خصوصی - Khosousi

خاطره - اجرای خصوصی حسین علیشاپور، محمد آدینه و پدرام بلورچی 

اجرای خصوصی به تاریخ ۸ فروردین ۱۳۹۱

بیات ترک 

ببین چگونه غمت پشت من شکست ببین!

غروب وار، طلوعم به خون نشست ببین

من آن حکایت شیرین، من این روایت تلخ

تو فکر می‌کنی این «من» همان من است؟ ببین

در این مقوله زبان سخن به عجز آمد

نگاه کن به نگاهم هر آنچه هست ببین

در آینه به سخن، شب که با تو بنشینم

نگاه کن به نگاهم هر آنچه هست ببین

با من صنما دل یک دله کن

گر سر ننهم آنگه گله کن

سی پاره به کف در چله شدی

سی پاره منم ترک چله کن

ای مطرب دل زان نغمه خوش

این مغز مرا پرمشغله کن

خروس زری، پیرهن پری - داستانی از احمد شاملو

نویسنده: احمد شاملو

موسیقی: بابک بیات

قوقولی قوقو سحر شد

سیاهی دربه درشد

فرشته ها دویدن

ستاره ها رو چیدن

خورشید خانم در اومد

با یک شفق سراومد

تا شب نکرده حاشا

بچه ها بیاین تماشا …

دیشب زن مش ماشالله بی‌درد

مرغای محله رو خبر کرد

پاشید واسشون یک چنگی چینه

گفت زود بخورین خروس نبینه

وقتی چراشو پرسیدم من

گفتش با خروس زری بدم من

روباهه دمش درازه

حیله چی و حقه بازه

تا چشم به هم بداری

میبینی که سر نداری

کله پا شدی تو قندون

نه دل داری نه سنگ دون

گربه و طرقه با خروس زری پیرهن پری با هم زندگی می کنند. روباهی در همان نزدیکی ها در سر، شکار خروس زری را می پروراند. گربه و طرقه که از نیت او باخبر هستند. تلاش می کنند که از او مراقبت کنند. اونها موفق می شوند دو بار خروس زری پیرهن پری را از چنگ روباه نجات دهند. تا سرانجام روزی گربه و طرقه و خروس با هم متحد مى شوند و مى توانند روباه را فراری بدهند.

سازِ مجنون - اجرای خصوصی رضا محجوبی در دشتی

سازِ مجنون

رضا محجوبی

اجرای خصوصی در دشتی

در سال ۱۳۲۹

گویند مرده، زنده به شیون نمی‌شود

دل زنده شد به شیونِ سازِ رضا مرا

روح حساس و افراط در شب‌نشینی، رضا را در اوج شهرت دچار تحولات روحی کرد و پزشکان از درمان او عاجز ماندند. اما با وجودی که سخنان نامفهوم می‌گفت، بسیار نجیب و از حافظه فوق‌العاده ای برخوردار بود وهرگز باعث رنجش کسی نمی شد. هنرمندی که پنجه‌های ملکوتی‌اش مسکن روح و روان بود، به "رضا دیوونه" شهرت یافت. اما تناقض در رفتارش موجب شده بود تا نزدیکان او را "عاقل دیوانه نما" یا "بهلول" موسیقی بنامند.

رضا محجوبی در نهایت فقر می زیست و اکثر درآمد خود را وقف مستمندان می کرد وتنها در مواقع خاص ویولن می نواخت. در مجالس خصوصی ابتدا شخص دیگری ویولن می نواخت. و سپس وی در صورت تمایل ساز را از دست نوازنده می گرفت و خود به نواختن می پرداخت.

به باور صاحب نظران، ویولن رضا محجوبی چه از جنبه تکنیک و چه از لحاظ شیوه نوازندگی قابل بررسی است. به طوری که گذشته از رعایت اصول و شیوه قدما، لطافت و تازگی خاصی در نوازندگیش داشت.

کارشناسان فن برجسته ترین خصیصه رضا را "بداهه نوازی" و خلاقیت جوشان او در نوازندگی می دانند، به طوری که قطعات تکراری در سازش شنیده نمی شد.

یکی دیگر از ویژگی های این هنرمند ابداع کوک های مخصوص و استفاده از کوک های غیر متعارف بود به طوری که نوازنده دیگری با ویولن وی قادر به نواختن همان قطعه نبود.

استفاده از کوک های مخصوص موجب شده بود که درحین نوازندگی به راحتی "مدولاسیون" (تغییر گام) انجام دهد که این خصیصه حتی در نوازندگان پس از او نیز به ندرت دیده می شود.

در میان نوازندگان ویولن ابوالحسن صبا، حسین یاحقی، شاپور نیاکان، رضامحجوبی و پرویز یاحقی تنها هنرمندانی بودند که بجز استفاده از کوک های متعارف، کوک های گوناگونی از خویش ابداع کردند.

فرهنگ شریف – تار و ارکستر – چهارگاه

عالم شیرین – اجرای خصوصی محمود محمودی خوانساری، حبیب‌الله بدیعی، فرهنگ شریف و جهانگیر ملک

همایون

زحال هرکه پرسم در این عالم غمی دارد

غم عشق آرزومندم که شیرین عالمی دارد

ز ساز دهر غیر از بی‌نوایی نغمه‌ای ناید

نوای عشق را نازم که خوش زیر و بمی دارد

تو غوغا در من افکندی و گل فریاد در گلبن

جفا کارند گل رویان ولی بیش و کمی دارد

ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی

دایم گل این بستان شاداب نمی‌ماند

دریاب ضعیفان را در وقت توانایی

یک روز در آغوش تو آرام گرفتم

یک عمر قرار از دل ناکام گرفتم

افسوس که چون لاله پر از خون جگر بود

جامی که زدست تو گل اندام گرفتم

از ساده‌دلی مشق وفاداری من شد

هر درس که زبد عهدی ایام گرفتم

تکنوازان برنامه‌ی شماره‌ی ۱۸۵ - همایون خرم و جواد معروفی

شور

مست و هشیار - اجرای خصوصی پرویز یاحقی، جلیل شهناز و جهانگیر ملک

نوا

از آرشیو استاد امیرحشمتی و آقای اشراقی

عیدانه - اجرای محمدرضا شجریان و فرهنگ شریف در رادیو به مناسبت عید فطر

چهارگاه

گوینده: کمال‌الدین مستجاب‌الدعوه

روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

می ز خمخانه به جوش آمد و می باید خواست

چه ملامت بود آن را که چنان باده خورد

این نه عیب است بر عاشق رند و نه خطاست

ما نه مردان ریاییم و حریفان دغا

آن که او عالم سر است برین حال گواست

ساز و آواز – آواز افشاری از برگ سبز ۴۰ – ادیب خوانساری، حسن کسایی و علی تجویدی

گر ز حال دل خبر داری بگو

ور نشانی مختصر‌ داری بگو

مرگ را دانم ولی تا کوی دوست

راه اگر نزدیک‌تر داری بگو

***********

آتش عشق است کاندر نی فتاد

جوشش عشق است کاندر می فتاد

نی حدیث راه پُر خون می‌کند

قصه‌های عشق مجنون می‌کند

همچو نی زهری و تریاقی که دید

همچو نی دمساز و مشتاقی که دید

با لب دمساز خود گر جفتمی

همچو نی من گفتنی‌ها گفتمی

گر نبودی ناله‌ی نی راهبر

نی جهان را پُر نکردی از شکر

نی چه زیبا مطرب است ای عاشقان

مطربم باز ای شراب آمد بدان

ششمین جشن هنر شیراز - محمدرضا شجریان و گروه حفظ و اشاعه موسیقی ایران

محمدرضا لطفی، حسین علیزاده، مارتا مانی‌زاده، محمد مقدسی، کمال سامع و ناصر فرهنگ‌‌فر

ششمین جشن هنر شیراز سال ۱۳۵۱

باغبان حرامت باد زین چمن چو من رفتن *** گر به جای من سروی غیر دوست بنشانی (درآمد)

گر رقیب از لعلت بوسه خواست مانع شو *** حیف باشد ار حیوان نوشد آب حیوانی (گشایش ، داد)

ای عاقبت رقیبم زد بوسه لعل جانان را *** بُرد اَهرمَن آخر خاتم سلیمانی (شکسته)

یوسف عزیزم کو ای برادران رَحمی *** کز غمَش به جان آمد حالِ پیرِ کنعانی (دلکش)

حُسن تو هر جا که طبل عشق فرو کوفت *** بانگ برآمد که غارت دل و دین است (عراق، کرشمه)

مرا دو چشم به راه و دو گوش بر پیغام *** تو فارغی و به افسوس می‌رود ایّام (راک)

شبی نپرسی و روزی که دوست دارانت *** چگونه شب به سحر میبرند و روز به شام (راک کشمیر)

مـلامَتـم نکند هیـچ کـس در این سـودا *** که عشق می‌بسِتاند ز دست عقل زَمام (صفیر راک، کرشمه‌ی راک)

با دلشدگان،

با دلشدگان، جورُجفا، تا به کی آخر؟

آهنگِ وفا،

آهنگ وفا، ترکِ جَفا، بهر ِخدا کن!

شوق لبت برد از یاد حافظ

درس شبانه ورد سحرگاه