Tym razem przyglądamy się Weekendowi, którym Godard żegnał się w 1967 roku z tradycyjnym – jak na nowofalowca – przemysłem rozrywkowym, bo chociaż podejmie jeszcze próbę realizacji telewizyjnej Radosnej wiedzy, to zostanie brutalnie przerwana przez wydarzenia Maja ’68. Udział w politycznej gorączce, uczestnictwo w paryskich protestach, zerwanie festiwalu w Cannes, to wszystko wpłynie na poetykę Francuza, który zajmie się radykalnie maoistyczną działalnością artystyczną w ramach kolektywu Grupa Dziga Wertow. Natomiast konceptualne i głęboko zakorzenione w marksistowskiej ideologii rozwiązania montażowe oraz fotograficzny sceptycyzm, biorące górę w tym wojowniczym okresie, autor antycypuje formalnie już w schyłkowym okresie „burżuazyjnego” filmowania – w szczególności w Chince i omawianym Weekendzie.

Gościem specjalnym jest Michał Konarski z Pełnej Sali i Kina Amondo. 

Weekend miał być ostatnim utworem Godarda, który weźmiemy na tapet w audycji "2 lub 3 rzeczy, które o nim wiem", aczkolwiek parafrazując mistrza – podcast musi mieć początek, środek i zakończenie, ale niekoniecznie w tej kolejności. Proszę zatem o cierpliwość, bo kolejne odcinki jeszcze nadejdą. Poniżej umieszczam podział na segmenty tematyczne oraz wskazówki, gdzie szukać konkretnych wypowiedzi.

00:00-4:55 – Wstęp, słowo o chronologii, największy westsplainer kina

04:56-12:29 – Anal(iza), surrealizm, opowiadanie Cortazara oraz infernalna wersja Tatiego

12:30-16:50 – Widmo śmierci, znowu feminizm i autobiografia

16:51-20:30 – Symboliczny i estetyczny status automobilu

20:31-33:20 – Powitanie Michała Konarskiego, recepcja majowych wydarzeń, o festiwalu w Cannes

*** przepraszamy za chwilowe kłopoty z dźwiękiem ***

33:21-42:14 – Zapowiedź zwrotu w kierunku Mao i Wertowa, inspiracja Althusserem, cywilizacja białego człowieka

42:15-45:20 – Krwawe rewolucje Marksa i Mojżesza, czyli inspiracje myślicielami z brodą

45:21-56:20 – Audiowizualna dekonstrukcja rzeczywistości i relacji w społeczeństwie produkcji, czyli fałszywa dialektyka kina oraz estetyka Brechta

56:21-01:23:14 – Alternatywna adaptacja Comenciniego, identyfikacja kontra refleksja, kilka słów o gwałcie i polityce

Spike Lee puszcza parę z ust na samym początku ceremonii rozdania nagród w Cannes. Wygrywa film, w którym kobieta zachodzi w ciąże z samochodem. Co to w ogóle jest? To „Titane” w reżyserii Julii Ducournau. Wyjątkowy przedstawiciel nowego francuskiego ekstremizmu, któremu dokładniej przyglądają się Filip Grzędowski oraz gościnnie Filip Mańka, którego możecie znać z różnych social mediów ze strony Łysy z Marvela.

Wstęp - 0:00

Titane w Cannes i Nowych Horyzontach - 1:06

Styl i obrzydliwość - 10:05

Scena tańca - 23:03

Alexia/Adrien - 30:10

Vincent „Thanos z Titane” Lindon - 39:38

Fiolet w Titane - 44:57

Droga Justine - 49:32

Motywy charakterystyczne dla Ducournau - 57:37

Podsumowanie - 59:30

Wykorzystane materiały oraz teksty, do których warto zajrzeć: 

1. Laura Mulvey, Przyjemność wzrokowa a kino narracyjne, tłum. J. Mach, [w:]  L. Mulvey, Do utraty wzroku. Wybór tekstów, red. K. Kuc, L. Thompson, Kraków 2010.  

2. Murray Smith, Zaangażowanie widza w postać, tłum. J. Mach, [w:] Kognitywna teoria filmu. Antologia przekładów, red. J. Ostaszewski, Kraków 1999. 

3. Patrycja Włodek, Kobiece spojrzenia, chłopięce ciała – męskość w klasycznym kinie Hollywood, „Panoptikum” 2015, nr 14. 

4. Patti Bellantoni, Jeśli to fiolet, ktoś umrze. Teoria koloru w filmie., wyd. Wojciech Marzec, Kraków 2009. 

5. Martyna Harland, Przemoc w „Titane” jest tak ekstremalna jak ból i brak miłości w życiu głównej bohaterki. - Wywiad z Agathe Rousselle dla „Newsweeka.” https://www.newsweek.pl/kultura/rozmowa-z-agathe-rousselle-odtworczynia-glownej-roli-w-filmie-titane-julii-ducournau/ghlqtfs

6. Jakub Armata, Julia Ducournau: „Na miłość nie ma dobrych słów”. Rozmowa z reżyserką Titane. - Wywiad z Julią Ducournau dla „Przekroju”. https://przekroj.pl/kultura/rozmowa-z-laureatka-zlotej-palmy-rezyserka-julie-ducournau-jakub-armata

7. Julia Ducournau, Vincent Lindon & Agathe Rousselle on Titane | NYFF59 https://youtu.be/3OLncOz3lt08. Kaja Klimek - "TITANE", reż. Julia Ducournau - HIT CZY KIT? Analiza do oglądania po seansie! - https://www.youtube.com/watch?v=jU5wu9Ue55I 

Wspomniane filmy (je też warto obejrzeć!): 

1. Junior, reż. Julia Ducournau, 2011 

2. Mange, reż. Julia Ducournau, 2012 

3. Mięso (Grave), reż. Julia Ducournau, 2016 

4. Titane, reż. Julia Ducournau, 2021 

5. Crash: Niebezpieczna prędkość (Crash), reż. David Cronenberg, 1996

„Od wegetarianizmu do kanibalizmu”. To jedno zdanie świetnie reklamuje film „Mięso” z 2016 roku w reżyserii Julii Ducournau. Za tym rewelacyjnym utworem stoi jednak nieco więcej niż widowiskowy „rozwój” bohaterki. W tej audycji dokładniej pochylimy się nad pełnometrażowym debiutem Julii Ducournau. Gościnnie Adam Sołtys, członek Koła Naukowego Filmoznawców UŁ, którego możecie znać z audycji „Gdzie dwóch się boi…” (którą gorąco polecam!).

Wstęp – 0:00 – 4:59

Styl, techniki dystansacyjne – 5:00 – 16:34

Gatunkowość i horrorowa nowa fala  – 16:35 – 29:24

Justine – 29:25 – 35:46

Alexia, czyli drapieżnik (okazjonalnie siostra) – 35:57 – 42:37

Adrien i wizerunki męskości w filmach Ducournau – 42:38 – 50:38

Kanibalizm i jego filmowe portrety – 50:39 – 1:01:22

O mięsie w „Mięsie” w ramach mięsa: wegetarianizm i zwierzęta – 1:01:23 – 1:07:27

Charakterystyczne dla Ducournau sekwencje – 1:07:28 – 1:10:46

Wykorzystane materiały oraz teksty, do których warto zajrzeć:

Dorota Jędrzejewska-Szpak, Zapisane na ciele. O nowej fali „kobiecego” horroru, „Ekrany”, 2022, nr 1 (61), s. 81. Julia Jatczak, Michael Haneke. Techniki dystansacyjne w: Autorzy kina europejskiego III, red. A. Helman, A. Pitrus, Kraków 2007 Piotr Kletowski, Porcille mundi – O Chlewie [w:] Pasolini: Tak pięknie jest śnić, red. Andrzej Pitrus, Rabid, Kraków 2002. Laura Mulvey, Przyjemność wzrokowa a kino narracyjne, tłum. J. Mach, [w:]  

„Od wegetarianizmu do kanibalizmu”. To jedno zdanie świetnie reklamuje film „Mięso” z 2016 roku w reżyserii Julii Ducournau. Za tym rewelacyjnym utworem stoi jednak nieco więcej niż widowiskowy „rozwój” bohaterki. W tej audycji dokładniej pochylimy się nad pełnometrażowym debiutem Julii Ducournau. Gościnnie Adam Sołtys, członek Koła Naukowego Filmoznawców UŁ, którego możecie znać z audycji „Gdzie dwóch się boi…” (którą gorąco polecam!).

Wstęp – 0:00 – 4:59

Styl, techniki dystansacyjne – 5:00 – 16:34

Gatunkowość i horrorowa nowa fala  – 16:35 – 29:24

Justine – 29:25 – 35:46

Alexia, czyli drapieżnik (okazjonalnie siostra) – 35:57 – 42:37

Adrien i wizerunki męskości w filmach Ducournau – 42:38 – 50:38

Kanibalizm i jego filmowe portrety – 50:39 – 1:01:22

O mięsie w „Mięsie” w ramach mięsa: wegetarianizm i zwierzęta – 1:01:23 – 1:07:27

Charakterystyczne dla Ducournau sekwencje – 1:07:28 – 1:10:46

Wykorzystane materiały oraz teksty, do których warto zajrzeć:

Kiedy to Spike Lee nieco za szybko ogłosił „Titane” zwycięzcą Festiwalu w Cannes cały filmowy świat zwrócił ponownie oczy na nowy francuski ekstremizm i Julię Ducournau. Zanim na ekranach kin pojawili się razem Vincent Lindon i Agathe Rousselle mogliśmy oglądać wcześniejsze filmy Julii Ducournau. Jeden pamiętany nieco bardziej, reszta zdecydowanie mniej. W tej audycji nieco dokładniej pochylimy się nad całą twórczością Julii Ducournau oraz kontekstami, które pomogą pełniej cieszyć się z jej filmów.

Wstęp – 0:00 – 1:20

Kim jest Julia Ducournau? – 1:21 – 4:22

Nowy Francuski Ekstremizm – 4:23 – 14:28

Body Horror – 14:29 – 18:04

Powiązania między filmami – 18:05 – 19:48

Junior (2011, reż. Julia Ducournau) – 19:49 – 25:21

Mange (2012, reż. Julia Ducournau) – 25:22 – 31:37

Wykorzystane materiały oraz teksty, do których warto zajrzeć:

1. Jakub Armata, Julia Ducournau: „Na miłość nie ma dobrych słów”. Rozmowa z reżyserką Titane. - Wywiad z Julią Ducournau dla „Przekroju”. https://przekroj.pl/kultura/rozmowa-z-laureatka-zlotej-palmy-rezyserka-julie-ducournau-jakub-armata

2. Philip Brophy, Horrality – The Textuality of the Contemporary Horror Films, “Art & Text” 1983 - http://www.philipbrophy.com/projects/chapters/horrality/chapter.html

3. James Quandt, Flesh & blood: sex and violence in recent French Cinema https://web.archive.org/web/20080429123646/http://findarticles.com/p/articles/mi_m0268/is_6_42/ai_113389507/pg_2

4. Gerard Talon, Niepokoje ludzi w społeczeństwie, “Film na Świecie” 1987, nr 4 (236).

5. Krzysztof Loska, Salò, czyli estetyka potworności, w: Pasolini: tak pięknie jest śnić, red. Andrzej Pitrus, Rabid, Kraków 2002.

Wspomniane filmy (je też warto obejrzeć!):

1. Junior, reż. Julia Ducournau, 2011

2. Mange, reż. Julia Ducournau, 2012

3. Mięso (Grave), reż. Julia Ducournau, 2016

4. Titane, reż. Julia Ducournau, 2021

5. Crash: Niebezpieczna prędkość (Crash), reż. David Cronenberg, 1996

6. Dwadzieścia dziewięć palm (Twentynine Palms), reż. Bruno Dumont, 2003

7. Głęboka czerwień (Profondo Rosso) reż. Dario Argento, 1975

Odcinek zamykający Koło Oscarów 2022 to dyskusja poświęcona temu co wydarzyło się podczas tegorocznej gali oscarowej. Adam Sołtys i Maciej Kujawski rozmawiają o tym co ich pozytywnie i negatywnie zaskoczyło w kwestii wręczenia statuetek. Jak oceniamy strukturę gali? Jak Wanda Sykes, Amy Schumer i Regina Hall sprawdziły się w roli prowadzących? Na koniec omawiamy też temat kontrowersji związanej z Willem Smithem i Chrisem Rockiem.

Dzisiejszy odcinek to ostatnia rozmowa, która przygotowaliśmy dla Was w ramach projektu Koło Oscarów 2022. Do audycji zaproszenie przyjęli pasjonaci przyznawania nagród filmowych – Alan Chrzan i Michał Wasilewski – prowadzący kanału Nagrody Filmowe TV. Rozmówcy analizują komunikaty medialne i zestawienia bukmacherów, które informują o prawdopodobnych rozstrzygnięciach w kontekście tegorocznych nominacji. Jak zawsze, w odcinku nie zabraknie także naszych opinii. Czy przewidywany scenariusz sprawdzi się w stu procentach? A może Akademia zaskoczy nas nietuzinkowymi wyborami?

Dochodzimy prawie do końca naszej oscarowej przygody. W dziesiątym odcinku Koła Oscarów Adam Sołtys i Maciej Kujawski omawiają najważniejszą kategorię, będącą zwieńczeniem niemal każdej gali – najlepszy film. Ten epizod to także czas szerszych podsumowań sezonu. Przy jakich filmach najlepiej spędziliśmy czas? Które zostaną jeszcze na długo w naszych sercach? Czy w głównej kategorii są dzieła, o których chcemy zapomnieć, albo zapomnimy już za niedługo?

Rozmowy prowadzą twórcy audycji "Gdzie dwóch się boi..." - Maciej Kujawski i Adam Sołtys

W dziewiątym odcinku Koło Oscarów rozmawiamy o trzech kategoriach, które często są jednymi z tych wzbudzających największe zainteresowanie na gali. Rozpoczynamy dyskusją z Adamem Krośnickim Midonem - twórcą fanpage'a Godardowskie Igraszki, z którym rozmawiamy o scenariuszach adaptowanych - czy poziom jest wyrównany i znalazło się tam coś godnego uwagi? W refleksji nad poziomem scenariuszy oryginalnych pomógł nam Mateusz Rot, redaktor portalu Watching Closely. Czy Akademia właściwie wytypowała pięć najlepszych scenariuszy? A może nasi ubiegłoroczni faworyci znaleźli się poza główną stawką? Na koniec rozmawiamy z Kają Klimek, krytyczką i edukatorką filmową, a także autorką fanpage'a i kanału na YouTube Kajutex. Współnie dzielimy się faworytami i rozczarowaniami w kontekście nominacji za reżyserię.

Rozmowy prowadzą twórcy audycji "Gdzie dwóch się boi..." - Maciej Kujawski i Adam Sołtys

Gościnnie pojawili się: Kaja Klimek, Adam Krośnicki-Midon, Mateusz Rot

Ósmy odcinek naszej serii oscarowej to rozmowy o rolach pierwszoplanowych. Z Radkiem Pisulą, autorem fanpage'a Full Frontal Pisula debatujemy do kogo powinna powędrować statuetka Najlepszego aktora pierwszoplanowego. Wspólnie zastanawiamy się, jak na tle konkurencji wypada faworyt bukmacherów, którym obecnie jest Will Smith. Z kolei z Julią Palmowską, autorką profilu Palma kulturalna, jak również współprowadzącą podcasty Inna Kultura i Polskie Podwórko opowiadamy o występach aktorek pierwszoplanowych. Dlaczego Kristen Stewart nominowana za film „Spencer” to dobre, ale niespodziewane posunięcie? Czy pominięcie Lady Gagi to świetna decyzja?

Rozmowy prowadzą twórcy audycji "Gdzie dwóch się boi..." - Maciej Kujawski i Adam Sołtys

Gościnnie pojawili się: Julia Palmowska, Radek Pisula