?

- Kendini sürekli kurtarıcı rolünde bulan insanlar neden tükeniyor?

- İçsel çocuk çalışmaları ve kendine ebeveynlik neden bu kadar önemli?

- Sağlıklı Demeter enerjisi (annelik) nasıl yaşanır?

-

Hepimizin içinde hem Demeter hem Persephone var ve iyileşme dediğimiz şey bazen, içimizdeki çocuğu sonsuza kadar korumaya çalışmak değil; onun büyümesine izin verebilmekte başlıyor.

Bu bölümü faydalı bulduysanız paylaşıp başkalarına da iyi gelmesine destek verebilirsiniz.

Bir gün zayıflarsam kendimi daha çok seveceğim…

Tamamıyla iyileştiğimde sağlıklı bir partner bulacağım…

Hayat amacımı bulduğumda hayatım daha anlamlı olacak…

Hayal ettiğim işe, eve, arabaya sahip olduğumda rahat edeceğim…

Doğru arkadaşlıklar kurduğumda hayatımdan daha keyif alacağım…

Bu liste uzayıp gidiyor ve hayatımız bekleme listesinde asılı kalıyor çoğu zaman. Biz beklerken de hayatımız akıp geçiyor, gelecek hiç gelmiyor ve biz istediğini alamayan bir alacaklı gibi hayata kızıyoruz. Oysa gelecek de geçmiş de bugünden kurulur ve ne zamanki gelecekteki dış koşulların gerçekleşmesini beklemeyi bırakıp şu an içimizde var olan sonsuz yaratım ve var olma potansiyeline odaklanırız o zaman hayatın bizim için bize özel biricik planları olduğunu da anlarız. Kendi içsel bolluğumuzdan hareket ettiğimizde bize uygun olan hayat planı da işlemeye başlar ve beklediğimiz şeylerin zaten istediğimiz yada bize uygun olmayan inançlar, koşullanmalar olduğunu idrak etmiş oluruz.

Daha önceki bölümde “geç kalmışlık hissi” ile takılı kaldığımız geçmişten konuşmuştuk. Bu bölümde ise gelecek beklentilerimiz ile koşullandırıp yaşayamadığımız şimdimizden ve bu konuda bakış açımızı nasıl değiştirebileceğimiz ve hayatımızı bir bekleme listesi gibi yaşamak yerine kendi yaratımımız haline getirebileceğimizden bahsettim.

Kalbinize dokunmasını dilerim ❤️

Yorum ve görüşlerinizi bana gönderebilirsiniz. Fayda bulabileceğini düşündüğünüz kişilerle bölümü paylaşırsanız Kendine Tanı’nın daha fazla kişiye dokunmasına destek vermiş olursunuz.

Sevgimle,

Nevin

Erteleme her zaman bir tembellik göstergesi mi, yoksa bize çok daha derin bir şey anlatıyor olabilir mi?

Özellikle bizim coğrafyada bunun çok daha ortak bir sorun olduğunu görebiliriz. Hayatımız adeta erteleme üstüne kurulmuştur. Çoğunlukla bunun ana sebebi çocuklukta otorite figürlerinin seslerinin yetişkin hayatımızda da içselleştirmemizden kaynaklanır. İçsel çocuğumuz adeta düşeceği yada yeterince iyi yürüyemeyeceği kaygısı ile emeklemeyi bile deneyemez hale gelir. Burada olan tembellik değil dışarıdaki otoriteye karşı içsel çocuğu korumaktır. Ancak günün sonunda kendimizi yine “yapamıyorum” döngüsünde bulmaya devam ederiz

Oysa ertelemeyi aşmak için daha fazla disipline değil, daha fazla içsel temasa ihtiyacımız var. Bu bölümde ertelemenin sebeplerinden bahsederken sizlerle küçük ama dönüştürücü bir farkındalık alanı paylaşmaya çalıştım.

Bölümü dinledikten sonra yorumlarınızı ve deneyimlerinizi benimle Instagram hesabım yada [email protected] adresine email atarak paylaşabilirsiniz.

Geçtiğimiz dönemde* dönüşüm, bırakış ve kabullenişe dair yoğun bir çağrı aldık. Kimilerimiz bu çağrıya uydu ve eski benliğinin yavaş yavaş çözümüne tanıklık etti. Ancak en korkutucu olan yeni benliğe ve bilinmezliğe doğru adım atarken eşikten geçiş aşamasıdır. Çünkü çoğu zaman kendimizi “artık çözdüm” dediğimiz şeyleri tekrar ederken buluruz. Jung buna “personanın geri çağrısı” der. Bitirdim dediğimiz eski sevgilimiz bizi arar, bıraktığımız iş hayatımızdan bir teklif alırız ve kendimizi artık bize uymayan bir kalıbı tekrar ederken buluruz. Burada ego bize “bu kadar belirsizlikle yaşamak istediğine emin misin?” diye sorar ve içsel yolculuk tamamlanmışsa ve cevabımız “…rağmen evet” ise eşik bekçileri bize kapıyı açar. Eşik artık geçilmiş ve özbenliğimiz giden yola girilmiştir. Eski benliğimizin ölümünü göze alıp kendimizi doğururuz. Ancak, bu bazen iki dünyanın entegrasyonu ile de mümkündür.

Bu ayrımı nasıl anlayacağız? Yeni benliğimize geçişte bizleri neler bekliyor? Bu bölümde anlattım.

*Her ne kadar bu bölümde 2025 yılını değerlendirdiysem de bu bölümü ne zaman dinliyorsan senin için doğru zaman o zamandır.

Bu vesile ile hepinize öz benliğinizle daha çok hemhal olduğunuz mutlu bir yıl dilerim 🎄💫

Sevgimle ❤️

Hayatımızın hangi aşamasında olursak olalım durup geriye doğru baktığımızda keşkeler listemizle birlikte geç kalmışlık hissi de eşlikçimiz olur. Gerçekten arzu duyduğumuz şeyleri yapmak için hayatı erken tüketmiş ve istediğimiz durakta inmek için de kendimizi geç kalmış hissederiz. Bu halin çoğumuz için tanıdık olduğuna eminim.

Bize geç kalmışlık hissini yaşatan asıl şey: yaşamda kendimizi bir özne olarak görmeyi bırakıp bir nesne haline getirmemizde. Sanki yaşamın kendisi üzerinde belirli durakların olduğu lineer bir düzlem ve biz o duraklarda doğru zamanda durup yolu takip edersek mutlu olacağız yanılsamasındayız. Hayat bu şekilde bizim yarattığımız bir yaşam formu olmaktan çıkıp performans gösterilmesi gereken bir sahne haline geliyor. Bu da kendimize, özümüze ve yaşamımıza yanancılaşmamıza neden oluyor.

Bu bölümde geç kalmışlık hissinin nedenleri, hayatımızdaki iz düşümleri ve hayatımızın öznesi haline tekrar nasıl gelebilirizi paylaştım.

Yorum ve görüşlerinizi merakla bekliyorum. İlgini çekebileceğini düşündüğünüz kişilerle paylaşıp destek verirseniz çok mutlu olurum.

Bu bölümde “Kendine Tanı” podcastinin sahibi sevgili Nevin ile birlikte haritalardaki en önemli göstergelerden biri olan Chiron’u ve “yaralı şifacı” arketipini ele aldık.

Chiron’un anahtar sembolüyle bize gösterdiği yaralarımızı, kırılganlıklarımızla olan bağını, mitolojik hikâyesini ve bu hikâyenin ardındaki derin sembolizmayı konuştuk.

Yara ve travmalarımızın aslında bizi nasıl benzersiz kıldığını, öz-kabullenmenin şifalı gücünü ve bu sürecin hayatımıza kattıklarını paylaştık.

Kendi yolculuğunuza ışık tutmasını umduğumuz bu sohbeti kaçırmayın. Keyifli dinlemeler!

“Yara ışığın sana akacağı yerdir”

-Rumi

İyileşmek dediğimiz süreç hayatımızda sorunsuz ilişkiler, olaylar yaşayacağım, hep iyi insanlarla karşılaşacağım vaadinde bulunmaz. Yaşam devam ettiği sürece iyiler kadar kötü insanlar, olaylar ve tecrübeler yaşamaya devam edeceğiz. Ancak, iyileşmek tam da hayat bizi zorladığında, “kötü”lerle“olumsuz” tecrübelerle karşılaştığımız da merkezimizde kalarak bir “seçim” şansına sahip olduğumuzu hatırladığımızda başlıyor. Bazen sadece yaşanan tecrübeye kişisel anlamlar yükleyip anlamlandırmaya çalışmak yerine kötüye “kötü” diyerek olduğu gibi kabul etmek ve yüzümüzü hayatımızda büyütmek istediğimiz iyiye döndürmek, büyütmek istediğimiz şeye tutunmak esas olan. Düşüncelerimizin hayatımızı nasıl şekillendirdiğini farkettiğimizde bizim inanç sistemimizle birlikte her şey de şekil değiştiriyor.

Bugün popüler olan; “her şey kötüye gidiyor” diyor bize. Her şey daha da kötüye gitmiyor, sadece kötülük ve iyilik daha da görünür hale geldi. İyi haber ise bu ikisi arasında bir seçim şansımızın olduğu. Ben neyi büyütmeyi tercih ediyorum? Odaklanmamız gereken yer burası.

Gelin birlikte bu soruya cevap bulalım.

Yorum ve paylaşımlarınız benim için çok değerli. Eğer bu bölümü faydalı bulduysanız sevdiklerinizle paylaşmayı unutmayın.

Benimle birlikte çalışmak veya görüşlerinizi paylaşmak isterseniz kendinetanı@gmail.com veya @kendinetanı instagram hesabından bana mesaj atabilirsiniz.

Sevgimle,

N