تا اینجا، اثر خارق العاده یا ویژه ایی نمی نماید. اما چند بخش و نکته وجود دارد که کتاب را از کتاب های متعارف پزشکی درباره اعتیاد متمایز کرده و آنرا به اثری تامل برانگیز تبدیل می کند. لمبکی بنوعی اصل بقای لذت را مطرح می کند: هرگاه ماده ایی به ما لذت یا انرژی بدهد و حال ما را بهتر کند، بعد از قطع آن باید معادل لذت یا خوشی کسب شده، نوعی رنج و دشواری بازپس داد. بعبارت دیگر نمی توان بکمک یک ماده همواره احساس خوشی و شادی را تجربه کرد.

در ادامه او فراتر رفته و مدعی می شود که جامعه مرفه معاصر، شهروندان را به لذت بردن بیشتر تشویق می کند و نوعی "کاپیتالیسم لیمبیک" در جریان است. غذاهای لذیدتر، هیجانات مثبت شدیدتر، بازی های سرگرم کننده تر و ...روز به روز نمود بیشتری می یابند. در واقع نام کتاب نیز به همین نکته باز می گردد. غافل از اینکه با افزایش لذت-و ترشح دوپامین- متعاقب آن حالت رنج و درد بیشتری سراغ افراد خواهد آمد. او نگران افزایش افسردگی و اضطراب در انسان ها بواسطه افراط در جستجوی دوپامین بیشتر است. این مسئله حتی در افرادی که به کمک داروهای محرک مانند ریتالین و آمفتامین سعی در افزایش کارایی خود دارند نیز صادق است. آنچه از انرژی و افزایش توجه بدست می آوری را بعداً باید پس بدهی!

شاید فصل هفتم کتاب، چالشی ترین بخش آن باشد؛ او مدعی است جستجوی حساب شده درد و دشواری یک روش موثر در ایجاد شادکامی و حال خوب است. نظام دوپامین با ترشح مکرر آن بواسطه امور لذتبخش سریعاً دچار تحمل شده و فرد بسوی رخوت، کج خلقی و بیحوصلگی کشیده می شود. برای جلوگیری از این مسئله لازم است هر از چندگاهی به استقبال نوعی درد و رنج رفت تا تعادل سیستم مجدد برقرار شود.

به باور او، تلاش بخشی از روانشناسی عامه پسند مدرن در حداکثر رساندن شادی و لذت محکوم به شکست است و ترویج آن به بدتر شدن حال انسان ها منجر شده است.

ترجمه این کتاب توسط آقای دکتر محمد اسماعیل فلزی و انتشارات مازیار بزودی عرضه خواهد شد.

------------------

#آذرخش_مکری #دوپامین #اعتیاد #شادکامی