Joseph Todorovitch urodził się w 1978 roku w San Gabriel w Kalifornii i tam też dorastał i ukończył studia artystyczne na California State University w Fullerton. Następnie studiował w Akademii Sztuki Figuratywnej w Los Angeles. Już od czasów młodości Todorovitch zachłannym okiem spoglądał w przeszłość, aby lepiej zrozumieć własne malarstwo, tam też poszukiwał nieco już dziś zapomnianych technik, inspiracji, tam szukał tego, co stanowi istotę malarstwa. Dlatego też nigdy nie zaniedbywał rysunku, od najmłodszych lat był przez swych nauczycieli wprowadzany w ideę umiejętnego rysowania, które jest podstawą malarstwa figuratywnego. Todorovitch od najmłodszych lat miał świadomość tego, jak trudne jest stworzenie wizualnego pola atmosfery, przestrzeni i światła w obrazie, w taki sposób, by zatrzymać uwagę odbiorcy, by wywołać w nim subtelne emocje. Największym sukcesem w biografii artystycznej malarza była główna wygrana w konkursie Portrait Society w 2008 roku. Jego obraz Atniques został wylicytowany za kwotę 40 000 dolarów, znacznie powyżej przewidywanej estymacji.

Obrazy autorstwa Adrei Kowch są niby urocze, a jednak pełne napięcia sceny na obrazach porównuje się do klimatu filmów Alfreda Hitchcocka, gdyż oddane w niezwykle precyzyjnym stylu realistycznym bohaterki obrazów na tle wiejskiej scenerii są, tak na prawdę, metaforami wewnętrznych stanów, więc podobnie jak w filmach Hitchcocka. Sceny przedstawione przez Kowch nie są tym, czym się na pierwszy rzut oka się wydają; pod powierzchnią zawsze jest jakaś tajemnicza historia. Głównym motywem, który opowiada w swych obrazach artystka w swoich to historia kobiet i zwierząt w opustoszałych amerykańskich krajobrazach. Krytycy zwłaszcza zwracają uwagę w jej pracach silny styl narracji, dokładnie przemyślany, zaplanowany i drobiazgowo zrealizowany.

W centrum malarstwa Denisa Sarazhina jest zawsze człowiek, najczęściej przedstawiony bądź z zakrytą twarzą, bądź unikający wzroku, tak jakby był skrajnie nieśmiały, bądź nieufny. Jedyną jego platformą komunikacji pozostaje język ciała, wszystko to, co skryte jest w postawie, czy w gestach. To trudny wybór artystyczny, wszak oczy człowieka są drzwiami do jego duszy, gdy się one zamknął lub ich nie widać należy szukać prawdy w bardziej wyrafinowanych strukturach, jak choćby gesty. Oprócz walorów czysto estetycznych, bo te obrazy są po prostu piękne, warto zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt. Może artysta przez swą sztukę chce nam zwrócić uwagę na wagę potencjału komunikacyjnego naszego ciała, zachęcić do kontemplacji i uważnego poddania rozwadze naszej gestykulacji.

Ilustracje Arona Wiesenfelda rozpięte są w nastrojowych przestrzeniach i aż pulsują melancholią i poczuciem głębokiej samotności. Młode, smukłe dziewczyny, są ukazane jakby na słabo oświetlonej scenie, gdzie ustawiono skąpe, cieniste krajobrazy, gdzie zbiega się dzikość i miasto, zaś pośrodku sceny pojawia się jakaś tajemnicza ścieżka lub portal. Patrząc na te obrazy nie wiemy, czy bohaterowie pójdą tą drogą, czy zrobią skok poza kompozycję, czy pozostaną, tak jak w intencji malarza, na progu swych decyzji, bo są niezdecydowani i pogrążeni w samotności, autorefleksji, wpatrując się w enigmatyczną pulsującą tajemnicą otchłań. Ponadto, jego prace są przesiąknięte głębokim romantyzmem i tajemnicą, a to dzisiaj rzadkość w sztuce. Jego obrazy zazwyczaj skupiają się na młodych kobietach i dziewczynach, często odizolowanych w wiejskich i naturalnych krajobrazach lub na opustoszałych ulicach miast, gdzie wyczuwa się instynktownie jakieś zagrożenie. W swoich onirycznych obrazach Aron Wiesenfeld przedstawia głównie młode kobiety w chwilach wyciszonej refleksji.

Malarstwo Roara Kjærnstada to osobliwe połączenie malarstwa figuratywnego z wykorzystaniem elementów abstrakcyjnych, a wszystko to w oparciu o stare fotografie. Innymi słowy, norweski artysta wyszukuje stare fotografie, które, według niego, są wysoce narracyjne, opowiadają jakąś historię. Przez to, że są one najczęściej dla niego anonimowe stara się przekładając fotografię na obraz malarski, przełożyć go w taki sposób, by snuć własną historię pełną osobistych dopowiedzeń i interpretacji tego co widniało na fotografii. Przez to wiele prac Kjærnstada ma nieco tajemniczy nastrój zanurzony w niezwykłej atmosferze. Pod względem warsztatowym artysta testuje w pewien sposób granice między przedstawieniem figuratywnym i abstrakcyjnym. Jego obrazy posiadające abstrakcyjne kształty mieszają się w obrazie ze znanymi przedmiotami, postaciami czy zdarzeniami, gdzie całość utrzymana jest w zgaszonej kolorystyce.

Amerykański mlarz Julio Reyes maluje tak, jakby malował bańkami mydlanymi, jego obrazy aż się skrzą, przenikają, cieszą oko dziwną zmiennością barw, zaś miejscami przypominają tętniące kolorami bańki mydlane. Za dziwaczną paletą barw stosowanych przez artystę kryje się osobliwy powód. W szkole podstawowej, podczas rutynowych badań, odkryto, że Reyes ma wrodzoną wadę wzroku i jest częściowo ślepy na kolory. Trudno mu rozróżnić czerwień i zieleń, a także błękit i purpurę. „Ftalowe zielenie i błękity są trudne dla kogoś takiego jak ja” - mówi artysta. Jest to dla niego trudne, bo zdarzało się, że kończył na przykład portret, a potem dowiadywał się, że pomalował twarz na zielono.

Alexander Timofeev konsekwentnie maluje swą własną wizję rzeczywistości pozwalając nam uczestniczyć w swoim niezwykle precyzyjnie zaprojektowanym świecie wyobraźni, w świecie pełnym mistycyzmu i magii. Każda odsłona w postaci obrazu to kolejne pomieszczenie z labiryntu jego imaginarium, poszczególne pokoje są słabo oświetlone, pełne cienia a czasem nawet tajemniczego mroku. W tych komnatach umieszczane są kobiety, dzieci, mężczyźni, nienagannie ubrani, jakby brali udział w jakimś bankiecie. Jednak ten bankiet przeradza się w jego obrazach w osobliwą grę tajemnic, w mroku czai się przemoc, zdrada, erotyzm, niedopowiedzenie, samotność i trwoga.

Timothy Rees maluje w różnych technikach, ale najbardziej znany jest ze swoich obrazów kobiet i dzieci w plenerze. Sam artysta przyznaje, że najważniejszą rzeczą w jego obrazach jest światło, dlatego też wybiera plenery w określonych porach dnia, tzw. granicznych, albo o świcie albo o zmierzchu. Warte odnotowania jest też to, że Rees malarstwem zajął się tak naprawdę późno i z jednego powodu, artysta przyznaje, że istniała w nim jakaś osobliwa niezdolność do opisania emocji, do zamknięcia w słowach piękna świata, za to odkrył z czasem, że jest to możliwe do zakomunikowania w malarstwie.

To, co mnie najbardziej zachwyca w obrazach Jose Lopeza Vergary, to jego wytrwałość i konsekwencja, bo artysta nie bacząc na mody i trendy konsekwentnie podąża tradycją klasycznego malarstwa. Sam przyznaje, że jego celem w sztuce jest sportretowanie prawd ogólnych, ukazania w obrazach ulotnych chwil czy nastrojów, a także, odnalezienie i wydobycie ukrytego piękna, które nas otacza, a według artysty, najbardziej precyzyjną metodą jest, po prostu, malowanie w duchu mistrzów renesansu.Na uwagę zasługują przede wszystkim jego portrety. Panuje w nich jakiś efemeryczny klimat epoki fin de siècle, kobiety są smutne, zamyślone i wręcz kruche. Ale widać też, że każda z kompozycji, pomimo minimalizmu, jest głęboko przemyślana. A tytuły obrazów trafnie korespondują z ich zawartością.

Przyglądając się malarstwu Jeremy Lipkinga warto zwrócić uwagę, że zanim artysta zwrócił się ku sztuce figuratywnej, malował wyłącznie pejzaże, zwykle w akwarelach, czyli medium łatwym do przenoszenia podczas pieszych wycieczek. W swych pejzażach potrafił utrzymać delikatną równowagę i to odróżnia jego prace od twardego realizmu, bo Lipking zręcznie naśladując sposób, w jaki ludzkie oko widzi świat, przede wszystkim starannie wybierał interesujący go obiekt i stawiał go w centrum uwagi, jednocześnie dbając, by jego otoczenie było lekko rozmyte - zasadniczo jest to połączenie realizmu i impresjonizmu.