"اثر انتظار" آخرین کتاب دیوید رابسن نویسنده و ژورنالیست انگلیسی است که پیش تر در همین صفحه، کتاب "تله هوش" او را معرفی کرده ام. اساس این کتاب خواندنی بر یافته یا نکته بسیار جالب و اثبات شده ایی در پزشکی وعلوم رفتاری استوار است: باورها و انتظارات ما تبعات جدی دارند و می توانند بر سلامت جسمی و روانی ما اثر بگذارند. اگر انتظار دارید که دارو یا ماده ایی برای بدن یا بیماری خاصی مفید است، مصرف آن تا حدودی به کاهش آن بیماری منجر خواهد شد. این همان اثر دارونما یا پلاسبو است. جالب اینکه حتی اگر مطلع شوید که آن ماده صرفاً یک دارونماست، کماکان اثرات مفید آن پدیدار خواهد شد. عجیب تر آنکه طی سال های اخیر قدرت دارونمایی ترکیبات افزایش قابل توجه ایی یافته اند به گونه ایی که در بسیاری موارد به داروی اصلی نزدیک شده اند. .مسئله به اینجا ختم نمی شود. اگرانتظار داشته باشیم دارو، ماده یا عملی برای ما مضر است، اثرات زیانبار قابل توجهی که به آن اثر نوسیبو می گویند، بوجود می آیند: بیمارانی که از عارضه جانبی احتمالی یک دارو مطلع شدند، بعد از مصرف آن به مراتب اثرات بیشتری را تجربه می کنند. هرگونه تغییر توجیه نشده در ظاهر یا بسته بندی داروبه افزایش چند ده یا صد برابری شکایات منجر می شود. در افرادی که اعتقاد داشتند ضربه به سر باعث عوارض ناگواری می شود، بعد از سانحه از علائم شدیدتری رنج بردند. بعد از مصرف غذاهایی که آنها را کم کالری می پنداریم زودتر گرسنه می شویم. این فهرست و مثال های تامل برانگیز در کتاب رابسن ادامه دارد و البته به جاهای حساسی می رسد.پژوهش های زیادی نشان داده اند که استرس، تروما و وقایع ناگوار کودکی و زندگی بر سلامت روان و جسم ما اثر می گذارند. حال چقدر این بدلیل اثر مستقیم این اتفاقات است و چه میزان ناشی از باور افراد به اثرات مخرب این اتفاقات است؟ سوالی بسیار جدی که پاسخ مناسب را می طلبد. اگر بخش عمده ایی از عوارض به باور افراد بازگردد، حساس کردن انسان ها به این ارتباط در عمل به تشدید مشکلاتشان منجر خواهد شد! اگر انتظار داشته باشیم که فشارهای روزمره و استرس های زندگی به بیماری منجر شوند یا اصولاً مبتلا به بیماری خاصی هستیم که سیر ناخوشایندی دارد، در اینصورت آیا بیشتر متحمل عوارض نخواهیم شد؟